• 01. Italo Disco Song
• 02. This Journey Is Magic
• 03. Gold Gold Years (Extended)
• 04. La Chaleur De L’amour (Extended)
• 05. The Ghost
• 06. My Sweet Maria (Extended)
• 07. The World Never Waits
• 08. Just One Dream (Extended)
• 09. Aaliyah (Extended)
• 10. The Summer Colors (Extended)
• 11. Holy Holy Night
• 12. Gold Gold Years (Remix)
• 13. The Ghost (Other Mix)
• 14. This Journey Is Magic (Remix Extended)
• 15. All These Words

MR MILKMAN – From My Soul (2025)

„From My Soul” to debiutancki album MR MILKMAN, wydany 12 czerwca 2025 roku przez Italo Box Music, będący jednym z najciekawszych polskich wkładów w nurt euro i italo disco nowej generacji. To wydawnictwo w formie limitowanego digipacku CDr, numerowanego i kolekcjonerskiego, ukazuje artystę jako twórcę świadomego tradycji gatunku, a jednocześnie otwartego na współczesne brzmienia.

Album jest dziełem Michała Wolskiego, który kryje się pod pseudonimem MR MILKMAN. To solowy projekt, w którym artysta pełni rolę kompozytora, producenta i wykonawcy. Wolski od lat związany jest ze sceną elektroniczną, a jego twórczość wyrasta z fascynacji klasycznym italo disco lat 80., ale także z potrzeby reinterpretacji tego stylu w duchu „New Generation”. „From My Soul” powstało w dużej mierze dzięki namowom przyjaciół i fanów, którzy dostrzegli potencjał w jego wcześniejszych nagraniach i zachęcili go do zebrania ich w spójną całość.

Na płycie znalazły się utwory, które MR MILKMAN tworzył na przestrzeni kilku lat, a ich wspólnym mianownikiem jest taneczny puls, melodyjność i subtelne aranżacje. Otwierający album „Italo Disco Song” to swoisty manifest gatunkowy, w którym artysta odwołuje się do klasyki, ale nadaje jej świeżość. „This Journey Is Magic” podkreśla mistyczny wymiar podróży muzycznej, a „Gold Gold Years” – napisany we współpracy z Nathalie Fox – jest nostalgicznym spojrzeniem na minione dekady. Z kolei „La Chaleur De L’amour”, z tekstem autorstwa Szikagiera, wnosi francuski klimat i romantyczną aurę. „The Ghost” to bardziej mroczny, refleksyjny fragment, a „My Sweet Maria” w wersji extended ukazuje lżejsze, taneczne oblicze projektu.

MR MILKMAN jawi się jako artysta, który nie tylko pielęgnuje tradycję euro i italo disco, ale także nadaje jej osobisty charakter. Jego pseudonim – „Mleczarz” – ma lekko ironiczny i swojski wydźwięk, kontrastujący z elegancką, emocjonalną muzyką. Wolski nie ukrywa, że jego twórczość jest mocno zakorzeniona w pasji i wrażliwości, co słychać w każdym utworze. Album „From My Soul” jest więc nie tylko zbiorem piosenek, ale także świadectwem osobistej drogi twórczej – od fascynacji klasyką po własne, autorskie brzmienie.

To wydawnictwo wpisuje się w szerszy trend rosnącej aktywności polskich artystów na scenie italo i euro-disco, którzy coraz śmielej prezentują swoje projekty obok uznanych nazwisk z Włoch czy Niemiec. MR MILKMAN, dzięki „From My Soul”, dołącza do grona twórców, którzy pokazują, że gatunek ten wciąż żyje, rozwija się i potrafi wzruszać oraz bawić współczesnych słuchaczy.

• 01. No Son Of Mine
• 02. Jesus He Knows Me
• 03. Driving The Last Spike
• 04. I Can’t Dance
• 05. Never A Time
• 06. Dreaming While You Sleep
• 07. Tell Me Why
• 08. Living Forever
• 09. Hold On My Heart
• 10. Way Of The World
• 11. Since I Lost You
• 12. Fading Lights

GENESIS – We Can’t Dance (1991)

„We Can’t Dance” to czternasty album studyjny Genesis, wydany 11 listopada 1991 roku, będący ostatnim nagraniem zespołu z Philem Collinsem jako głównym wokalistą przed jego odejściem w 1996 roku.

Album powstał w prywatnym studiu zespołu – The Farm w Surrey – w okresie od marca do września 1991 roku. Produkcją zajęli się sami członkowie Genesis wraz z Nickiem Davisem. Płyta trwa ponad 70 minut i zawiera dwanaście utworów, które ukazują zespół w momencie przejścia od pop-rockowej przebojowości lat 80. do bardziej refleksyjnych, rozbudowanych form. To także świadectwo dojrzałości muzycznej tria Banks–Collins–Rutherford, które od połowy lat 70. stanowiło trzon zespołu.

