• 01. Ravishing
• 02. If You Were A Woman (And I Was A Man)
• 03. Loving You’s A Dirty Job But Somebody’s Gotta Do It
• 04. No Way To Treat A Lady
• 05. Band Of Gold
• 06. Rebel Without A Clue
• 07. Lovers Again
• 08. Before This Night Is Through
• 09. Holding Out For A Hero

BONNIE TYLER – Secret Dreams And Forbidden Fire (1986)

„Secret Dreams and Forbidden Fire” to szósty album studyjny Bonnie Tyler, wydany w kwietniu 1986 roku przez Columbia/CBS. Płyta łączy pop rock, soft rock i elementy epickiej produkcji Jim’a Steinmana, a jej największym przebojem stał się utwór „Holding Out for a Hero”.

Album powstawał w latach 1983–1986 i był kontynuacją sukcesu „Faster Than the Speed of Night” (1983). Produkcją zajmował się przede wszystkim Jim Steinman, znany z monumentalnych aranżacji i współpracy z Meat Loafem. W nagraniach uczestniczyli także Roy Bittan (klawisze, członek E Street Band Bruce’a Springsteena), Larry Fast (syntezatory), Todd Rundgren i Rory Dodd (chórki), co nadało albumowi charakterystyczny, teatralny rozmach.

Na płycie znalazły się takie utwory jak:

• „Ravishing” – dramatyczne otwarcie, pełne syntezatorów i mocnego wokalu.
• „If You Were a Woman (And I Was a Man)” – singiel, który odniósł sukces w Europie, ukazując feministyczny przekaz w rockowej formie.
• „Loving You’s a Dirty Job but Somebody’s Gotta Do It” – duet z Toddem Rundgrenem, rozbudowana, epicka ballada w stylu Steinmana.
• „No Way to Treat a Lady” – bardziej popowy, radiowy utwór.
• „Band of Gold” – cover klasycznego hitu Fredy Payne z lat 70.
• „Rebel Without a Clue” – jeden z najbardziej rozbudowanych numerów, trwający ponad osiem minut.
• „Lovers Again” – ballada o utraconej miłości.
• „Holding Out for a Hero” – największy hit albumu, pierwotnie nagrany do filmu „Footloose” (1984), później stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych utworów Bonnie Tyler.

Album trwał w zależności od wersji od 46 do 59 minut (różnice między winylem, CD i kasetą). Choć nie odniósł tak spektakularnego sukcesu jak poprzednia płyta, umocnił pozycję Bonnie Tyler jako jednej z najważniejszych wokalistek rockowych lat 80.

Bonnie Tyler, właściwie Gaynor Hopkins, urodziła się 8 czerwca 1951 roku w Skewen w Walii. Jej charakterystyczny, chropowaty głos jest efektem operacji strun głosowych w latach 70., która nadała jej wokalowi niepowtarzalną barwę. Karierę rozpoczęła w połowie lat 70., odnosząc sukcesy dzięki balladzie „It’s a Heartache” (1977).

Prawdziwy przełom nastąpił w latach 80., gdy nawiązała współpracę z Jimem Steinmanem. Album „Faster Than the Speed of Night” (1983) z przebojem „Total Eclipse of the Heart” uczynił ją gwiazdą światowego formatu. „Secret Dreams and Forbidden Fire” był próbą kontynuacji tego sukcesu – bardziej rozbudowaną, teatralną i epicką produkcją, która pokazała, że Tyler potrafi łączyć rockową energię z dramatyzmem i popową przebojowością.

Podsumowując: „Secret Dreams and Forbidden Fire” to album, który umocnił pozycję Bonnie Tyler jako ikony lat 80. – wokalistki o niepowtarzalnym głosie, współpracującej z Jimem Steinmanem i tworzącej epickie, dramatyczne utwory, które do dziś pozostają klasyką pop rocka.

• A1. Do The Strand
• A2. Beauty Queen
• A3. Strictly Confidential
• A4. Editions Of You
• A5. In Every Dream Home A Heartache
• B1. The Bogus Man
• B2. Grey Lagoons
• B3. For Your Pleasure

ROXY MUSIC – For Your Pleasure (1973)

„For Your Pleasure” to drugi album studyjny zespołu Roxy Music, wydany 23 marca 1973 roku przez Island Records. To ostatnia płyta nagrana z udziałem Briana Eno i jedna z najważniejszych pozycji w historii art rocka i glam rocka.

