• 1. Coś Optymistycznego
• 2. Kiedy Ty Jesteś Ze Mną
• 3. Woda
• 4. Mojej Krwi Chcesz
• 5. Mój Los
• 6. Tak Mi Ciebie Brak
• 7. Więcej, Więcej, Więcej
• 8. Zapowiedź
• 9. Czekając Na…
• 10. Czekając Na… Ten Dzień
• 11. Nic Nie Jesteś Wart
• 12. Już Nie Zapomnę

Poniedziałek 2.11.2026

Wydany w 1996 roku album „Czekając na…” to druga studyjna płyta Kasi Kowalskiej, która na dobre ugruntowała jej pozycję na polskiej scenie muzycznej. Wydawnictwo to szybko odniosło ogromny sukces komercyjny, zyskując status platynowej płyty. Krążek przyniósł słuchaczom dwanaście utworów, wśród których znalazły się tak znane przeboje, jak bardzo radosne „Coś optymistycznego” czy poruszająca ballada „Tak mi ciebie brak”.

Muzycznie płyta jest udanym połączeniem przystępnego popu i rocka. W porównaniu do debiutanckiego dość mrocznego albumu „Gemini”, ten krążek brzmi zdecydowanie jaśniej i lżej, choć wciąż nie brakuje na nim silnych emocji i gitarowego brzmienia. Atmosfera płyty jest różnorodna – od dynamicznych, radiowych piosenek po bardzo intymne, spokojne wyznania. Ciekawostką i kluczem do pełnego zrozumienia tego klimatu jest sam tytuł wydawnictwa. Płyta powstawała bowiem w szczególnym momencie życia artystki, a tytułowe oczekiwanie odnosiło się bezpośrednio do jej ciąży i narodzin córki.

Główną gwiazdą i autorką tekstów jest Kasia Kowalska, urodzona 13 czerwca 1973 roku w Sulejówku. Wokalistka dysponuje bardzo charakterystycznym, mocnym głosem, dzięki któremu potrafi wiarygodnie przekazywać nawet najtrudniejsze emocje. Głównym kompozytorem muzyki i producentem całego materiału jest natomiast Kostek Yoriadis, znany muzyk rockowy (Izrael, Papa Dance, Maanam, Bajm, Lady Pank) i ówczesny partner życiowy piosenkarki. To właśnie jego praca w studiu nadała tym piosenkom ostateczny kształt. Wspólnie stworzyli oni po prostu bardzo dobrą, polską płytę rockową, która świetnie oddawała muzyczne trendy połowy lat dziewięćdziesiątych.

• 1. Sometimes It’s A Bitch
• 2. Stop Draggin’ My Heart Around
• 3. Whole Lotta Trouble
• 4. Talk To Me
• 5. Stand Back
• 6. Beauty And The Beast
• 7. If Anyone Falls
• 8. Rooms On Fire
• 9. Love’s A Hard Game To Play
• 10. Edge Of Seventeen
• 11. Leather And Lace
• 12. I Can’t Wait
• 13. Has Anyone Ever Written Anything For You
• 14. Desert Angel

Wtorek 3.11.2026

Wydana w 1991 roku kompilacja „Timespace: The Best Of Stevie Nicks” to pierwsze oficjalne podsumowanie solowej kariery amerykańskiej wokalistki, znanej wcześniej z wielkich sukcesów w zespole Fleetwood Mac. Album zbiera jej najważniejsze piosenki z lat osiemdziesiątych, oferując słuchaczom łącznie czternaście utworów. Wydawnictwo to jest doskonałym przekrojem przez twórczość artystki z tamtego okresu, pokazując, w jaki sposób ugruntowała ona swoją pozycję na rynku muzycznym jako niezależna gwiazda.

Stylistyka tej płyty to klasyczny, melodyjny pop-rock z widocznymi wpływami lat osiemdziesiątych. Brzmienie opiera się na wyrazistych gitarach i instrumentach klawiszowych. Znalazły się tu utwory z jej pierwszych czterech solowych płyt, w tym tak znane hity, jak dynamiczne „Edge Of Seventeen”, mocno taneczne „Stand Back” czy nastrojowe „Rooms On Fire”. Płyta zachowuje charakterystyczny dla artystki nieco tajemniczy i mistyczny klimat. Sporą ciekawostką dla fanów było umieszczenie na krążku trzech zupełnie nowych nagrań. Wśród nich na szczególną uwagę zasługuje utwór „Sometimes It’s A Bitch”, który napisali dla niej liderzy grupy Bon Jovi – Jon Bon Jovi oraz Richie Sambora. Z kolei zamykająca płytę piosenka „Desert Angel” została zainspirowana ówczesnymi wydarzeniami związanymi z wojną w Zatoce Perskiej.