Na albumie znalazły się zarówno radiowe hity, jak i dłuższe, epickie kompozycje. „No Son of Mine” otwiera płytę mocnym, dramatycznym tonem, a „Jesus He Knows Me” ironicznie komentuje telewizyjnych kaznodziejów, stając się jednym z najbardziej rozpoznawalnych singli Genesis. „I Can’t Dance” – z charakterystycznym riffem i autoironicznym tekstem – stało się hymnem początku lat 90. i jednym z największych przebojów zespołu. Obok nich pojawiają się ballady („Hold on My Heart”, „Never a Time”), a także rozbudowane utwory progresywne, jak „Driving the Last Spike” czy „Fading Lights”, które nawiązują do wcześniejszej, bardziej art-rockowej twórczości Genesis.

Genesis jako wykonawca to jeden z najważniejszych zespołów rockowych XX wieku. Powstał w 1967 roku w Charterhouse School w Godalming (Surrey, Anglia). Początkowo tworzyli go Peter Gabriel, Tony Banks, Mike Rutherford i Anthony Phillips. W latach 70. grupa była jednym z filarów rocka progresywnego, tworząc rozbudowane, teatralne kompozycje. Po odejściu Gabriela (1975) i Steve’a Hacketta (1977) zespół przekształcił się w trio: Banks, Rutherford i Collins. To właśnie w tym składzie Genesis osiągnęli największy sukces komercyjny, łącząc elementy progresywne z pop-rockową przebojowością. W latach 80. albumy takie jak „Duke” (1980), „Genesis” (1983) czy „Invisible Touch” (1986) uczyniły z nich jedną z najpopularniejszych grup świata, sprzedającą miliony płyt i wypełniającą stadiony.

„We Can’t Dance” zamyka ten okres – to ostatnia płyta z Collinsem, który wkrótce skoncentrował się na solowej karierze. Album odniósł ogromny sukces komercyjny, docierając do pierwszego miejsca listy UK Albums Chart i do czwartego miejsca w USA. Sprzedał się w milionach egzemplarzy, a jego single były obecne na listach przebojów przez kilka lat. Dla fanów stanowi swoiste pożegnanie z najbardziej znanym wcieleniem Genesis, łączącym popową lekkość z progresywną głębią.

„We Can’t Dance” to album, który pokazuje Genesis jako zespół świadomy swojej historii i jednocześnie otwarty na nowe brzmienia początku lat 90. To dzieło balansujące między przebojowością a refleksją, będące ważnym punktem w dyskografii grupy i w historii rocka.

• A1. Let’s Go Crazy
• A2. Take Me With U
• A3. The Beautiful Ones
• A4. Computer Blue
• A5. Darling Nikki
• B1. When Doves Cry
• B2. I Would Die 4 U
• B3. Baby I’m A Star
• B4. Purple Rain

PRINCE & THE REVOLUTION – Purple Rain (1984)

„Purple Rain” to szósty album studyjny Prince’a i jednocześnie ścieżka dźwiękowa do filmu o tym samym tytule, wydany 25 czerwca 1984 roku przez Warner Bros. Records. To dzieło uchodzi za przełomowe w karierze artysty – zarówno artystycznie, jak i komercyjnie – i jest jednym z najważniejszych albumów lat 80.

Album został nagrany między majem 1983 a marcem 1984 roku w kilku miejscach: w klubie First Avenue w Minneapolis, w studiach Record Plant w Nowym Jorku, Sunset Sound w Hollywood oraz w prywatnym studiu Prince’a w Chanhassen.
„Purple Rain” trwa niespełna 44 minuty i łączy w sobie pop rock, funk, R&B, soul, elementy psychodelii i charakterystyczny „Minneapolis sound”, który Prince współtworzył.

Na płycie znalazło się dziewięć utworów, z których wiele stało się klasykami. „Let’s Go Crazy” otwiera album energicznym kazaniem rockowym, „Take Me With U” to duet z Apollonią Kotero, „The Beautiful Ones” ukazuje emocjonalną, balladową stronę Prince’a, a „Computer Blue” i „Darling Nikki” wprowadzają bardziej eksperymentalne, erotyczne i kontrowersyjne brzmienia. Największe hity to „When Doves Cry” – singiel, który jako pierwszy w historii Prince’a dotarł na szczyt listy Billboard Hot 100 – oraz tytułowy „Purple Rain”, epicka ballada rockowa, która stała się hymnem całej jego twórczości.

Album odniósł gigantyczny sukces, zdobył pierwsze miejsce na listach w USA, sprzedał się w ponad 25 milionach egzemplarzy na świecie i został nagrodzony Oscarem za najlepszą muzykę oryginalną do filmu. W 2012 roku „Purple Rain” został wpisany do National Recording Registry w USA jako dzieło o znaczeniu kulturowym i historycznym.

