1 Stockholm Is Calling (Extended Mix)
2 Follow Me To Mexico (Extended Mix)
3 Rhythm Of Love (Extended Mix) Feat. TQ
4 Too Late To Cry (Matt Pop Club)
5 We Don’t Care (Mirko Hirsch Remix)
6 Heading For The Sun (Extended Mix)
7 I Need Your Love (Extended Mix) Feat. TQ
8 Never Surrender (Italoconnection Remix) Feat. Fred Ventura
9 I Trust You (Like I Trust Myself) (Matt Pop Club Mix)
10 Disco Queen (Flashback Re-edit) Feat. Ken Laszlo
11 Strangers In The Night (Extended Mix)
12 L’amour (Flashback Remix Revisited)
13 Too Late To Cry (Extended Version)

ITALOVE – Extended And Remixed (2018)

„Italove – Extended And Remixed” to kompilacyjny album wydany 13 kwietnia 2018 roku przez Analog Language. Zawiera rozszerzone wersje i remiksy utworów zespołu Italove, który specjalizuje się w stylach Italo-Disco, Euro-Disco i Synth-pop.
Na płycie znajdują się między innymi takie przeboje jak:

„Stockholm Is Calling” (Extended Mix) – dynamiczny utwór otwierający album. „Follow Me To Mexico” (Extended Mix) – energetyczna podróż w rytmach Italo-Disco. „Rhythm Of Love” (Extended Mix) – z udziałem TQ, dodającego wyjątkowy klimat. „Too Late To Cry” (Matt Pop Club Remix) – remiks autorstwa Matta Popa. „Disco Queen” (Flashback Re-edit) – z udziałem legendarnego Kena Laszlo. „Never Surrender” (Italoconnection Remix) – z gościnnym udziałem Freda Ventury.

Album jest świetnym wyborem dla fanów klasycznego brzmienia lat 80-tych, ale w nowoczesnym wydaniu. Jeśli lubisz Italo-Disco, to zdecydowanie warto go sprawdzić!

Italove to szwedzka grupa muzyczna, która specjalizuje się w stylu Italo-Disco i Hi-NRG. Zespół powstał w 2012 roku, a jego członkowie to Martin Blix, Dr. Mateo i Dave LaRoxx. Ich muzyka czerpie inspirację z klasycznych brzmień lat 80-tych, ale w nowoczesnym wydaniu.

Ich pierwszy singiel „L’Amour” został wydany w 2012 roku i szybko zdobył popularność wśród fanów Italo-Disco. Współpracowali z legendami gatunku, takimi jak Ken Laszlo i Fred Ventura, nagrywając utwory „Disco Queen” oraz „Never Surrender”. Ich muzyka pojawiła się w szwedzkich filmach, takich jak „Dyke Hard” i „Aerobics – a Love Story”. W 2017 roku wydali swój pierwszy album zatytułowany po prostu „The Album”, który odniósł sukces i doprowadził do ich występu przed 16 000 osób na Patrick Miller Fest w Meksyku. Po premierze dokumentu „Italo Disco Legacy”, w którym wystąpili, Martin Blix został zaproszony do legendarnego klubu Berghain w Berlinie na występ promocyjny. Ich muzyka to prawdziwa gratka dla fanów synth-popu i Italo-Disco.

1 Love In A Vacuum
2 Looking Over My Shoulder
3 I Could Get Used To This
4 No More Crying
5 Voices Carry
6 Winning The War
7 You Know The Rest
8 Maybe Monday
9 Are You Serious?
10 Don’t Watch Me Bleed
11 Sleep

’TIL TUESDAY – Voices Carry (1985)

„Voices Carry” to debiutancki album amerykańskiego zespołu ’Til Tuesday, wydany 20 kwietnia 1985 roku przez wytwórnię Epic Records. Płyta łączy elementy rocka, new wave i synth-popu, a jej najbardziej znanym utworem jest tytułowe „Voices Carry”, które osiągnęło 8 miejsce na liście Billboard Hot 100 i stało się największym hitem zespołu.

Album został wyprodukowany przez Mike’a Thorne’a, który współpracował z wieloma zespołami new wave. Oprócz „Voices Carry”, na płycie znalazły się także „Looking Over My Shoulder” i „Love in a Vacuum”, które również były promowane jako single. Album wyróżnia się melancholijnym wokalem Aimee Mann, który nadaje utworom emocjonalnej głębi. Płyta spędziła 31 tygodni na liście Billboard 200, osiągając najwyższą pozycję 19. Krytycy docenili jej chwytliwe melodie i produkcję, choć niektórzy uznali ją za mało odkrywczą. Album „Voices Carry” pozostaje kultowym wydawnictwem lat 80-tych, a jego tytułowy utwór jest często kojarzony z charakterystycznym brzmieniem epoki.