Album został nagrany w londyńskich AIR Studios w lutym 1973 roku, a producentami byli Chris Thomas i John Anthony. Płyta trwa nieco ponad 42 minuty i zawiera osiem utworów, które pokazują, jak Roxy Music rozwijało swój styl – od przebojowego glam rocka po eksperymentalne, awangardowe brzmienia.

Album osiągnął 4 miejsce na brytyjskiej liście przebojów i z czasem zdobył status złotej płyty. Dziś uznawany jest za jedno z najważniejszych dzieł zespołu i często pojawia się w rankingach najlepszych albumów wszech czasów.

Podsumowując: „For Your Pleasure” to album, który ugruntował pozycję Roxy Music jako jednego z najważniejszych zespołów art rockowych lat 70. i jednocześnie ostatnia płyta z udziałem Briana Eno, którego elektroniczne eksperymenty nadały jej wyjątkowy charakter.

Roxy Music powstało w 1970 roku w Londynie. Liderem i głównym wokalistą był Bryan Ferry, który odpowiadał także za znaczną część kompozycji. W klasycznym składzie znaleźli się: Bryan Ferry – wokal, instrumenty klawiszowe; Brian Eno – syntezatory, efekty dźwiękowe, taśmy; Phil Manzanera – gitara; Andy Mackay – saksofon, obój; Paul Thompson – perkusja; Graham Simpson – bas (na pierwszym albumie, później zastąpiony przez innych muzyków).

Roxy Music od początku wyróżniało się awangardowym podejściem do rocka – łączyli glam rockową estetykę z artystycznymi eksperymentami, elektroniką i teatralnym wizerunkiem scenicznym. Ich muzyka była pełna kontrastów: z jednej strony przebojowa i taneczna, z drugiej – mroczna, ironiczna i eksperymentalna.

• A1. Shout
• A2. The Working Hour
• A3. Everybody Wants To Rule The World
• A4. Mothers Talk
• B1. I Believe
• B2. Broken
• B3. Head Over Heels
• B4. Listen

TEARS FOR FEARS – Songs From The Big Chair (1985)

„Songs From The Big Chair” to drugi album studyjny zespołu Tears for Fears, wydany 25 lutego 1985 roku. Płyta odniosła ogromny sukces komercyjny i artystyczny – sprzedała się w ponad 10 milionach egzemplarzy na całym świecie i ugruntowała pozycję zespołu jako jednego z najważniejszych przedstawicieli pop rocka i synthpopu lat 80.

Album został nagrany w latach 1983–1984 w The Wool Hall Studios w Beckington, a producentem był Chris Hughes. W porównaniu do debiutanckiego „The Hurting” (1983), który był bardziej introspektywny i inspirowany psychologią dziecięcą, „Songs From The Big Chair” prezentuje szersze, bardziej epickie brzmienie, łączące elementy new wave, pop rocka, progresywnego popu i synthpopu.

Na płycie znalazły się utwory, które stały się klasykami:

• „Shout” – potężny hymn o potrzebie wyrażania emocji, jeden z największych przebojów lat 80.
• „Everybody Wants to Rule the World” – lekko melancholijny, ale przebojowy utwór, który stał się globalnym hitem i symbolem dekady.
• „Head Over Heels” – romantyczna piosenka, często grana w radiu i telewizji.
• „I Believe” – bardziej liryczna, soulowo-jazzowa ballada.
• „The Working Hour” – rozbudowana kompozycja z saksofonem, pokazująca ambicje artystyczne zespołu.
• „Mothers Talk” – singiel promujący płytę, z mocnym rytmem i politycznym podtekstem.
• „Listen” – zamykający album utwór, pełen atmosfery i refleksji.

Album był ogromnym sukcesem w Wielkiej Brytanii i USA – osiągnął 1 miejsce na liście Billboard 200 i utrzymywał się tam przez pięć tygodni. W Wielkiej Brytanii dotarł do 2 miejsca. Dzięki tej płycie Tears for Fears stali się międzynarodową gwiazdą, a ich teledyski były intensywnie emitowane w MTV.

