01 Twilight Generation
02 Burning Desire
03 Shadow In The Night
04 Body And Soul
05 Take Me And You’ll Win (Wunderbar)
06 Black Gipsy Lady
07 Hot Street Lover
08 Le Commissaire
09 Come Back To Me
10 I Don’t Wanna Steel Your Heart
11 I Work The Weekend
12 Away… Isla Del Sol
13 I Can Do
14 Midnight Fascination (Album Version)

KAY FRANZES – Midnight Fascination (2002)

Chociaż jako rok wydania podajemy 2002, należy wyjaśnić, że album „Midnight Fascination” jest kompilacją lub reedycją, która grupuje wczesną twórczość artysty. Płyta została pierwotnie wydana w 1987 roku przez wytwórnię Transparent, jednak z inną (krótszą) listą utworów. Była to tak naprawdę kompilacja jego ówczesnych singli.

W późniejszych latach, w tym w roku 2002 i w 2015 (przez DWS Records jako limitowana, zremasterowana edycja), album był wielokrotnie wznawiany w formacie CD, zazwyczaj jako obszerna kompilacja. Te wydania CD zawierają zarówno oryginalne utwory z tamtego okresu, jak i liczne remiksy i wersje instrumentalne z singli maxi-single.

Płyta „Midnight Fascination” jest doskonałym przekrojem twórczości Kay’a Franzesa z czasów jego największej aktywności na scenie Euro Disco (1985–1987). Klasyczny Synth-pop i Euro Disco lat 80. z wyraźnymi wpływami Modern Talking i Bad Boys Blue, charakteryzujący się intensywnym użyciem syntezatorów, automatu perkusyjnego i chwytliwych melodii.

Późniejsze reedycje (szczególnie ta z 2015 roku) były skierowane głównie do kolekcjonerów i fanów muzyki Italo/Euro Disco, często w limitowanych nakładach i z poszerzoną, cyfrowo zremasterowaną listą bonusowych ścieżek.

Kay Franzes to niemiecki piosenkarz i aktor, aktywny przede wszystkim w latach 80. i na początku lat 90. Urodził się 10 lipca 1960 roku w Krefeld w Niemczech. Jego twórczość jest ściśle związana z muzyką Euro Disco i Synth-pop, często nawiązującą do stylu Italo Disco.

Franzes jest znany z melodyjnych, tanecznych utworów typowych dla niemieckiej sceny pop i dance lat 80. Wydawał single i maxi-single (12-calowe) w połowie lat 80. dla dużych wytwórni, jak Polydor. Do jego najbardziej znanych singli należą:

• „Take Me And You’ll Win (Wunderbar)” (1985)
• „Shadow In The Night” (1985)
• „Burning Desire” (1986)
• „I Can Do” (1989)

01 Relentless Love
02 Vertigo
03 Taste
04 Stay On Me
05 Dolce Vita
06 Time
07 Glamorous
08 Freedom Of The Night
09 Layers
10 Diamond In The Dark
11 Heart Sing
12 Don’t Know What You’ve Got Until It’s Gone

SOPHIE ELLIS-BEXTOR – Perimenopop (2025)

„Perimenopop” to ósmy studyjny album Sophie Ellis-Bextor, wydany 12 września 2025 roku nakładem Decca Records. Tytuł albumu jest żartobliwym połączeniem terminu medycznego (perimenopauza) i gatunku muzycznego, co idealnie oddaje jego charakter. Album stanowi powrót do jej kultowego brzmienia dance-popowego i disco. Płyta jest radosna, beztroska i pełna energii, nawiązując do jej wczesnych sukcesów, ale z nowoczesną produkcją. Jest to „żartobliwa celebracja” dojrzałości, siły i pewności siebie, jaką piosenkarka osiągnęła na tym etapie życia. Ellis-Bextor otwarcie akceptuje upływ czasu i czerpie z niego radość, co jest głównym motywem przewodnim płyty.