Główną autorką i wokalistką na płycie jest Stevie Nicks, urodzona 26 maja 1948 roku. Artystka dysponuje bardzo charakterystycznym, lekko chropowatym głosem i słynie z pisania bardzo osobistych tekstów. Jej solowy sukces to jednak również zasługa świetnie dobranych współpracowników. Na płycie możemy usłyszeć bardzo popularne duety, które w tamtym czasie królowały w stacjach radiowych. Piosenkę „Stop Draggin’ My Heart Around” artystka wykonuje wspólnie z Tomem Pettym i jego zespołem The Heartbreakers, natomiast w spokojnej balladzie „Leather And Lace” śpiewa razem z Donem Henleyem z grupy The Eagles. To bardzo spójna i rzetelna rockowa płyta, która dobrze podsumowuje muzyczne trendy tamtej dekady.

• 1. Magnes
• 2. Ocalę Cię
• 3. Ginger Girl
• 4. Mixtura
• 5. Go Spinning
• 6. Kilka Prostych Prawd (Mic Microphone Punch Club Mix)
• 7. Single Bite Lover
• 8. Leniviec
• 9. How Can I Ever Forget You?
• 10. Niemy Krzyk
• 11. Magnes (Tundra & Tayga Latin House Mix)
• 12. Kilka Prostych Prawd

Środa 4.11.2026

Wydany w 2006 roku album „Magnes” to płyta, która ostatecznie potwierdziła pozycję Reni Jusis na polskiej scenie muzyki tanecznej i klubowej. Na krążku znalazło się dwanaście utworów, z których pochodzą popularne przeboje radiowe, takie jak utwór tytułowy, dynamiczna „Mixtura” oraz piosenka „Niemy krzyk”. Wydawnictwo to stanowiło logiczną i bardzo udaną kontynuację elektronicznej drogi, którą artystka obrała na swoich wcześniejszych płytach. Dużym wyróżnieniem dla twórców jest fakt, że produkcja ta zdobyła uznanie nie tylko słuchaczy, ale i branży, zdobywając prestiżową statuetkę Fryderyka w kategorii Album Roku Muzyka Klubowa.

Stylistyka tej płyty to połączenie przebojowego popu z nowoczesnymi, tanecznymi brzmieniami z pogranicza house i electro. Album jest bardzo spójny i od początku narzuca słuchaczowi szybkie tempo. Kompozycje opierają się na mocnym, pulsującym bicie i wyrazistych dźwiękach syntezatorów, co nadaje całości typowo klubową atmosferę. Mimo czysto rozrywkowego przeznaczenia tej muzyki produkcja jest bardzo dopracowana i brzmi na poziomie światowym, unikając kiczu. Obecność remiksów na końcu płyty dodatkowo podkreśla fakt, że piosenki te zostały stworzone z myślą o parkietach.

Główną wokalistką i siłą napędową projektu jest Reni Jusis, urodzona 29 marca 1974 roku. Na płycie „Magnes” pełniła ona funkcję nie tylko piosenkarki o delikatnym, przyjemnym głosie, ale również kompozytorki, autorki tekstów i współproducentki materiału. Jej konsekwencja w tworzeniu rodzimej muzyki elektronicznej pozwoliła jej z powodzeniem zmienić wizerunek z dziewczyny śpiewającej R&B na dojrzałą artystkę klubową. Za brzmienie i współprodukcję albumu odpowiadał sprawdzony współpracownik wokalistki, Michał Przytuła, podpisany tu również pod pseudonimem Mic Microphone. Ich praca w studiu zaowocowała powstaniem rzetelnej i spójnej płyty, która skutecznie wprowadziła kulturę klubową na polskie listy przebojów.

• 1. Born To Die
• 2. Off To The Races
• 3. Blue Jeans
• 4. Video Games
• 5. Diet Mountain Dew
• 6. National Anthem
• 7. Dark Paradise
• 8. Radio
• 9. Carmen
• 10. Million Dollar Man
• 11. Summertime Sadness
• 12. This Is What Makes Us Girls
  Bonus Tracks
• 13. Without You
• 14. Lolita
• 15. Lucky Ones

Czwartek 5.11.2026

Wydany w 2012 roku album „Born To Die” to przełomowe wydawnictwo, które szturmem zdobyło światowe listy przebojów i na nowo zdefiniowało brzmienie współczesnego popu. Krążek, w poszerzonej o bonusowe utwory wersji, zawiera piętnaście kompozycji, wśród których znalazły się tak wielkie i rozpoznawalne hity jak utwór tytułowy, „Summertime Sadness” czy przełomowe „Video Games”. Płyta ta błyskawicznie stała się jednym z najważniejszych muzycznych symboli tamtej dekady.

Stylistyka tego materiału to bardzo ciekawe połączenie silnej nostalgii za amerykańską popkulturą lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych z nowoczesnymi, ciężkimi rytmami hip-hopowymi. Muzyka opiera się na bogatych, orkiestrowych aranżacjach i nastrojowych partiach instrumentów smyczkowych, co nadaje całości kinowy, nieco mroczny charakter. Atmosfera krążka jest przesiąknięta melancholią i romantyzmem rodem z dawnego Hollywood. Pierwszy wielki przebój z tej płyty, czyli „Video Games”, zyskał światowy rozgłos w dużej mierze dzięki prostemu teledyskowi, który artystka samodzielnie zmontowała z archiwalnych nagrań i fragmentów kreskówek znalezionych w internecie.