„Songs From The Big Chair” to album, który wyniósł Tears for Fears na szczyt światowej sceny muzycznej. Zawiera jedne z najważniejszych przebojów lat 80., a sam zespół zapisał się w historii jako twórca inteligentnego, emocjonalnego pop rocka o epickim brzmieniu.

Tears for Fears powstał w Bath (Anglia) w 1981 roku, założony przez Rolanda Orzabala (wokal, gitara, klawisze) i Curta Smitha (wokal, gitara basowa). Obaj wcześniej grali w zespole Graduate, ale dopiero w Tears for Fears odnaleźli własny styl. Nazwa zespołu pochodzi od teorii psychoterapeuty Arthura Janova, który twierdził, że tłumione emocje można uwolnić poprzez „krzyk pierwotny” – stąd też tematyka pierwszych utworów była mocno związana z psychologią i emocjami.

W latach 80. Tears for Fears stali się jednym z najważniejszych zespołów nurtu new wave i synthpop, obok takich grup jak Duran Duran czy Depeche Mode. Ich muzyka wyróżniała się epickim brzmieniem, bogatymi aranżacjami i emocjonalnym wokalem, a teksty często poruszały tematy społeczne i psychologiczne.

Po sukcesie „Songs From The Big Chair” zespół nagrał w 1989 roku ambitny album „The Seeds of Love”, a później przechodził różne zmiany składu i przerwy w działalności. Do dziś Tears for Fears pozostają aktywni, a ich utwory z lat 80. są uznawane za klasykę muzyki popularnej.

• 01. Juliette (Vocal Remix)
• 02. Miami Beach (Beach Vocal Remix)
• 03. From Dusk Till Dawn (Dusk Vocal Remix)
• 04. Testarossa (Rossa Vocal Remix)
• 05. Night Sentinels (Sentinels Vocal Remix)
• 06. Miami Days (Miami Vocal Remix)
• 07. Starfighter (Fighter Vocal Remix)
• 08. Lost Memories (Memories Vocal Remix)
• 09. Nightfall (Night Vocal Remix)
• 10. Walking On The Road (Road Vocal Remix)

AM 1984 – Best Of Remixes & Vocals (2025)

„Best Of Remixes & Vocals” to album projektu AM 1984 wydany 15 września 2025 roku przez Retrowave Touch Records. Zawiera dziesięć utworów – wokalnych wersji i remiksów wcześniejszych kompozycji – które łączą synthwave, Italo Disco i retro-electro w nowoczesnym wydaniu.

Płyta jest swoistym podsumowaniem twórczości AM 1984, prezentując znane już utwory w nowych aranżacjach z dodanymi partiami wokalnymi. Album trwa około 44 minut i został wydany w formie cyfrowej (FLAC, streaming). Produkcją, miksowaniem i masteringiem zajął się Maurizio Ulisse Gerardo „AM 1984” Avossa, czyli główny twórca projektu.

„Best Of Remixes & Vocals” jest ważnym krokiem w karierze AM 1984, bo pokazuje jego utwory w nowym świetle – z wokalami i świeżymi aranżacjami. Dzięki temu muzyka, która wcześniej była głównie instrumentalna, zyskała większą emocjonalność i radiowy potencjał. Album dobrze wpisuje się w renesans Italo Disco i synthwave’u, który w ostatnich latach przeżywa odrodzenie w Europie i na świecie.

AM 1984 to solowy projekt włoskiego producenta Maurizio Avossy, który od kilku lat tworzy muzykę w klimacie synthwave, Italo Disco i retrowave. Styl inspirowany latami 80., pełen syntezatorowych brzmień, nostalgicznych melodii i futurystycznych klimatów.

Maurizio Avossa odpowiada za kompozycje, produkcję, aranżacje i często wokale. Jego muzyka to hołd dla klasycznego Italo Disco i synthpopu, ale z nowoczesnym podejściem – mocniejsze beaty, cyfrowe brzmienia i współczesny mastering.

Dotychczasowe wydawnictwa: m.in. . „Volcano Red Sunset” (2018), „Discotronic Vol. 1” (2019), „Testarossa” (2020), „Star Horizon” (2025).

