Płyty dnia w Radio Divertimento prezentowane w 20 tygodniu 2025,
od poniedziałku 12 maja do piątku 16 maja,
nocą o godz. 200, przed południem o godz. 1000, oraz po południu o godz. 1700.
| BUCKS FIZZ | ACE OF BASE| MILLA | TOM PETTY AND THE HEARTBREAKERS | HERREYS |

1 Making Your Mind Up
2 Piece Of The Action
3 Out Of Those Nights
4 Land Of Make Believe
5 My Camera Never Lies
6 Now Those Days Are Gone
7 If You Can’t Stand The Heat
8 Run For Your Life
9 Talking In Your Sleep
10 I Hear Talk
11 When We Were Young
12 London Town
13 Let’s Party (All Night)
14 (Gimme One More) Chance
15 Lazy With Your Love
16 New Beginning
BUCKS FIZZ – Gold (1999)
„Gold” to kompilacyjny album zespołu Bucks Fizz, wydany w 1999 roku przez Marathon Music International. Zawiera największe hity grupy, które zdobyły popularność w latach 80-tych i 90-tych.
Album łączy pop, synth-pop i disco, charakterystyczne dla Bucks Fizz. Zawiera utwory takie jak „Making Your Mind Up”, „The Land of Make Believe” i „My Camera Never Lies”. Album został wydany w Holandii.
Album „Gold” to świetna propozycja dla fanów Bucks Fizz, którzy chcą przypomnieć sobie ich największe przeboje.
Bucks Fizz to brytyjski zespół popowy, który powstał w 1981 roku specjalnie na potrzeby Konkursu Piosenki Eurowizji. Grupa zdobyła międzynarodową sławę dzięki utworowi „Making Your Mind Up”, który zapewnił im zwycięstwo w Eurowizji.
Oryginalni członkowie to Bobby G, Cheryl Baker, Mike Nolan i Jay Aston.
Oprócz „Making Your Mind Up”, ich najbardziej znane utwory to „The Land of Make Believe”, „My Camera Never Lies” i „Now Those Days Are Gone”. Bucks Fizz łączył pop, pop-rock i AOR, a ich charakterystyczne występy sceniczne przyciągały uwagę publiczności.
W 1985 roku Jay Aston opuściła zespół i została zastąpiona przez Shelley Preston. Choć oryginalny skład zespołu nie jest już aktywny, byli członkowie kontynuują działalność pod nazwą The Fizz.
Bucks Fizz pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych zespołów Eurowizji, a ich muzyka wciąż cieszy się popularnością.

1 Beautiful Life
2 Never Gonna Say I’m Sorry
3 Lucky Love
4 Edge Of Heaven
5 Strange Ways
6 Ravine
7 Perfect World
8 Angel Eyes
9 Whispers In Blindness
10 My Déjà Vu
11 You And I
12 Wave Wet Sand
13 Que Sera
14 Just 'N’ Image
15 Lucky Love (Acoustic Version)
16 Experience Pearls
17 Blooming 18
ACE OF BASE – The Bridge (1995)
„The Bridge” to drugi album studyjny szwedzkiego zespołu Ace of Base, wydany 30 października 1995 roku. Płyta powstała w latach 1994–1995, a jej produkcja była wyjątkowa, ponieważ wszyscy członkowie zespołu mieli równy udział w pisaniu tekstów, komponowaniu i aranżacji utworów.
Album łączy dance, euro-house i akustyczny pop, co nadało mu bardziej zróżnicowane brzmienie niż poprzedni album „The Sign”. Nad płytą pracowali znani producenci, w tym Max Martin, Denniz Pop, Jonas Berggren i Ulf Ekberg. Album osiągnął wysokie pozycje na listach przebojów, a single „Lucky Love” i „Beautiful Life” zdobyły popularność na całym świecie. Utwór „Ravine” został napisany przez Jenny Berggren, inspirowany traumatycznym wydarzeniem, gdy niemiecki fan wtargnął do domu jej rodziny i groził jej oraz jej rodzicom.
Album „The Bridge” był ważnym krokiem w rozwoju zespołu, pokazując ich zdolność do eksperymentowania z różnymi stylami muzycznymi.
Ace of Base to szwedzki zespół popowy, który powstał w 1987 roku w Göteborgu. Grupa zdobyła światową sławę dzięki swojemu debiutanckiemu albumowi „Happy Nation”, który później został wydany jako „The Sign” i stał się jednym z najlepiej sprzedających się albumów lat 90-tych. Ich najbardziej znane utwory to „All That She Wants”, „The Sign”, „Don’t Turn Around”, „Beautiful Life” i „Cruel Summer”.
Ace of Base łączyło dance-pop, europop i reggae-pop, tworząc unikalne brzmienie. Po odejściu Linn i Jenny, zespół kontynuował działalność z nowymi wokalistkami, ale od 2012 roku pozostaje nieaktywny.
Ace of Base pozostaje jednym z najbardziej wpływowych zespołów popowych lat 90-tych, a ich muzyka wciąż cieszy się popularnością.