Na płycie Ellis-Bextor pracowała ze sprawdzonymi, wieloletnimi współpracownikami (jak Richard Stannard i Hannah Robinson), ale też zaprosiła do projektu nowe nazwiska, w tym:

• Nile Rodgers (znany z zespołu Chic i produkcji dla Davida Bowie, Madonny) – współtwórca utworu „Diamond in the Dark”.
• Sigrid
• MNEK
• Dodatkową produkcją zajął się także jej mąż i basista zespołu The Feeling – Richard Jones.

Krytycy opisali album jako „kuloodporny popowy pakiet” („bulletproof pop package”) i „celebrującą ścieżkę dźwiękową do szczęścia w wieku średnim”, podkreślając jego kohezję i brak „słabych punktów”.

Sophie Ellis-Bextor to brytyjska piosenkarka i autorka tekstów, urodziła się 10 kwietnia 1979 roku w Londynie. Jest ikoną muzyki dance-pop i disco, cenioną za łączenie eleganckiego stylu z tanecznymi bitami i elektronicznymi brzmieniami.

Zaczynała w 1997 roku jako wokalistka indie-rockowego zespołu theaudience. Prawdziwą sławę zdobyła po przejściu na scenę dance w 2000 roku, nagrywając przebój „Groovejet (If This Ain’t Love)” z DJ-em Spillerem. Jej solowy debiutancki album „Read My Lips” (2001) i singiel „Murder on the Dancefloor” ugruntowały jej pozycję jako „królowej disco-popu”. Piosenka ta przeżyła globalny renesans popularności w 2024 roku dzięki filmowi Saltburn.

Jej muzyka jest mieszanką popu, dance, disco i synth-popu z lat 80. Charakteryzuje ją zmysłowy, ale chłodny wokal, co stało się jej znakiem rozpoznawczym. Podczas pandemii zyskała ogromną popularność dzięki domowym koncertom „Kitchen Disco”, transmitowanym na żywo z jej kuchni.

01 In My Secret Life
02 A Thousand Kisses Deep
03 That Don’t Make It Junk
04 Here It Is
05 Love Itself
06 By The Rivers Dark
07 Alexandra Leaving
08 You Have Loved Enough
09 Boogie Street
10 The Land Of Plenty

LEONARD COHEN – Ten New Songs (2001)

„Ten New Songs” to dziesiąty studyjny album Leonarda Cohena, wydany 9 października 2001 roku. Jest to symboliczny i triumfalny powrót artysty po blisko 10 latach przerwy od wydawania nowego materiału (ostatni album, The Future, ukazał się w 1992 roku), a także po pięciu latach spędzonych w klasztorze zen.

Cały album został napisany i wyprodukowany wspólnie z wokalistką i kompozytorką Sharon Robinson, wieloletnią współpracowniczką Cohena. To jej dedykacja i zaangażowanie były kluczowe dla powstania płyty.

Jest to pierwszy album Cohena w całości nagrany i wyprodukowany cyfrowo, w domowych studiach Cohena i Robinson w Los Angeles. Robinson odpowiada za większość instrumentarium, w tym za klawisze, syntezatory, programowanie i aranżacje. Sprawia to, że brzmienie jest senne, spokojne i elektroniczne (soft rock, contemporary folk), tworząc minimalistyczne tło dla głosu Cohena. Album charakteryzuje się głębokim, niemal szeptanym wokalem Cohena, któremu przez cały czas towarzyszy wokal wspierający Sharon Robinson, tworząc intymny duet.

Tytuł „Ten New Songs” (Dziesięć Nowych Piosenek) jest celowo bezpretensjonalny, ale zawartość jest głęboko refleksyjna. Teksty Cohena są pełne mądrości starszego człowieka, który przeszedł duchową przemianę. Refleksja nad przeszłością, samotnością, miłością w obliczu starości, walka o prawdę w skomplikowanym świecie oraz duchowe poszukiwania.

Album został entuzjastycznie przyjęty przez krytyków, którzy docenili powrót Cohena do formy, oraz przez fanów. W Polsce album dotarł na 1 miejsce listy OLiS i uzyskał status platynowej płyty, co potwierdziło niezwykłą popularność Cohena w kraju. Album odniósł sukces komercyjny również w Kanadzie i Europie.

Leonard Norman Cohen (1934–2016) był kanadyjskim poetą, pisarzem i piosenkarzem, uznawanym za jedną z najważniejszych i najbardziej wpływowych postaci w historii piosenki autorskiej (singer-songwriter) oraz gatunku folk rock.

