• 1. Do What You Do
• 2. Whatever You Want
• 3. Missing You
• 4. On Silent Wings
• 5. Thief Of Hearts
• 6. In Your Wildest Dreams
• 7. Goldeneye
• 8. Confidential
• 9. Something Beautiful Remains
• 10. All Kinds Of People
• 11. Unfinished Sympathy
• 12. Dancing In My Dreams

TINA TURNER – Wildest Dreams (1996)

„Wildest Dreams”, wydane w Europie 1 kwietnia 1996 roku, to dziewiąty solowy album Tiny Turner – płyta, która pokazuje ją w pełni dojrzałą, świadomą swojej siły artystycznej i emocjonalnej. To album zrealizowany z rozmachem, nagrywany od lata 1995 do początku 1996 roku, z udziałem takich producentów jak Trevor Horn i Terry Britten, a więc ludzi, którzy potrafili wydobyć z jej głosu zarówno ogień, jak i intymność . „Wildest Dreams” jest jak filmowa opowieść o kobiecie, która przeszła przez burze, ale stoi mocno, pewna siebie, elegancka, nie do zatrzymania.

Album otwiera „Do What You Do”, utwór miękki, pulsujący, z charakterystyczną dla Turner mieszanką soulu i pop‑rocka. Dalej pojawiają się kolejne emocjonalne odsłony: „Whatever You Want”, „Missing You”, „On Silent Wings”, które niosą w sobie melancholię, ale też niezwykłą siłę. Jednym z najważniejszych momentów płyty jest „GoldenEye”, napisany przez Bono i The Edge specjalnie dla niej jako temat przewodni filmu o Jamesie Bondzie. To utwór mroczny, dramatyczny, pełen napięcia – idealnie dopasowany do jej głosu, który potrafił brzmieć jak jedwab i stal jednocześnie. W wersjach rozszerzonych albumu pojawiają się także nagrania koncertowe, które przypominają, że Tina była nie tylko wokalistką, ale żywiołem scenicznym, którego energia nie miała sobie równych .

„Wildest Dreams” to płyta o wielkich emocjach, o miłości, tęsknocie, sile i kobiecej niezależności. Turner śpiewa tu z niezwykłą elegancją, ale też z tą charakterystyczną chropowatością, która sprawiała, że każde jej słowo brzmiało prawdziwie. To album dopracowany, bogaty aranżacyjnie, a jednocześnie bardzo osobisty. Słychać w nim artystkę, która nie musi już niczego udowadniać – może po prostu opowiadać swoje historie.

Tina Turner urodziła się 26 listopada 1939 roku jako Anna Mae Bullock. Jej życie było drogą pełną dramatów, triumfów i nieustannej walki o własną wolność. Zaczynała u boku Ike’a Turnera, tworząc jeden z najważniejszych duetów w historii rhythm and bluesa, ale dopiero po odejściu od niego – po latach przemocy i upokorzeń – narodziła się jako solistka, która miała podbić świat. Jej wielki powrót w latach 80. był jednym z najbardziej spektakularnych w historii muzyki: „Private Dancer”, „What’s Love Got to Do with It”, „The Best” – to były hymny nowej Tiny, silnej, niezależnej, pełnej ognia.

Odeszła 24 maja 2023 roku w swoim domu w Küsnacht w Szwajcarii, pozostawiając po sobie dziedzictwo, które trudno porównać z jakimkolwiek innym. Była ikoną nie tylko muzyki, ale i odwagi, wytrwałości, kobiecej siły.

„Wildest Dreams” jest jednym z tych albumów, które najlepiej pokazują, jak niezwykłą była artystką – pełną pasji, klasy i niepowtarzalnego głosu, który potrafił poruszyć najgłębsze emocje.

