• 1-1. Ciao, Bambino, Sorry
• 1-2. Une Femme Amoureuse
• 1-3. Pardonne-Moi Ce Caprice D’Enfant
• 1-4. Celui Que J’Aime
• 1-5. La Premiere Etoile
• 1-6. Paris En Colere
• 1-7. Mon Credo
• 1-8. La Derniere Valse
• 1-9. La Paloma, Adieu
• 1-10. Une Histoire D’Amour (Love Story)
• 1-11. New-York, New-York
• 1-12. Un Homme, Une Femme
• 1-13. Un Monde Avec Toi
• 1-14. Tous Les Enfants Chantent Avec Moi
• 1-15. Ma Melodie D’Amour
• 1-16. Amour Defendu
• 1-17. Donne Ton Coeur, Donne Ta Vie
• 1-18. Je Ne Suis Rien Sans Toi
• 1-19. Viens Dans Ma Rue
• 1-20. Qu’Elle Est Belle
• 1-21. J’Ai Garde L’Accent
• 1-22. Mille Colombes
• 1-23. Acropolis Adieu
• 1-24. Santa Maria De La Mer
• 1-25. Corsica

Poniedziałek 31.08.2026

Wydana w 2008 roku kompilacja „Greatest Hits” to absolutnie kompletny pomnik klasycznej piosenki francuskiej (chanson française). Pierwszy krążek (CD 1) z tego wydawnictwa, zawierający aż 25 zremasterowanych utworów, to spektakularny dowód na to, jak potężny głos potrafi unieść zarówno epickie orkiestracje, jak i popkulturowe adaptacje.

Brzmienie i Zawartość: Orkiestrowy Przepych i Światowe Hity

Lista utworów pierwszej płyty to perfekcyjnie zaprojektowana maszyna emocjonalna, oparta na potężnych sekcjach smyczkowych, instrumentach dętych i dramatycznych melodiach.

• Prawowita Dziedziczka Piaf: Płytę reprezentują utwory głęboko zakorzenione w tradycji francuskich pieśni ulicznych i kabaretowych. Należą do nich jej wczesne hity, takie jak walcowate „Mon Credo” oraz pełne patriotycznego uniesienia „Paris En Colere”, w których wokalistka wręcz wibruje z siłą dzwonu.
• Królowa Francuskich Adaptacji: Mathieu była mistrzynią we wprowadzaniu anglosaskich i światowych hitów na rynek frankofoński. Błyszczy tu epickie „Une Femme Amoureuse” (francuska wersja „Woman in Love” z repertuaru Barbra Streisand), klasyk country przerobiony na „Ciao, Bambino, Sorry” czy wreszcie estradowe „New-York, New-York” i „La Derniere Valse” (adaptacja „The Last Waltz”).
• Kino i Sentymenty: Na krążku znajdziemy również arcydzieła muzyki filmowej. Wyróżnia się tu przepiękne „Une Histoire D’Amour”, czyli francuska wersja kultowego tematu muzycznego z filmu Love Story, a także nagrodzone Oscarem „Un Homme, Une Femme”.
• Szlagiery i Egzotyka: Koniec płyty to seria lżejszych, szlagierowych hitów podróżniczych, takich jak „Acropolis Adieu” czy „Santa Maria De La Mer”, które podbijały europejskie listy przebojów w latach 70.

Twórcy i Wykonawcy: Wróbelek z Awinionu i Żelazny Menedżer

Mireille Mathieu nie była po prostu piosenkarką; była perfekcyjnie prowadzonym projektem artystycznym o międzynarodowym zasięgu.

Mireille Mathieu: Głos i Ikona. Wokalistka urodziła się 22 lipca 1946 roku w wielodzietnej, ubogiej rodzinie w Awinionie. Na początku kariery szokowała niezwykłym podobieństwem wokalnym do Édith Piaf. Jej znakami rozpoznawczymi stały się: niezwykle silny, wręcz operowy sopran z wyrazistym, szybkim wibrato, perfekcyjna dykcja z mocno „francuskim”, rolowanym „R” oraz… niezmienna od dekad fryzura (słynna „pazia” / coupe au bol).

Mózg Operacji: Tego fenomenu nie byłoby bez legendarnego, autokratycznego impresaria – Johnny’ego Starka. To on ją odkrył, narzucił morderczy reżim pracy, nauczył etykiety, języków (Mireille śpiewała w 11 językach!) i wymyślił jej wizerunek. Stark dobierał dla niej repertuar, celując w uniwersalne, tradycyjne wartości, co uczyniło ją ulubienicą dojrzałej publiczności na całym świecie (szczególnie w Niemczech i Europie Wschodniej).