Prince & The Revolution, Prince Rogers Nelson (urodził się 7 czerwca 1958 roku, zmarł 21 kwietnia2016 roku) był głównym twórcą, producentem, wokalistą i multiinstrumentalistą. To on odpowiadał za większość kompozycji, aranżacji i wizji artystycznej. Jednak „Purple Rain” było także dziełem jego zespołu – The Revolution, który nadał muzyce pełniejszy, bardziej zespołowy charakter.

The Revolution powstało w 1979 roku w Minneapolis jako grupa wspierająca Prince’a na koncertach, a od początku lat 80. stało się jego oficjalnym zespołem studyjnym. W skład w czasie „Purple Rain” wchodzili:

• Wendy Melvoin – gitara, wokal; jej wejście do zespołu w 1983 roku nadało muzyce świeżości i kobiecej energii.
• Lisa Coleman – instrumenty klawiszowe, wokal; bliska współpracowniczka Prince’a, odpowiedzialna za aranżacje smyczkowe i charakterystyczne brzmienia syntezatorowe.
• Dr. Fink (Matt Fink) – klawisze, wokal; znany z futurystycznych kostiumów i mocnych partii syntezatorowych.
• Brownmark (Mark Brown) – gitara basowa, wokal; nadał muzyce funkowy groove.
• Bobby Z. (Robert Rivkin) – perkusja, instrumenty perkusyjne; odpowiadał za rytmiczny fundament zespołu.

Prince & The Revolution stworzyli unikalne brzmienie, które łączyło rockową energię z funkową rytmiką i popową melodyjnością. To właśnie dzięki tej synergii „Purple Rain” stało się nie tylko sukcesem komercyjnym, ale także artystycznym kamieniem milowym, inspirującym kolejne pokolenia muzyków.

„Purple Rain” to album, który zdefiniował lata 80. i ugruntował pozycję Prince’a jako jednego z najważniejszych artystów w historii muzyki. To dzieło pełne pasji, innowacji i emocji, stworzone przez charyzmatycznego twórcę i jego zespół, który potrafił nadać jego wizji zespołową moc.

• 01. From Paris To Berlin
• 02. Hey Hello!
• 03. Self Control
• 04. Ten Miles
• 05. I Won’t Be Crying
• 06. Fairytale
• 07. A To The B
• 08. Peace Inside
• 09. Ultimate Control
• 10. Dressed In Blue
• 11. Keen On Disco
• 12. Deeper Still
• 13. This Little Secret

INFERNAL – From Paris To Berlin (2007)

„From Paris to Berlin” to trzeci album studyjny duńskiego duetu Infernal, który w wersji międzynarodowej ukazał się w 2005 roku, a w Wielkiej Brytanii i Irlandii dopiero w maju 2007 roku, po ogromnym sukcesie singla tytułowego. To płyta, która ugruntowała pozycję zespołu na europejskiej scenie dance-pop i house, czyniąc z nich jednych z najważniejszych przedstawicieli nurtu klubowego lat 2000.

Album zawiera mieszankę energetycznych utworów tanecznych i bardziej nastrojowych kompozycji. Otwierający całość „From Paris to Berlin” stał się hymnem klubowym, docierając do drugiego miejsca na brytyjskiej liście singli w 2006 roku. Kolejne single – „Keen on Disco”, „A to the B”, „Ten Miles” czy „I Won’t Be Crying” – pokazały różnorodność stylistyczną duetu: od mocnych, house’owych beatów po bardziej popowe ballady. Na płycie znalazły się także covery, jak „Self Control” (oryginalnie Laura Branigan), które Infernal zinterpretowali w nowoczesnym, elektronicznym stylu. Całość utrzymana jest w klimacie euro house, dance-pop i synth-pop, z charakterystycznym dla zespołu połączeniem melodyjności i klubowej energii.

Infernal to duet założony w 1997 roku w Kopenhadze przez Paw’a Lagermanna i Linnę Rafn. Od początku ich twórczość łączyła elementy eurodance, trance i house, a z czasem ewoluowała w stronę bardziej popowych, radiowych brzmień. Linna Rafn pełni rolę wokalistki, współkompozytorki i autorki tekstów, a Paw Lagermann odpowiada za produkcję, instrumenty elektroniczne i wokale. Ich współpraca opiera się na silnym balansie – Linna wnosi ekspresję i charyzmę sceniczną, Paw techniczne mistrzostwo i producencką wizję.

„From Paris to Berlin” był przełomem w ich karierze – to dzięki tej płycie Infernal zdobyli międzynarodową rozpoznawalność, a ich muzyka trafiła na listy przebojów w wielu krajach Europy. Album został dwukrotnie pokryty platyną w Danii i sprzedał się w dziesiątkach tysięcy egzemplarzy. Wizerunek duetu – kolorowy, ekstrawagancki, pełen energii – idealnie współgrał z ich muzyką, czyniąc z nich ikonę klubowej sceny pierwszej dekady XXI wieku.