• A1. Soft Time
• A2. Broken Tale
• A3. Face To Face
• A4. Rapture
• B1. Same
• B2. My World
• B3. Tonite Tonite
• B4. Lovely Day

SOPHIE – Tales To Tell (1989)

„Tales To Tell” z 1989 roku to jeden z najbardziej charakterystycznych albumów w historii włoskiego eurobeatu — płyta, która w pełni oddaje klimat końcówki lat 80., kiedy scena Time Records była w absolutnym rozkwicie. To wydawnictwo ukazało się we Włoszech nakładem Time Records i stanowi winylową wersję albumu „My World”, przygotowaną specjalnie na rynek włoski. Różni się od niego jedynie brakiem extended mixu tytułowego utworu.

Album jest krótki, intensywny i bardzo spójny — trwa nieco ponad pół godziny, ale wypełniony jest wszystkim, co najlepsze w ówczesnym eurobeacie i italo‑disco: mocnym rytmem, syntezatorową energią i charakterystyczną melodyką, którą tworzyli mistrzowie gatunku, tacy jak Giuliano Crivellente, Mauro Farina i Claudio Accatino. To właśnie oni odpowiadają za większość kompozycji i produkcji.

„Tales To Tell” otwiera „Soft Time”, utwór miękki, ale pulsujący, z typową dla Time Records przestrzenią syntezatorową. „Broken Tale” — śpiewane przez Elisabettę Pancera, choć bez oficjalnego oznaczenia na okładce — ma w sobie melancholijny, niemal filmowy klimat. „Face to Face” i „Rapture” rozwijają energię albumu, łącząc eurobeatową dynamikę z popową lekkością. Strona B przynosi „Same”, „My World”, „Tonite Tonite” i „Lovely Day” — zestaw, który brzmi jak idealna ścieżka dźwiękowa do neonowej nocy w Mediolanie roku 1989. To muzyka szybka, taneczna, ale jednocześnie bardzo melodyjna, z charakterystycznym „włoskim” ciepłem.

Warto podkreślić, że Sophie nie była jedną wokalistką, lecz projektem studyjnym Time Records, w którym głosu użyczały różne śpiewaczki — najczęściej Elisabetta Pancera, ale także Cristina Sartori czy inne wokalistki związane z wytwórnią. Ich nazwiska zwykle nie pojawiały się na okładkach, co było typowe dla eurobeatowych projektów tamtego okresu. Sophie była więc bardziej „personą muzyczną” niż klasyczną solistką — marką, pod którą Time Records wydawało swoje najbardziej energetyczne, taneczne produkcje.

„Tales To Tell” to album, który dziś ma status kultowy wśród fanów italo‑disco i eurobeatu. Jest jak kapsuła czasu: błyszcząca, szybka, pełna syntezatorów i emocji, które definiowały włoską scenę taneczną końca lat 80. To także piękny przykład tego, jak Time Records potrafiło tworzyć projekty o spójnej tożsamości, nawet jeśli za nazwą stał cały zespół producentów i wokalistek.

• A1. Tyle Samo Prawd Ile Kłamstw
• A2. Nic Za Nic
• A3. Sobie Na Złość
• A4. Tydzień Łez
• B1. Wszystko Czego Dziś Chcę
• B2. Pytanie O Siebie
• B3. Komu Więcej Komu Mniej
• B4. Jestem Twoim Grzechem

IZABELA TROJANOWSKA – Iza (1981)

„Iza”, wydana w 1981 roku, to debiutancki album Izabeli Trojanowskiej – płyta, która w jednym momencie uczyniła ją jedną z najbardziej wyrazistych postaci polskiej sceny początku lat 80. To album zrealizowany w System Studio w Lublinie w 1980 roku, pod okiem Andrzeja Poniatowskiego, z charakterystyczną dla tamtego czasu mieszanką pop‑rocka i nowej fali. Kompozycje stworzył Romuald Lipko, a teksty napisał Andrzej Mogielnicki, czyli duet odpowiedzialny za największe sukcesy Budki Suflera.

To właśnie Budka Suflera była muzycznym kręgosłupem tej płyty — Lipko na klawiszach, Tomasz Zeliszewski na perkusji, Andrzej Ziółkowski na basie, a wśród gitarzystów pojawia się m.in. . młody Jan Borysewicz, który chwilę później założy Lady Pank. W jednym z utworów gościnnie gra także Zbigniew Namysłowski, legenda polskiego jazzu.