Mistrzowie Aranżacji. Muzyczne ramy dla głosu Mathieu tworzyli najwybitniejsi kompozytorzy nadsekwańscy. Na tej płycie wyraźnie słychać geniusz Francisa Lai (autora muzyki do filmów „Love Story” czy Kobieta i Mężczyzna – „Un homme et une femme”) oraz wielkiego aranżera Paula Mauriata, który odpowiadał za te potężne, jedwabiste partie smyczkowe, noszące artystkę przez wszystkie dziesięciolecia jej kariery.

• 2-1. TV Makes The Superstar
• 2-2. Sexy Sexy Lover
• 2-3. You’re My Heart, You’re My Soul ’98
• 2-4. China In Her Eyes
• 2-5. You Are Not Alone
• 2-6. Brother Louie ’98
• 2-7. Don’t Take Away My Heart
• 2-8. Ready For The Victory
• 2-9. Win The Race
• 2-10. Last Exit To Brooklyn
• 2-11. No Face No Name No Number
• 2-12. Mystery
• 2-13. Juliet
  Bonus: Raritäten
• 2-14. Higher Than Heaven (U-max Mix)
• 2-15. Space Mix ’98 (21min. 36sec!)

Wtorek 1.09.2026

O ile pierwszy krążek tej kompilacji to nostalgia za latami 80., CD 2 to zapis jednego z największych i najbardziej dochodowych „comebacków” w historii europejskiej muzyki pop. Ta płyta obejmuje tzw. „Drugą Erę” zespołu (lata 1998-2003), w której Thomas Anders i Dieter Bohlen zrzucili pastelowe marynarki, zamienili je na czarne garnitury i z pomocą nowoczesnej produkcji podbili dyskoteki przełomu wieków.

Brzmienie i Zawartość: Od Eurodance do Stadionowego Popu

Tracklista drugiej płyty pokazuje, jak bezlitośnie i skutecznie Dieter Bohlen potrafił adaptować aktualne, europejskie trendy klubowe do swojego popowego formatu.

• Nowe Wcielenie Klasyków (’98): Powrót zespołu oparto na odświeżeniu największych hitów. Piosenki takie jak „You’re My Heart, You’re My Soul ’98” oraz „Brother Louie ’98” otrzymały potężny, eurodance’owy bit, wyostrzony bas i agresywne, syntezatorowe wstawki, idealnie pasujące do dyskotek końcówki lat 90.
• Maszyna do Robienia Hitów (1999-2001): Kolejne lata to wysyp zupełnie nowych przebojów. Znajdziemy tu napędzane mocnym, wręcz transowym rytmem „You Are Not Alone” oraz „Sexy Sexy Lover”, a także piosenki z nieco egzotycznym motywem, jak „China In Her Eyes”.
• Eksperymenty i Hymny Stadionowe (2002-2003): Pod koniec działalności zespół znów zmienił styl. „Win The Race” to potężny, pompatyczny hymn oparty na perkusji przypominającej piosenki zespołu Queen, a „Juliet” to niespodziewany skok w stronę francuskiego disco-house’u (wyraźnie inspirowanego hitem „Lady” grupy Modjo).
• Gigantyczny Megamix: Prawdziwą gratką na końcu płyty jest „Space Mix ’98” – monumentalny, ponad 21-minutowy set, w którym zmontowano klasyki zespołu w jedną, taneczną całość.

Twórcy, Kontrowersje i Historyczny Smaczek

Sukces „Drugiej Ery” Modern Talking był wynikiem chłodnej, biznesowej kalkulacji i sprytnych zabiegów producenckich.

Kontrowersyjny Raper: Eric Singleton Największą zmianą i kością niezgody wśród fanów był udział amerykańskiego rapera. Dieter Bohlen uznał, że aby przetrwać w latach 90., popowe piosenki potrzebują rapowanych zwrotek. Eric Singleton stał się nieoficjalnym „trzecim członkiem” zespołu – to jego energiczny głos słyszymy w większości utworów z tamtego okresu. Mimo narzekań purystów, to właśnie ten zabieg wywindował zespół na szczyty list przebojów.

Architekci Nowego Brzmienia Choć Luis Rodríguez wciąż pomagał przy pierwszych płytach po powrocie, to brzmienie po 2000 roku (szczególnie gładkie wokale i taneczne arpeggia) było zasługą nowych współproducentów – m.in. Axela Breitunga (twórcy hitów DJ BoBo) oraz Thorstena Brötzmanna. To oni ubrali kompozycje Bohlena w szaty na miarę XXI wieku.