1 Pójdę Sama
2 Każda Miłość
3 To Jest Muzyka
4 Każdy Dzień Każda Noc
5 Dzisiaj To Wiem
6 Blisko Coraz Bliżej
7 Ja Już Tak Mam
8 Planeta O Dwóch Słońcach
9 Muszę Nauczyć Się Jeszcze
10 Dokąd Iść
11 Pokochaj Świat
12 Za Horyzontem
13 Piosenka Dla Mamy
14 Ach Ten Ślub
15 Staram Się Żyć
16 Odbicie
17 Piosenka o Sąsiedzie
MILLA – Pójdę sama (2022)
„Pójdę sama” to debiutancki album Milli, czyli Kamili Dróżdż, wydany 14 maja 2022 roku przez Agencję i Wydawnictwo TVS. Płyta zawiera 17 utworów, które ukazują artystkę w różnych stylach muzycznych, od popu po bardziej refleksyjne ballady. Album jest podsumowaniem kilkuletniej pracy Milli jako wokalistki i jej muzycznej drogi. Piosenki łączą pop, soul i muzykę rozrywkową, a teksty często poruszają tematy emocji, miłości i życiowych wyborów.
Tytułowy singiel „Pójdę sama” przedstawia historię pełną emocji, ale dla artystki ma również znaczenie symboliczne – jako deklaracja samodzielnego podążania własną drogą. Milla współpracowała z Bernardem Sołtysikiem, który skomponował większość utworów, oraz Bogdanem Kisielem, odpowiedzialnym za aranżacje.
Album miał swoją premierę podczas urodzin stacji TVS. Milla podkreśla, że wydanie tej płyty było dla niej przełomowym momentem, spełnieniem dziecięcych marzeń i początkiem nowego etapu w karierze.
Milla, czyli Kamila Dróżdż, to polska wokalistka pochodząca z okolic Siewierza. Urodziła się 7 lutego 1999 roku. Magister kierunku „Edukacja artystyczna w zakresie sztuki muzycznej” Uniwersytetu im. Jana Długosza w Częstochowie, dyrektor Społecznego Ogniska Muzycznego w Piekarach Śląskich, pedagog, nauczyciel śpiewu.
Z muzyką związana jest od najmłodszych lat – jej pierwszy występ miał miejsce już w przedszkolu. W późniejszych latach rozwijała swoje umiejętności, ucząc się gry na fortepianie, akordeonie i ukulele.
Jej twórczość łączy pop, soul i muzykę rozrywkową. W 2022 roku wydała swoją pierwszą płytę „Pójdę sama”, zawierającą 17 utworów, które ukazują ją w różnych stylach muzycznych. Pracowała z Bernardem Sołtysikiem (kompozytorem, pedagogiem, założycielem m.in. zespołu ProContra, Gayga), który skomponował większość jej utworów, oraz Bogdanem Kisielem, odpowiedzialnym za aranżacje. Jest laureatką licznych konkursów wokalnych, w tym Grand Prix na Powiatowym Festiwalu Piosenki Obcojęzycznej. Jej muzyka często porusza tematy emocji, miłości i życiowych wyborów. Milla jest jedną z nowych twarzy na polskiej scenie muzycznej, a jej twórczość zdobywa coraz większe uznanie.