Album otwiera „Tyle samo prawd ile kłamstw”, utwór, który od razu definiuje styl Trojanowskiej: mocny, emocjonalny wokal, dramatyczna ekspresja i teksty pełne napięcia. Dalej pojawiają się „Nic za nic”, „Sobie na złość”, „Tydzień łez” — piosenki, które łączą rockową energię z popową melodyjnością. Strona B przynosi największy przebój Trojanowskiej: „Wszystko czego dziś chcę”, utwór, który stał się hymnem epoki i jednym z najbardziej rozpoznawalnych nagrań lat 80. w Polsce.

Cała płyta ma w sobie coś z teatralnego manifestu — Trojanowska śpiewa ostro, zadziornie, z charakterystyczną chrypką, która stała się jej znakiem rozpoznawczym. To muzyka pełna emocji, ale też świetnie zaaranżowana, z wyraźnym wpływem nowej fali, która w tamtym czasie zdobywała Europę. Okładkę zaprojektował Rosław Szaybo, jeden z najwybitniejszych polskich grafików, autor m.in. . słynnej okładki „British Steel” Judas Priest.

Izabela Trojanowska to artystka, która wyprzedziła swój czas, urodziła się 22 kwietnia 1955 roku w Olsztynie. Zanim została wokalistką, była aktorką — ukończyła szkołę teatralną i występowała na scenie oraz w telewizji. Jej muzyczny debiut w 1980 roku był jak eksplozja: pojawiła się na festiwalu w Opolu z piosenką „Tyle samo prawd ile kłamstw” i natychmiast zwróciła na siebie uwagę nie tylko głosem, ale też odważnym, nowofalowym wizerunkiem, który kontrastował z ówczesną estradą.

Współpraca z Budką Suflera i duetem Lipko–Mogielnicki dała jej serię przebojów, a album „Iza” stał się jednym z najważniejszych debiutów początku dekady. W kolejnych latach Trojanowska nagrywała kolejne płyty, występowała w filmach i serialach, a od lat 90. jest także znana z roli Moniki Ross‑Nawrot w „Klanie”.

Jej styl — ostry, rockowy, z teatralną ekspresją — sprawił, że do dziś pozostaje jedną z najbardziej charakterystycznych wokalistek polskiej muzyki rozrywkowej.

• 1-1. (I’ll Never Be) Maria Magdalena
• 1-2. Everlasting Love
• 1-3. We’ll Be Together
• 1-4. In The Heat Of The Night
• 1-5. Hiroshima
• 1-6. Little Girl
• 1-7. Hi! Hi! Hi!
• 1-8. One More Night
• 1-9. Such A Shame
• 1-10. Maybe Tonight
• 1-11. Feat. Thomas Anders – The Night Is Still Young
• 1-12. All You Zombies
• 1-13. La Vista De Luna
• 1-14. Don’t Be Aggressive
• 1-15. Innocent Love
• 1-16. Japan Ist Weit (Big In Japan)
• 1-17. Sekunden

SANDRA – The Very Best Of (2016)(CD1/2)

„The Very Best Of Sandra” z 2016 roku to kompilacja, która w dwóch płytach podsumowuje całą złotą erę Sandry – jej lata 80. i 90., kiedy była jedną z najważniejszych europejskich gwiazd synth‑popu. Pierwszy krążek, którego posłuchamy w najbliższym tygodniu, jest esencją jej największych przebojów: to właśnie tutaj znajdują się utwory, które zdefiniowały jej styl – zmysłowy, elegancki, oparty na miękkiej elektronice i charakterystycznym, aksamitnym wokalu. Lista utworów CD1 obejmuje m.in. . „(I’ll Never Be) Maria Magdalena”, „Everlasting Love”, „We’ll Be Together”, „In the Heat of the Night”, „Hiroshima”, „Little Girl”, „Hi! Hi! Hi!”, „One More Night”, „Such a Shame” i „Maybe Tonight” .