Smaczek z historii: Najgorsze Rozstanie w Historii Popu Większość zespołów ogłasza koniec działalności na zwołanej konferencji prasowej. Dieter Bohlen zrobił to inaczej. 7 czerwca 2003 roku, podczas koncertu w Rostocku przed 24-tysięczną publicznością, Bohlen nagle podszedł do mikrofonu i bez wcześniejszego ostrzeżenia ogłosił: „Muszę wam coś powiedzieć. Z Modern Talking to już koniec”. Thomas Anders stał obok na scenie całkowicie zszokowany – dowiedział się o rozpadzie własnego zespołu w tej samej sekundzie, co publiczność. Ten brutalny ruch był początkiem wielkiej, medialnej wojny między muzykami, która z przerwami trwa do dzisiaj.

• A1. Libertà
• A2. Le Mie Radici
• A3. Notte A Cerano
• A4. Makassar
• A5. Incredibile Appuntamento
• A6. Nel Mondo
• B1. Nostalgia Canaglia
• B2. Sempre Sempre
• B3. Settembre
• B4. Andrea
• B5. Love
• B6. Verso Il Duelmila

Środa 2.09.2026

Ta niepozornie zatytułowana, winylowa płyta z 1989 roku to wyjątkowy dokument z czasów zimnej wojny. To specjalna kompilacja przygotowana przez AMIGA (państwową wytwórnię płytową Niemieckiej Republiki Demokratycznej) na licencji zachodnioniemieckiego WEA. Dla słuchaczy z bloku wschodniego, włoski pop był oknem na kolorowy, zachodni świat, a ten krążek stanowił podsumowanie największych sukcesów duetu z drugiej połowy lat 80.

Brzmienie i Zawartość: Potężne Hymny i Era Syntezatorów

Zawartość tej kompilacji celowo omija wczesne lata 80. Skupia się niemal w całości na materiale z dwóch hitowych, dojrzalszych albumów: „Sempre Sempre” (1986) i „Libertà!” (1987). To czas, kiedy duet porzucił lekkie, akustyczne brzmienia na rzecz potężnego, europejskiego synth-popu.

• Epickie Hymny Wolności: Stronę A otwiera monumentalna „Libertà”. To jeden z najważniejszych utworów w ich karierze – potężna, niemal chóralna ballada z uderzającymi syntezatorami, która w krajach komunistycznych pod koniec lat 80. zyskała drugie, polityczne dno.
• Festiwalowe Pewniaki: Znajdziemy tu utwory, które definiowały włoską estradę. Przebojowe, dyskotekowe „Sempre Sempre” oraz dramatyczne „Nostalgia Canaglia” (które w 1987 roku zajęło 3. miejsce na słynnym festiwalu w San Remo).
• Włoska Poezja: Prawdziwym zaskoczeniem na płycie jest utwór „Andrea”. To cover przepięknej, pacyfistycznej pieśni z repertuaru legendarnego włoskiego barda i poety, Fabrizio De André (współtworzonej z Massimo Bubolą). Al Bano i Romina udowodnili tym wykonaniem, że potrafią sięgać po piosenkę literacką.

Twórcy i Wykonawcy: Mezalians, który Pokochała Europa

Fenomen tego duetu wykraczał daleko poza samą muzykę – opierał się na niesamowitym zderzeniu dwóch zupełnie różnych światów, co włoska prasa kochała relacjonować.

Zderzenie Głosów i Kultur:

• Al Bano (Albano Carrisi): Urodzony 20 maja 1943 roku w Cellino San Marco (Apulia, Włochy), w rolniczej Apulii na południu Włoch. Reprezentował rdzenną, włoską tradycję. Jego atutem był potężny, dramatyczny, operowy wręcz tenor, który dosłownie rozsadzał głośniki w kulminacyjnych momentach piosenek.
• Romina Power: Urodzona 2 października 1951 roku w Los Angeles (Kalifornia, USA), córka amerykańskiej legendy kina (Tyrone’a Powera) i aktorki Lindy Christian, wychowana w luksusie w USA i Meksyku. Jej delikatny, dziewczęcy, lekko szepczący głos był idealną, łagodzącą przeciwwagą dla potężnych wokaliz męża.