Cohen rozpoczął karierę jako uznany poeta i pisarz, publikując wiersze (debiut w 1956) i powieści, zanim zajął się muzyką. Jego droga do piosenkarstwa, rozpoczęta w wieku 33 lat (debiut płytowy w 1968), była podyktowana potrzebą finansową, choć szybko stała się jego główną formą wyrazu.

Jego twórczość charakteryzuje się głęboką, melancholijną barwą głosu (która z wiekiem stawała się coraz niższa i bardziej rezonująca) oraz mistrzowskim użyciem poetyckiego języka. Utwory Cohena, pełne religijnych aluzji, czarnego humoru i egzystencjalnej refleksji, oscylują wokół motywów miłości, pożądania, wiary, samotności i odkupienia.

W latach 1994–1999 przebywał w buddyjskim klasztorze zen na Mount Baldy pod Los Angeles, gdzie został mnichem i przyjął imię Jikan (Cichy). To doświadczenie głęboko wpłynęło na jego późniejszą twórczość.

01 Un Angelo (Angels)
02 Melanconia (Wicked Game)
03 Stretti Fino Al Mattino (Careless Whisper)
04 Non Puoi Lasciarmi Cosi (Quit Playing Games)
05 Allora Prendi E Vai (The Winner Takes It All)
06 Ii Scrivo, Canto E Vivo Per Te (Right Here Waiting)
07 Quelli Erano I Giorni (Those Were The Days)
08 A Chi Mi Dice (Breathe Easy)
09 L´Amore Che Ho (The Power Of Love)
10 Home
11 Per Ricominciare (Can’t Take My Eyes Off You)
12 La Parola Piu? Difficile (Sorry Seems To Be The Hardest Word)
13 Come La Prima Sera (Easy)
14 Rispondi (Mandy)
15 Preghero (Stand By Me)

GIOVANNI ZARRELLA – Per Sempre (2022)

„Per Sempre” („Na zawsze”) to trzeci solowy album studyjny Giovanniego Zarrelli, wydany 19 sierpnia 2022 roku. Jest to kontynuacja jego niezwykle udanej koncepcji muzycznej zapoczątkowanej albumami „La vita è bella” (2019) i „Ciao!” (2021), która przyniosła mu szczyty list przebojów w Niemczech.

Album jest zbiorem 15 międzynarodowych hitów wszech czasów, które Giovanni Zarrella przetłumaczył i zaaranżował na nowo, wykonując je w całości w języku włoskim. Tytuł „Per Sempre” symbolizuje jego wierność swojemu włoskiemu sercu i pasji do muzyki.

Stylistycznie album łączy elementy włoskiego popu i pop-schlaga (niemieckiej muzyki rozrywkowej), nadając znanym przebojom melancholijny, a zarazem chwytliwy, śródziemnomorski charakter. Włoskie teksty są zazwyczaj nowymi interpretacjami, które zachowują ducha oryginału, ale są dostosowane do języka i wrażliwości artysty.

Giovanni Zarrella urodził się 4 marca 1978 roku w Hechingen w Niemczech, to niemiecko-włoski piosenkarz, muzyk i prezenter telewizyjny, który cieszy się ogromną popularnością w niemieckojęzycznym świecie.

Urodził się jako syn włoskich imigrantów, dorastał dwujęzycznie (niemiecko-włosko). W młodości uczył się gry na fortepianie i organach. Na początku lat 90. mieszkał z rodziną we Włoszech, gdzie grał w piłkę nożną. Po powrocie do Niemiec założył swój pierwszy zespół Brotherhood.

Przełom w jego karierze nastąpił w 2001 roku, kiedy wziął udział w castingu do niemieckiej edycji programu „Popstars”. Został wokalistą popularnej niemieckiej grupy popowej Bro’Sis, która działała w latach 2001–2006.

Po rozpadzie Bro’Sis rozpoczął karierę solową, z czasem koncentrując się na nurcie „Schlager-Pop” (często określanym jako Unterhaltungsmusik – muzyka rozrywkowa) z silnymi wpływami włoskimi. Jego największe sukcesy solowe wiążą się z koncepcją coverowania znanych międzynarodowych hitów i śpiewania ich w języku włoskim.