’Til Tuesday to amerykański zespół new wave, który powstał w 1982 roku w Bostonie, Massachusetts. Grupa była aktywna do 1990 roku i zasłynęła przede wszystkim dzięki hitowi „Voices Carry”, który zdobył 8 miejsce na liście Billboard Hot 100.

W skład zespołu wchodzili: Aimee Mann – wokal, gitara basowa; Robert Holmes – gitara; Joey Pesce – instrumenty klawiszowe; Michael Hausman – perkusja.

W 1983 roku wygrali konkurs WBCN Rock & Roll Rumble, co pomogło im zdobyć kontrakt z Epic Records. Ich debiutancki album „Voices Carry” (1985) odniósł sukces, a tytułowy utwór stał się ich największym przebojem. Kolejne albumy, „Welcome Home” (1986) i „Everything’s Different Now” (1988), pokazały bardziej dojrzałe brzmienie zespołu, ale nie osiągnęły takiego sukcesu jak debiut. Po rozpadzie zespołu w 1989 roku, Aimee Mann rozpoczęła udaną karierę solową, zdobywając uznanie jako autorka tekstów i wokalistka.
Ich muzyka łączyła synth-pop, rock i alternatywne brzmienia, a ich wpływ na scenę lat 80-tych jest nadal doceniany.

1 Testify
2 Search For The Hero
3 Moving On Up
4 Angel St.
5 One Night In Heaven
6 Itchycoo Park
7 Sight For Sore Eyes
8 Just For You
9 Colour My Life
10 How Can I Love You More
11 Dreaming
12 Open Your Heart
13 Don’t Look Any Further
14 Someday
15 Renaissance
16 Fantasy Island
17 What A Fool Believes

M PEOPLE – The Best Of (1998)

„The Best of M People” to kompilacyjny album brytyjskiej grupy M People, wydany 2 listopada 1998 roku. Zawiera największe hity zespołu oraz trzy nowe utwory: „Testify”, „Dreaming” i cover „What a Fool Believes”. Album łączy dance-pop, house i soul, charakterystyczne dla M People. Album jest świetnym podsumowaniem twórczości M People i doskonałym wyborem dla fanów ich charakterystycznego brzmienia.

M People to brytyjski zespół muzyczny, który powstał w 1990 roku w Manchesterze. Ich styl łączy house, dance-pop i soul, a charakterystycznym elementem ich brzmienia jest wokal Heather Small. Skład zespołu uzupełniali, Mike Pickering – klawisze, produkcja; Paul Heard – instrumenty klawiszowe, bas; Shovell – perkusja.

Ich pierwszy album, „Northern Soul” (1992), zdobył uznanie na scenie klubowej. Kolejny „Elegant Slumming” (1994) przyniósł im nagrodę Mercury Music Prize i zawierał hity „Moving On Up” oraz „One Night in Heaven”. Kolejne albumy, „Bizarre Fruit” (1995) i „Fresco” (1997), umocniły ich pozycję na rynku muzycznym.

W 1995 i 1996 roku zdobyli BRIT Award dla najlepszego brytyjskiego zespołu dance. Ich muzyka była często wykorzystywana w reklamach i programach telewizyjnych, a utwór „Search for the Hero” stał się jednym z ich najbardziej rozpoznawalnych.

Zespół zakończył działalność pod koniec lat 90-tych, ale Heather Small kontynuowała karierę solową.

1 Holler
2 Tell Me Why
3 Let Love Lead The Way
4 Right Back At Ya
5 Get Down With Me
6 Wasting My Time
7 Weekend Love
8 Time Goes By
9 If You Wanna Have Some Fun
10 Oxygen
11 Goodbye

SPICE GIRLS – Forever (2000)

„Forever” to trzeci i ostatni album studyjny zespołu Spice Girls, wydany 1 listopada 2000 roku przez Virgin Records. Jest to jedyny album grupy bez udziału Geri Halliwell, która opuściła zespół w 1998 roku.

Album różni się od wcześniejszych wydawnictw zespołu – zamiast typowego popu, zawiera więcej elementów R&B. Nad brzmieniem płyty pracowali znani producenci, tacy jak Rodney Jerkins, Jimmy Jam & Terry Lewis oraz Harvey Mason Jr.. Album osiągnął 2 miejsce na UK Albums Chart, ale nie powtórzył ogromnego sukcesu poprzednich płyt. Jedynym oficjalnym singlem była podwójna strona A: „Holler” / „Let Love Lead the Way”, która zdobyła 1 miejsce na UK Singles Chart.

Pomimo dużej popularności zespołu, album sprzedał się w około 2 milionach egzemplarzy na całym świecie, co było rozczarowaniem w porównaniu do wcześniejszych sukcesów. Album „Forever” był próbą zmiany wizerunku zespołu i dostosowania się do nowych trendów muzycznych, ale nie zdobył takiego uznania jak wcześniejsze płyty „Spice” i „Spiceworld”.