„From Paris to Berlin” to album, który nie tylko zdefiniował brzmienie Infernal, ale także stał się jednym z symboli europejskiej muzyki tanecznej lat 2000. To płyta pełna przebojów, które do dziś rozbrzmiewają w klubach i na playlistach fanów dance-pop.

• 1 Visitors (The Alien Mix)
• 2 Time
• 3 Dragons Legend (Siegfried’s Mix)
• 4 Minoan War
• 5 Jabdah (Chinese Mix)
• 6 Plain
• 7 Chinese Revenge (’89 Mix)
• 8 Japanese Wargame (Master Mix)

KOTO – Masterpieces (1989)

„Masterpieces” to pierwszy album projektu KOTO, wydany w 1989 roku przez niemiecką wytwórnię ZYX Records. To kompilacja nowych wersji klasycznych singli KOTO z lat 80., przygotowana i wyprodukowana przez Michiela van der Kuya – holenderskiego muzyka i producenta, który nadał im charakterystyczne brzmienie spacesynth, rozwijając pierwotne pomysły włoskich twórców.

Album trwa niespełna 50 minut i zawiera osiem utworów, będących swoistym podsumowaniem dotychczasowej działalności KOTO. Znalazły się tu nowe miksy takich klasyków jak „Visitors (The Alien Mix)”, „Dragons Legend (Siegfried’s Mix)”, „Jabdah (Chinese Mix)”, „Chinese Revenge (‘89 Mix)” czy „Japanese Wargame (Master Mix)”. Obok nich pojawiły się kompozycje van der Kuya – „Time”, „Minoan War” i „Plain” – które wprowadziły świeże elementy i pokazały jego własne podejście do estetyki spacesynth. Dzięki temu „Masterpieces” jest albumem łączącym włoskie korzenie projektu z nową, holenderską interpretacją gatunku.

KOTO powstało we Włoszech na początku lat 80. jako projekt Anfrando Maioli i Stefano Cundariego, którzy stworzyli pierwsze single – „Chinese Revenge” (1983), „Jabdah” (1986) czy „Visitors” (1983). Były to jedne z najważniejszych nagrań wczesnego italo disco, które szybko zdobyły popularność w Europie. Po śmierci Cundariego w 1986 roku i wycofaniu się Maioliego, prawa do projektu przejęła wytwórnia ZYX Records.

W 1989 roku ZYX powierzyła kontynuację KOTO Michielowi van der Kuyowi – holenderskiemu muzykowi znanemu z grupy Laserdance. Van der Kuy był jednym z pionierów spacesynth, czyli odmiany italo disco o bardziej futurystycznym, elektronicznym brzmieniu. To właśnie on wyprodukował cały album „Masterpieces”, nagrywając nowe wersje klasyków KOTO i dodając własne kompozycje. W ten sposób KOTO stało się projektem międzynarodowym – włoskie fundamenty zostały rozwinięte przez holenderskiego producenta, który nadał im nową tożsamość.

„Masterpieces” to album przejściowy i symboliczny – z jednej strony celebruje dorobek włoskich twórców KOTO, z drugiej otwiera nowy rozdział w historii projektu dzięki Michielowi van der Kuyowi. To właśnie dzięki tej płycie KOTO stało się jednym z filarów nurtu spacesynth, a ich muzyka zaczęła żyć dalej w nowej odsłonie, inspirując kolejne pokolenia fanów elektroniki.

Jeśli chcesz usłyszeć wybraną przez Ciebie płytę w Radio Divertimento, w cyklu „Płyta Dnia”, po prostu w komentarzu wpisz jej tytuł i wykonawcę. Komentarze wyłącznie z propozycjami, jeśli chcesz zostawić nam wiadomość, zapraszamy do formularza kontaktowego lub Księgi Gości. Propozycje pod tym postem można zamieszczać przez 7 dni do czasu publikacji nowego posta, lub napisać do nas email, albo zostawić poniżej w wiadomości GG.

If you would like to request an album to be featured on Radio Divertimento’s „Album of the Day” series, simply leave a comment below with the title and artist. Please only use the comments for album requests. If you’d like to leave us a message, please use our contact form or guestbook. You can submit your suggestions on this post for 7 days until a new one is published, or you can email us or leave a message on GG.

Płyta Dnia. Zgłoś propozycję.

Płyty na podstawie zgłoszeń słuchaczy przygotowuje Arkady.
Audycję realizuje Krzysiek „Michnick„, prezentuje Żaneta i Marek.
Opisy opracował zespół portalu: Info Music Radio Divertimento