Jest również bardzo aktywny w telewizji, gdzie od 2021 roku prowadzi własny, popularny muzyczny program rozrywkowy „Die Giovanni Zarrella Show”, który stał się największym sobotnim programem muzycznym w niemieckiej telewizji. Występował też jako trener w programie The Voice of Germany.

01 Miss Emerald: Intro
02 One Day
03 Coming Back As A Man
04 Tangled Up
05 Completely
06 Black Valentine
07 Pack Up The Louie
08 I Belong To You
09 The Maestro
10 Liquid Lunch
11 Excuse My French
12 Paris
13 My 2 Cents
14 The Wonderful In You
15 Tell Me How Long

CARO EMERALD – The Shocking Miss Emerald (2013)

„The Shocking Miss Emerald” to drugi album studyjny holenderskiej wokalistki, wydany 3 maja 2013 roku. Kontynuuje on formułę retro-popu z elementami swingu, tanga i mambo, ale z nowymi inspiracjami. Podczas gdy debiutancki album skupiał się na estetyce filmów z lat 40. i 50., „The Shocking Miss Emerald” czerpie inspirację z mody, sztuki i życia towarzyskiego Europy, zwłaszcza Paryża, z lat 20. do 60. XX wieku. Album jest pełen żywych, wyrazistych brzmień i narracji koncentrujących się na stylu, modzie i intrygach.

Płyta jest bardziej dopracowana orkiestrowo i lirycznie, a klimat jest bardziej tajemniczy i „szokujący” — tytułowa Miss Emerald to postać femme fatale, która żyje pełnią życia, ale bywa uwikłana w skomplikowane relacje.

Album zamyka okres „Miss Emerald” jako projektu scenicznego, zanim artystka przeszła do nowych wcieleń muzycznych.

Caro Emerald, a właściwie Caroline Esmeralda van der Leeuw, urodziła się 26 kwietnia 1981 roku w Amsterdamie, to holenderska wokalistka, która zyskała międzynarodową sławę dzięki swojemu oryginalnemu stylowi łączącemu vintage jazz, pop i electro swing.

Uczyła się śpiewu od 12 roku życia, a w 2005 roku ukończyła Konserwatorium w Amsterdamie w klasie jazzu.

Jej muzyka jest wyjątkową mieszanką inspiracji. Czerpie garściami z muzyki lat 40. i 50. XX wieku (big bandy, jazz, mambo, tango), łącząc je ze współczesnymi elementami electro, hip-hopu i popu. Tworzy atmosferę eleganckiego, kinowego, złotego wieku Hollywood, przypominającą ścieżki dźwiękowe do filmów noir.

Światową popularność zdobyła debiutanckim albumem „Deleted Scenes from the Cutting Room Floor” (2010), który w Holandii pobił rekord Thrillera Michaela Jacksona, utrzymując się na 1 miejscu listy przebojów przez 27 tygodni.

Jeśli chcesz usłyszeć wybraną przez Ciebie płytę w Radio Divertimento, w cyklu „Płyta Dnia”, po prostu w komentarzu wpisz jej tytuł i wykonawcę. Komentarze wyłącznie z propozycjami, jeśli chcesz zostawić nam wiadomość, zapraszamy do formularza kontaktowego lub Księgi Gości. Propozycje pod tym postem można zamieszczać przez 7 dni do czasu publikacji nowego posta, lub napisać do nas email, albo zostawić poniżej w wiadomości GG.

If you would like to request an album to be featured on Radio Divertimento’s „Album of the Day” series, simply leave a comment below with the title and artist. Please only use the comments for album requests. If you’d like to leave us a message, please use our contact form or guestbook. You can submit your suggestions on this post for 7 days until a new one is published, or you can email us or leave a message on GG.

Płyta Dnia. Zgłoś propozycję.

Płyty na podstawie zgłoszeń słuchaczy przygotowuje Arkady.
Audycję realizuje Krzysiek „Michnick„, prezentuje Żaneta i Marek.
Opisy opracował zespół portalu: Info Music Radio Divertimento