Spice Girls to brytyjski zespół popowy, który powstał w 1994 roku w Londynie. Grupa składała się z pięciu członkiń: Mel B (Scary Spice), Melanie C (Sporty Spice), Emma Bunton (Baby Spice), Geri Halliwell (Ginger Spice) i Victoria Beckham (Posh Spice). Ich muzyka i przesłanie „Girl Power” uczyniły ich jednym z najbardziej wpływowych zespołów lat 90-tych.

W 1996 roku wydali swój pierwszy singiel „Wannabe”, który zdobył 1 miejsce w 37 krajach i stał się ich największym hitem. Ich debiutancki album „Spice” (1996) sprzedał się w ponad 31 milionach egzemplarzy, a kolejny, „Spiceworld” (1997), w ponad 20 milionach. W 1998 roku Geri Halliwell opuściła zespół, a pozostałe członkinie kontynuowały działalność do 2000 roku, wydając album „Forever”.

Zespół powracał kilkukrotnie, między innymi na trasę koncertową „Return of the Spice Girls” (2007–2008) oraz występ na ceremonii zamknięcia Igrzysk Olimpijskich w Londynie w 2012 roku.
Spice Girls sprzedały ponad 85 milionów płyt, co czyni je najlepiej sprzedającym się żeńskim zespołem w historii.

1 In Our Lifetime
2 Tell Me The Answer
3 Summer Son
4 Sunday Afternoon
5 Move In
6 When We Are Together
7 Day After Day
8 Zero Zero
9 Saint
10 Girl
11 The Hush
12a The Day Before I Went Away
12b Let Us Be Thankful

TEXAS – The Hush (1999)

„The Hush” to piąty album studyjny szkockiego zespołu Texas, wydany 10 maja 1999 roku przez Mercury Records. Płyta kontynuowała sukces poprzedniego albumu „White on Blonde” (1997) i zadebiutowała na 1 miejscu UK Albums Chart, pozostając na liście przez 43 tygodnie. Album łączy pop rock, alternatywny rock, downtempo i blue-eyed soul.

Po raz pierwszy zespół samodzielnie wyprodukował album – głównym producentem był Johnny McElhone, występujący pod pseudonimem Johnny Mac. Album uzyskał status potrójnej platyny w Wielkiej Brytanii. Z płyty pochodziły trzy single: „In Our Lifetime”, „Summer Son” i „When We Are Together”, które osiągnęły wysokie pozycje na brytyjskich listach przebojów. Album był nagrywany głównie w domu wokalistki Sharleen Spiteri, co nadało mu bardziej intymny charakter. Krytycy docenili jego brzmienie, a utwory takie jak „Summer Son” stały się koncertowymi klasykami zespołu.

Texas to szkocki zespół pop-rockowy, założony w 1986 roku w Glasgow przez Johnny’ego McElhone’a (wcześniej członka Altered Images i Hipsway) oraz Sharleen Spiteri, która została wokalistką grupy. Nazwa zespołu pochodzi od filmu „Paris, Texas” w reżyserii Wima Wendersa.

Ich pierwszy album, „Southside” (1989), zawierał przebój „I Don’t Want a Lover”, który odniósł sukces w Europie. W 1997 roku wydali „White on Blonde”, który stał się ich najlepiej sprzedającym się albumem, zdobywając sześciokrotną platynę w Wielkiej Brytanii. Albumy „The Hush” (1999) i „Greatest Hits” (2000) również osiągnęły wysokie pozycje na listach przebojów. Po wydaniu „Red Book” (2005) zespół zrobił sobie przerwę, a Sharleen Spiteri rozpoczęła karierę solową.

W 2013 roku Texas powrócił z albumem „The Conversation”, a kolejne wydawnictwa, „Jump on Board” (2017) i „Hi” (2021), również cieszyły się popularnością. Zespół sprzedał ponad 40 milionów płyt na całym świecie i miał trzynaście singli w Top 10 UK Charts. Ich muzyka łączy rock, pop i soul, a charakterystyczny wokal Sharleen Spiteri nadaje im unikalne brzmienie.

Jeśli chcesz usłyszeć wybraną przez Ciebie płytę w Radio Divertimento, w cyklu „Płyta Dnia”, po prostu w komentarzu wpisz jej tytuł i wykonawcę. Komentarze można zamieszczać przez 14 dni od czasu publikacji posta, lub napisać do nas email.

Płyta Dnia. Zgłoś propozycję.

Płyty na podstawie zgłoszeń słuchaczy przygotowuje Arkady.
Audycję realizuje Krzysiek Michnick, prezentuje Żaneta.
Opisy opracował zespół portalu: InfoMusic 80902k.pl