Architekci Słów i Melodii: Za muzyczną stronę projektu odpowiadał w dużej mierze sam Albano Carrisi, który komponował większość melodii (często we współpracy z Willym Molco). Z kolei za teksty – będące mieszanką tęsknoty, hymnów o miłości i społecznych obserwacji – odpowiadał wybitny włoski tekściarz Vito Pallavicini (twórca słów m.in. do „Azzurro” Adriano Celentano), który na tej płycie jest współautorem m.in. „Libertà” i „Nostalgia Canaglia”.

Dla słuchaczy w Europie Wschodniej ten album wydany przez AMIGĘ był jak powiew śródziemnomorskiego wiatru – lśniąca, perfekcyjnie wyprodukowana popowa pigułka zza Żelaznej Kurtyny.

• 1. Out Of Space (2021 Version)
• 2. Carol Don’t Cry
• 3. Lucky Star
• 4. Come Back
• 5. Dangerous Game (Synthwave Single Version)
• 6. Into The Light (2022 Version)
• 7. Feel As Time Goes By (2022 Version)
• 8. There Is Something (2021 Version)
• 9. Now I Know (2022 Version)
• 10. The Right Time (Digimax Remix)
• 11. Without Your Love (Radio Version)
• 12. China Girl (2022 Version)
• 13. Voices (Disco Fox Extended Mix)

Czwartek 3.09.2026

Wydany w 2022 roku album „Never Enough” niemieckiej formacji Split Mirrors to klasyczny przykład wydawnictwa typu „revamp”, czyli przebudowania starych hitów. Zamiast publikować zupełnie nowy materiał, zespół postanowił wziąć na warsztat swoje oryginalne kompozycje z lat 80. i nagrać je całkowicie od nowa, dostosowując brzmienie do standardów współczesnych gatunków elektronicznych.

Brzmienie i Zawartość: Renowacja Klasyki

Tracklista to precyzyjny przegląd dawnego dorobku grupy, poddany nowoczesnej obróbce studyjnej. Zespół zrezygnował z pierwotnych, surowych brzmień na rzecz aktualnych trendów napędzanych internetową nostalgią.

• Fundamenty Grupy: Płytę oparto na zaktualizowanych wersjach największych przebojów zespołu z 1987 roku. Mowa tu przede wszystkim o „The Right Time” oraz „Voices”. Te dwa utwory zdefiniowały niegdyś pozycję Split Mirrors na europejskich dyskotekach.
• Moda na Synthwave: Album mocno czerpie z popularności nurtu Retrowave. Dowodem na to jest m.in. „Dangerous Game (Synthwave Single Version)”, gdzie klasyczna struktura piosenki została obudowana „neonowymi”, głębokimi syntezatorami imitującymi estetykę filmów sci-fi z lat 80.
• Wpływy zewnętrzne (Digimax): Utwór „The Right Time” zyskał nową młodość dzięki remiksowi, za który odpowiada Digimax – niezwykle ceniony, współczesny producent i remikser na scenie Italo-disco i Euro-disco.
• Niemiecki Sznyt (Disco Fox): Kończący album utwór „Voices” w wersji Disco Fox Extended Mix to bezpośredni ukłon w stronę niemieckich parkietów, gdzie miarowy, skoczny bit (idealny do tańca w parach) od dekad święci triumfy.

Twórcy i Wykonawcy: Weterani z Münster

Projekt Split Mirrors to formacja, która wykiełkowała w połowie lat 80. w niemieckim mieście Münster, wpisując się w złotą erę europejskiego synth-popu.

Zespołem dowodzi klasyczny duet producencko-wokalny. Za mikrofonem oraz pisaniem tekstów od samego początku stoi Andy Cay. Jego wokal w oryginalnych nagraniach charakteryzował się lekkim chłodem, typowym dla nowofalowych zespołów tamtych lat. Za warstwę muzyczną, programowanie instrumentów klawiszowych i produkcję odpowiada Harry Schärer.

Album z 2022 roku udowadnia, że artyści postanowili samodzielnie odzyskać kontrolę nad swoim katalogiem. Nagrywając na nowo wokale i aranżacje (oznaczone jako 2021/2022 Version), upewnili się, że ich muzyka zabrzmi czysto i selektywnie w erze cyfrowego streamingu.