• A1. Bad Boy You
• A2. Baciami (Kiss Me)
• A3. Daddy Daddy
• A4. Flight Of Fantasy
• B1. Body To Body
• B2. Macho Man
• B3. Silent Movie
• B4. A Love Song
• B5. Aliens (Remix ’89)

RADIORAMA – Four Years After (1989)

„Four Years After” to album Radioramy wydany w 1989 roku, który stanowił swoiste podsumowanie pierwszego etapu działalności zespołu. Zawierał nowe utwory oraz remiks jednego z największych hitów grupy – „Aliens”. Płyta ukazała się m.in. . w Japonii (Canyon International) i we Włoszech, a jej repertuar łączył klasyczne brzmienie Italo Disco z elementami Hi-NRG.

Album z 1989 roku był symbolicznym zamknięciem pierwszych czterech lat działalności Radioramy. Pokazywał, jak projekt rozwijał się od debiutu w połowie lat 80., a jednocześnie przygotowywał grunt pod zmiany stylistyczne lat 90. Dla fanów Italo Disco jest to dziś cenna pozycja kolekcjonerska – dokument epoki, w której Radiorama należała do czołówki europejskiej muzyki tanecznej.

Radiorama to włoski projekt Italo Disco, założony w 1984 roku przez producentów Aldo Martinelliego i Giancarlo Pasquettiego (znanych także z projektu Martinelli), oraz Simonę Zanini, wokalistkę i autorkę wielu tekstów.

Debiutowali singlem „Chance to Desire” (1985), który odniósł duży sukces w Europie. Ich największe hity to: „Desires and Vampires”, „Yeti”, „Aliens”, „Fire”, „ABCD”.

Simona Zanini była jedną z kluczowych postaci w pierwszym etapie działalności Radioramy. Udzielała się wokalnie w początkowych nagraniach zespołu, przede wszystkim w debiutanckim singlu „Chance to Desire” (1985), gdzie jej głos pojawia się obok Hanka Shostacka (Marco Bresciani). Współtworzyła także teksty i linie melodyczne kolejnych utworów, a w singlu „Desire” (1985) śpiewała już wspólnie z Mauro Fariną.

Od 1986 roku jej rolę wokalną zaczęła przejmować Clara Moroni, a Mauro Farina stał się głównym męskim wokalem projektu. Simona pozostała w tle jako autorka tekstów i współpracowniczka producentów.

W nagraniach często uczestniczyli sesyjni wokaliści – m.in. . Claudio Mingardi, Simone Jackson, Oscar Brand, a także wokalistki takie jak Eva Norvind czy Antonella Ferri. Wizerunek sceniczny zespołu był często kreowany przez modelki i wokalistki występujące w teledyskach, co było typowe dla włoskich projektów disco.

Charakterystyczne dla Radioramy były tajemnicze, fantastyczne teksty (o kosmitach, wampirach, legendach), połączone z tanecznym rytmem Italo Disco i Hi-NRG.

Radiorama była jednym z najbardziej rozpoznawalnych projektów Italo Disco drugiej połowy lat 80. Ich muzyka była popularna nie tylko we Włoszech, ale także w Niemczech, Hiszpanii, Japonii i ZSRR. W latach 90. projekt przeszedł transformację – brzmienie stało się bardziej eurodance’owe, a Radiorama kontynuowała działalność, wydając kolejne albumy i single.

Jeśli chcesz usłyszeć wybraną przez Ciebie płytę w Radio Divertimento, w cyklu „Płyta Dnia”, po prostu w komentarzu wpisz jej tytuł i wykonawcę. Komentarze wyłącznie z propozycjami, jeśli chcesz zostawić nam wiadomość, zapraszamy do formularza kontaktowego lub Księgi Gości. Propozycje pod tym postem można zamieszczać przez 7 dni do czasu publikacji nowego posta, lub napisać do nas email, albo zostawić poniżej w wiadomości GG.

If you would like to request an album to be featured on Radio Divertimento’s „Album of the Day” series, simply leave a comment below with the title and artist. Please only use the comments for album requests. If you’d like to leave us a message, please use our contact form or guestbook. You can submit your suggestions on this post for 7 days until a new one is published, or you can email us or leave a message on GG.

Płyta Dnia. Zgłoś propozycję.

Płyty na podstawie zgłoszeń słuchaczy przygotowuje Arkady.
Audycję realizuje Krzysiek „Michnick„, prezentuje Żaneta i Marek.
Opisy opracował zespół portalu: Info Music Radio Divertimento