Ta pierwsza płyta jest jak powrót do czasów, gdy Sandra dominowała europejskie listy przebojów. Otwiera ją „Maria Magdalena” – utwór, który w 1985 roku eksplodował na radiowych antenach i uczynił z niej ikonę synth‑popu. Dalej pojawia się „Everlasting Love”, jej najbardziej znana interpretacja klasycznego hitu, pełna energii i lekkości. „In the Heat of the Night” to z kolei mroczniejsza, bardziej filmowa odsłona jej stylu, z charakterystyczną produkcją Michaela Cretu. „Hiroshima” wnosi dramatyzm i powagę, a „Little Girl” i „Hi! Hi! Hi!” przypominają o jej popowej, tanecznej stronie. Całość brzmi jak soundtrack do lat 80.: neonowy, elegancki, emocjonalny, ale jednocześnie bardzo nowoczesny dzięki remasteringowi z 2016 roku.

Już za tydzień w Radio Divertimento druga płyta z tej wspaniałej kompilacji.

Sandra, czyli Sandra Ann Lauer, urodziła się 18 maja 1962 roku w Saarbrücken. Jej kariera zaczęła się wcześnie – już jako nastolatka nagrywała pierwsze piosenki, ale prawdziwy przełom przyszedł dopiero po przeprowadzce do Niemiec Zachodnich i rozpoczęciu współpracy z Michaelem Cretu, który stał się nie tylko jej producentem, ale później także mężem. To właśnie on stworzył jej charakterystyczne brzmienie: miękkie syntezatory, pulsujące rytmy i wokal Sandry, który potrafił być jednocześnie delikatny i zmysłowy. W latach 80. była jedną z największych gwiazd Europy – jej single trafiały na szczyty list w Niemczech, Francji, Szwajcarii, Skandynawii i Europie Wschodniej.

W kolejnych latach Sandra współtworzyła także projekt Enigma, użyczając głosu w wielu nagraniach, choć pozostając w cieniu Cretu. Jej solowa kariera trwała nieprzerwanie przez dekady, a kompilacja „The Very Best Of” z 2016 roku jest jednym z najpełniejszych podsumowań jej twórczości – zwłaszcza pierwszy krążek, który skupia się na jej największych, najbardziej ikonicznych przebojach.

• 1. I Won’t Be The One To Let Go
• 2. Guilty
• 3. You Don’t Bring Me Flowers
• 4. I Finally Found Someone
• 5. Cryin’ Time
• 6. I’ve Got A Crush On You
• 7. Tell Him
• 8. No More Tears (Enough Is Enough)
• 9. What Kind Of Fool
• 10. I Have A Love / One Hand, One Heart
• 11. One Less Bell To Answer / A House Is Not A Home
• 12. Lost Inside Of You
• 13. Till I Loved You
• 14. Make No Mistake, He’s Mine
• 15. If You Ever Leave Me
• 16. The Music Of The Night
• 17. Ding-Dong! The Witch Is Dead
• 18. Get Happy / Happy Days Are Here Again
• 19. All I Know Of Love

BARBARA STREISAND – Duets (2002)

„Duets” z 2002 roku to album‑podsumowanie, w którym Barbra Streisand spogląda na swoją karierę przez pryzmat duetów – spotkań wokalnych z największymi artystami XX wieku. To nie jest zwykła składanka: to elegancka, starannie wyselekcjonowana opowieść o jej muzycznych relacjach, o dialogach głosów, o emocjach, które powstają tylko wtedy, gdy dwie osobowości spotykają się w jednej piosence. Album ukazał się 26 listopada 2002 roku nakładem Columbia Records i zawiera 19 duetów, w tym dwa premierowe nagrania: „I Won’t Be the One to Let Go” z Barrym Manilowem oraz „All I Know of Love” z Joshem Grobanem .