Główną autorką i wokalistką jest Lana Del Rey, a właściwie Elizabeth Woolridge Grant, urodzona 21 czerwca 1985 roku. Droga do jej wielkiej kariery wiodła przez lata żmudnych występów w nowojorskich klubach pod różnymi pseudonimami i wydanie niezauważonej, niezależnej płyty, zanim ostatecznie wykreowała swój unikalny wizerunek w stylu retro. Na „Born To Die” piosenkarka czaruje słuchaczy swoim niskim, zmysłowym i lekko sennym wokalem. Za ostateczne brzmienie materiału odpowiadała natomiast grupa uznanych producentów, ze wskazaniem na Emile’a Hayniego oraz Justina Parkera, którzy idealnie połączyli klasyczną elegancję z nowoczesną, radiową produkcją. To niezwykle spójna, nastrojowa płyta, która udowodniła, że w popie jest miejsce na smutek i refleksję.

• 1. Désenchantée
• 2. U R (My Love)
• 3. Mon Coeur Résiste Encore (Radio Edit)
• 4. Libertine (Radio Edit)
• 5. So In Love
• 6. Free Your Mind
• 7. Head Down
• 8. Scream For More
• 9. In Your Eyes (Radio Edit)
• 10. One Happy Day
• 11. Lift Me Higher
• 12. Through The Eyes
• 13. Nos Regards Qui M’Enflamment
• 14. Got To Move On
• 15. Ne Baisse Pas La Tête
• 16. Magical Love

Piątek 6.11.2026

Wydany w 2002 roku album „Different” to debiutancka płyta belgijskiej piosenkarki Kate Ryan, która bardzo szybko zdobyła popularność w całej Europie. Krążek zawiera szesnaście utworów, wśród których znalazły się tak głośne hity, jak „Désenchantée”, „Libertine” oraz anglojęzyczne „Scream For More”. Wydawnictwo to zdefiniowało wczesne lata dwutysięczne na wielu parkietach, stając się jednym z najchętniej słuchanych tanecznych albumów tamtego okresu.

Stylistyka tego materiału to dynamiczne połączenie muzyki pop, chwytliwego eurodance i popularnego wówczas nurtu vocal trance. Brzmienie opiera się na mocnym, dość szybkim klubowym bicie i wyrazistych partiach elektronicznych syntezatorów, jednak piosenki zachowują bardzo przystępny, radiowy charakter. Atmosfera krążka jest niezwykle energiczna i typowo rozrywkowa. Ciekawostką jest fakt, że dwa największe przeboje z tej płyty, czyli wspomniane „Désenchantée” i „Libertine”, to w rzeczywistości nowocześnie zaaranżowane covery klasycznych piosenek z repertuaru znanej francuskiej artystki, Mylène Farmer. Płynne łączenie mocnych, tanecznych rytmów z francuskim językiem szybko stało się głównym znakiem rozpoznawczym tego albumu.

Główną wokalistką i twarzą projektu jest Kate Ryan, a właściwie Katrien Verbeeck, urodzona 22 lipca 1980 roku. Zanim osiągnęła międzynarodowy sukces na europejskiej scenie klubowej, młoda artystka pisała własne piosenki na gitarę i fortepian, występując w lokalnych kawiarniach, a następnie krótko śpiewała w popowej grupie Melt. Na płycie „Different” wokalistka prezentuje czysty, jasny wokal, który naturalnie i bez wysiłku wpisuje się w mocne elektroniczne tło. Za produkcję i brzmienie materiału odpowiadał duet doświadczonych belgijskich muzyków: Phil Wilde, znany chociażby z tworzenia wielkich przebojów dla formacji 2 Unlimited, oraz AJ Duncan. Ich wspólna praca w studiu zaowocowała solidną, przebojową płytą, która z powodzeniem połączyła popowe melodie z klimatem wielkich dyskotek.

Jeśli chcesz usłyszeć wybraną przez Ciebie płytę w Radio Divertimento, w cyklu „Płyta Dnia”, po prostu w komentarzu wpisz jej tytuł i wykonawcę. Komentarze wyłącznie z propozycjami, jeśli chcesz zostawić nam inną wiadomość, zapraszamy do formularza kontaktowego lub Księgi Gości. Propozycje pod tym postem można zamieszczać przez 6 dni do czasu publikacji nowego postu, lub napisać do nas email, albo zostawić poniżej w wiadomości GG.

Płyta Dnia – Zgłoś propozycję

Płyty na podstawie zgłoszeń słuchaczy przygotowuje Arkady.
Audycję realizuje Krzysiek „Michnick„, prezentuje Żaneta i Marek.
Opisy opracował zespół portalu: Info Music Radio Divertimento
Formatowanie, kontrola tekstu i poprawki stylistyczne z użyciem modułu Ai.