• 1. Yes Sir, I Can Boogie ’99
• 2. Cariño
• 3. Sorry, I Am A Lady
• 4. The Clapping Song
• 5. The Devil Sent You To Laredo
• 6. Para Siempre Mi Amor
• 7. Torero
• 8. Parlez-vous Français?
• 9. Darling
• 10. Concrete And Clay
• 11. Summer Love
• 12. Yes Sir, I Can Boogie ’99
• 13. Hit Mix

Piątek 4.09.2026

Wydany w 1999 roku album „Baccara 2000” to klasyczny produkt epoki wielkich, tanecznych powrotów, napędzany w tamtym czasie gigantycznym europejskim sukcesem reaktywacji Modern Talking. Wydawnictwo to nie jest jednak dziełem zjednoczonego, oryginalnego zespołu, lecz sprytną próbą odświeżenia słynnej marki przez jedną z jego założycielek, ubraną w syntezatorowe brzmienia końcówki lat 90.

Brzmienie i Zawartość: Dyskoteka lat 90. i Zaskakujące Covery

Lista nagrań opiera się na sprawdzonym schemacie z przełomu wieków – łączy zmodernizowane hity z zupełnie nowym materiałem, całość opierając na tanecznym, mechanicznym bicie.

• Klasyki w Nowych Szatach: Fundamentem marketingowym są tu klubowe wersje z dopiskiem „’99”. Wielkie hity z lat 70. – „Yes Sir, I Can Boogie”, „Sorry, I Am A Lady”, kowbojskie „The Devil Sent You To Laredo” oraz eurowizyjne „Parlez-vous Français?” – zostały wyczyszczone z dawnych smyczków i żywej sekcji dętej na rzecz pompującego basu i elektronicznych syntezatorów.
• Zaskakujące Zapożyczenia: Obok nowych, latynoskich kompozycji (np. zmysłowego „Cariño” czy „Torero”), zespół sięgnął po zupełnie nieoczywiste dla siebie covery. Na płycie błyszczą dyskotekowe wersje amerykańskiego klasyka R&B „The Clapping Song” oraz gitarowego hitu z lat 60. „Concrete And Clay”.
• Zwieńczenie Imprezowe: Zgodnie z ówczesną modą, płytę zamyka „Hit Mix” – gotowy, DJ-ski megamiks spajający największe przeboje w jeden ciągły utwór bez przerw.

Twórcy i Wykonawcy: Rozłam i Nowe Głosy

Na okładce płyty widnieje logo „Baccara 2000”, co było zabiegiem odcinającym się od drugiej, równolegle działającej grupy o podobnej nazwie.

Dwie Baccary: Oryginalny, hiszpański duet Baccara (Mayte Mateos i María Mendiola) święcił gigantyczne triumfy w epoce disco. Po burzliwym rozpadzie w latach 80., wokół praw do nazwy narosło wiele kontrowersji, w wyniku czego obie wokalistki zaczęły koncertować z nowymi partnerkami jako dwie niezależne, konkurencyjne grupy.

Wokalistki (Mayte i Cristina) Oryginalny duet Baccara rozpadł się z powodu ostrych konfliktów na początku lat 80. Płyta z 1999 roku to oficjalne dzieło odłamu grupy, na czele którego stała współzałożycielka i oryginalna wokalistka (zawsze ubierająca się na czarno) – Mayte Mateos. Aby zachować charakterystyczny styl śpiewania w duecie (i zachować lekko przerysowany, zmysłowy hiszpański akcent), do projektu dołączyła Cristina Sevilla. To właśnie jej głos doskonale uzupełnia wokale Mateos na tym krążku.

Niemiecka Machina Produkcyjna Podobnie jak w latach 70., za muzyczną stroną przedsięwzięcia stali Niemcy (płytę wydało RCA/BMG). Doświadczeni niemieccy producenci muzyki komercyjnej (m.in. Thorsten Brötzmann) wzięli na siebie zadanie przepuszczenia dawnych melodii przez nowoczesne, cyfrowe filtry, idealnie formatując brzmienie Baccary pod europejskie dyskoteki i radiostacje końcówki ubiegłego stulecia.

Jeśli chcesz usłyszeć wybraną przez Ciebie płytę w Radio Divertimento, w cyklu „Płyta Dnia”, po prostu w komentarzu wpisz jej tytuł i wykonawcę. Komentarze wyłącznie z propozycjami, jeśli chcesz zostawić nam wiadomość, zapraszamy do formularza kontaktowego lub Księgi Gości. Propozycje pod tym postem można zamieszczać przez 6 dni do czasu publikacji nowego posta, lub napisać do nas email, albo zostawić poniżej w wiadomości GG.

Płyta Dnia – Zgłoś propozycję

Płyty na podstawie zgłoszeń słuchaczy przygotowuje Arkady.
Audycję realizuje Krzysiek „Michnick„, prezentuje Żaneta i Marek.
Opisy opracował zespół portalu: Info Music Radio Divertimento