To płyta, która prowadzi słuchacza przez różne etapy jej twórczości. Są tu klasyczne duety z lat 70. i 80., jak „Guilty” z Barrym Gibbem czy „You Don’t Bring Me Flowers” z Neilem Diamondem, są nagrania filmowe („I Finally Found Someone” z Bryanem Adamsem), są spotkania z legendami – Rayem Charlesem, Frankiem Sinatrą, Donną Summer, Céline Dion. Każdy utwór ma własny klimat, ale wszystkie łączy jedno: Streisand śpiewa tak, jakby prowadziła rozmowę – czasem czułą, czasem dramatyczną, czasem żartobliwą. To album o dialogu, o wzajemnym słuchaniu się, o tym, jak głosy potrafią się przenikać i uzupełniać.

Krytycy zwracali uwagę na niezwykłą różnorodność stylistyczną płyty – od ballad, przez pop, po musical – oraz na to, że Streisand potrafi odnaleźć się w każdym z tych światów, nie tracąc własnej tożsamości. Album odniósł sukces komercyjny, trafiając m.in. . do pierwszej dziesiątki list sprzedaży w Danii i Holandii, a w USA zdobył status Gold za sprzedaż ponad pół miliona egzemplarzy .

Barbra Streisand to artystka absolutna, jedna z najważniejszych postaci w historii muzyki i kina. Urodziła się 24 kwietnia 1942 roku w Nowym Jorku. Jej kariera to fenomen: jest jedyną artystką, która zdobyła Oscara, Emmy, Grammy, Tony i Złoty Glob, a jej albumy regularnie trafiały na szczyty list sprzedaży przez ponad sześć dekad.

Zaczynała w klubach Greenwich Village, szybko zdobywając uznanie jako wokalistka o niezwykłej barwie głosu – ciepłej, mocnej, pełnej dramatyzmu. W latach 60. stała się gwiazdą Broadwayu, a później Hollywood („Funny Girl”, „The Way We Were”, „A Star Is Born”). Jej styl wokalny łączy musicalową ekspresję z popową elegancją i jazzową swobodą. Jest perfekcjonistką – produkuje swoje albumy, reżyseruje filmy, kontroluje każdy detal.

W 2002 roku, gdy ukazało się „Duets”, Streisand była już legendą, która rzadko koncertowała i wybierała projekty z ogromną selektywnością. Album był więc nie tylko podsumowaniem, ale też celebracją jej muzycznych przyjaźni i historii.

Dziś Barbra Streisand pozostaje ikoną kultury – symbolem siły, perfekcji i artystycznej niezależności. „Duets” jest jednym z tych albumów, które najlepiej pokazują jej niezwykłą zdolność do tworzenia emocjonalnych, intymnych muzycznych spotkań.

Barbra Streisand nie zakończyła oficjalnie kariery, ale od kilku lat praktycznie nie jest już aktywna scenicznie. To jednak nie znaczy, że całkowicie wycofała się z życia artystycznego — raczej działa wtedy, kiedy chce i w formach, które sama wybiera.

Jeśli chcesz usłyszeć wybraną przez Ciebie płytę w Radio Divertimento, w cyklu „Płyta Dnia”, po prostu w komentarzu wpisz jej tytuł i wykonawcę. Komentarze wyłącznie z propozycjami, jeśli chcesz zostawić nam wiadomość, zapraszamy do formularza kontaktowego lub Księgi Gości. Propozycje pod tym postem można zamieszczać przez 6 dni do czasu publikacji nowego posta, lub napisać do nas email, albo zostawić poniżej w wiadomości GG.

If you would like to request an album to be featured on Radio Divertimento’s „Album of the Day” series, simply leave a comment below with the title and artist. Please only use the comments for album requests. If you’d like to leave us a message, please use our contact form or guestbook. You can submit your suggestions on this post for 6 days until a new one is published, or you can email us or leave a message on GG.

Płyta Dnia – Zgłoś propozycję

Płyty na podstawie zgłoszeń słuchaczy przygotowuje Arkady.
Audycję realizuje Krzysiek „Michnick„, prezentuje Żaneta i Marek.
Opisy opracował zespół portalu: Info Music Radio Divertimento