1 Learning To Fly
2 Kings Highway
3 Into The Great Wide Open
4 Two Gunslingers
5 The Dark Of The Sun
6 All Or Nothin’
7 All The Wrong Reasons
8 Too Good To Be True
9 Out In The Cold
10 You And I Will Meet Again
11 Makin’ Some Noise
12 Built To Last
TOM PETTY AND THE HEARTBREAKERS – Into The Great Wide Open (1991)
„Into the Great Wide Open” to ósmy album studyjny zespołu Tom Petty and the Heartbreakers, wydany 2 lipca 1991 roku przez MCA Records. Był to ostatni album zespołu wydany przez tę wytwórnię i drugi, który Petty współprodukował z Jeffem Lynne’em, po sukcesie „Full Moon Fever” (1989). Album łączy rock, folk rock i heartland rock, z charakterystycznym brzmieniem zespołu. Nagrania odbyły się w Rumbo Studio C w Kalifornii, a studio było wyposażone w 24-ścieżkowy magnetofon Otari MTR90 MkII.
Pierwszy singiel „Learning to Fly” spędził sześć tygodni na #1 miejscu Billboard Mainstream Rock Tracks, a „Into the Great Wide Open” stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych utworów zespołu. Klip do utworu „Into the Great Wide Open” opowiada historię młodego muzyka i występują w nim Johnny Depp, Gabrielle Anwar, Faye Dunaway i Matt LeBlanc.
Album został dobrze przyjęty przez krytyków, a Entertainment Weekly określił go jako „najbliższy klasycznemu albumowi, jaki Petty i Heartbreakers stworzyli od 15 lat”.
Tom Petty and the Heartbreakers to amerykański zespół rockowy, który powstał w 1976 roku w Gainesville, Floryda. Grupa była aktywna aż do 2017 roku, kiedy to zmarł jej lider, Tom Petty.
Zespół łączył rock, heartland rock i southern rock, często porównywany do artystów takich jak Bruce Springsteen, Bob Seger i John Mellencamp. Ich najbardziej znane utwory to „Breakdown”, „American Girl”, „Refugee”, „The Waiting”, „Learning to Fly” i „Mary Jane’s Last Dance”.
Oryginalni członkowie to Tom Petty (wokal, gitara), Mike Campbell (gitara), Benmont Tench (klawisze), Stan Lynch (perkusja) i Ron Blair (bas). W późniejszych latach do zespołu dołączyli Howie Epstein, Scott Thurston i Steve Ferrone.
W 2002 roku zespół został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame. Po śmierci Petty’ego w 2017 roku, zespół zakończył działalność. Ich muzyka pozostaje kultowa, a wpływ na rocka jest niepodważalny.

A1 Summerparty
A2 Crazy People
A3 Turn, Turn, Turn
A4 Why, Why
A5 I’m So Sorry
A6 Stopp
B1 Diggi-Loo, Diggi-Ley
B2 Om Vi Möts Igen
B3 Mirror, Mirror
B4 Kall Som Is
B5 Om Varje Gnista Blev En Eld
B6 Why
HERREYS – Grand Prix Eurovision ’84 Sopot ’85 (1986)
„Grand Prix Eurovision ’84 Sopot ’85” to kompilacyjny album zespołu Herreys, wydany w 1986 roku przez Polskie Nagrania Muza. Płyta zawiera utwory, które zdobyły popularność dzięki występom zespołu na Konkursie Piosenki Eurowizji 1984 oraz Festiwalu w Sopocie 1985. Album łączy pop, schlager i rock, charakterystyczne dla Herreys. Zawiera m.in.. „Diggi-Loo, Diggi-Ley”, zwycięski utwór Eurowizji 1984. Nagrania odbyły się w KMH Studios, a album został wydany na winylu. Album jest ciekawym podsumowaniem kariery zespołu w połowie lat 80-tych.
Herreys to szwedzki zespół popowy, który zdobył międzynarodową sławę dzięki zwycięstwu w Konkursie Piosenki Eurowizji 1984 z utworem „Diggi-Loo Diggi-Ley”. Grupa składała się z trzech braci: Pera, Richarda i Louisa Herrey’.
Zespół powstał w 1984 roku, a jego członkowie byli aktywni na scenie muzycznej zarówno w Szwecji, jak i w Stanach Zjednoczonych. Ich zwycięski utwór w konkursie Eurowizji 1984 roku, „Diggi-Loo Diggi-Ley” zdobył 145 punktów, zapewniając im pierwsze miejsce. Rok później wygrali Międzynarodowy Festiwal Piosenki w Sopocie z utworem „Summer Party”. Ich muzyka łączyła pop, schlager i dance, a charakterystycznym elementem ich występów były złote buty, które stały się ich znakiem rozpoznawczym.
Po kilku latach sukcesów zespół stopniowo wycofał się z rynku muzycznego, ale bracia okazjonalnie występowali razem, m.in. na Melodifestivalen 2002 oraz podczas 60-lecia Eurowizji w 2015 roku. Herreys pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych zespołów Eurowizji, a ich muzyka wciąż cieszy się popularnością.
Jeśli chcesz usłyszeć wybraną przez Ciebie płytę w Radio Divertimento, w cyklu „Płyta Dnia”, po prostu w komentarzu wpisz jej tytuł i wykonawcę. Komentarze można zamieszczać przez 14 dni od czasu publikacji posta, lub napisać do nas email.







Shy Rose – You Are My Desire (Remastered 1987-1989) (2013)
Witaj Tadek, płyta, o którą prosisz zawiera 19 utworów, lecz tylko 6 z nich jest unikalna, reszta z nich to remixy wspomnianych sześciu utworów. Stąd też nie wyemitujemy jej w cyklu „Płyta Dnia”, a remixy na niej zawarte zasilą naszego autopilota.
Z pozdrowieniami od całego zespołu Radia Divertimento.