01 Alone
02 Spanish Sea
03 I’ll Supply The Love
04 I’ll Be Over You
05 Stranger In Town
06 99
07 Struck By Lightning
08 Pamela
09 Afraid Of Love
10 I Won’t Hold You Back
11 Jake To The Bone
12 Stop Loving You
13 Lea
14 Hold The Line
15 Georgy Porgy
16 Rosanna
17 Africa

TOTO – 40 Trips Around The Sun (2018)

Album „40 Trips Around The Sun” to kompilacja największych przebojów amerykańskiego zespołu rockowego Toto, wydana 9 lutego 2018 roku przez Columbia Legacy. Album ten został wydany z okazji 40 rocznicy debiutanckiego albumu Toto z 1978 roku.

Płyta zawiera 17 utworów, w tym 14 klasyków z lat 1978-1993 oraz trzy wcześniej niepublikowane nagrania: „Spanish Sea”, „Alone” i „Struck by Lightning”.

„Spanish Sea”: Pochodzi z sesji nagraniowych do albumu „Isolation” (1984). Utwór został na nowo napisany, włącznie z nowym refrenem. Steve Lukather skomentował, że brzmi on, jakby powstał „dwa tygodnie temu, a nie ponad trzydzieści lat temu”, co świadczy o ponadczasowości brzmienia Toto.

„Alone”: To zupełnie nowa piosenka, napisana przez czterech głównych członków zespołu (Lukather, Paich, S. Porcaro, Williams). Jest określana jako „ciemniejsza”, co odzwierciedla dojrzałość artystów i ich życiowe doświadczenia.

„Struck by Lightning”: David Paich miał riff otwierający ten utwór w głowie przez wiele miesięcy. Joe Williams i reszta zespołu pomogli go rozwinąć. Utwór charakteryzuje się „ciężką aranżacją” i „świetnym solo Luke’a”.

Pozostałe utwory na albumie to zremasterowane klasyki z repertuaru Toto, za które odpowiadali Elliot Scheiner oraz Gavin Lurssen i jego zespół. Album „40 Trips Around The Sun” to nie tylko zbiór największych hitów, ale także świadectwo ciągłej kreatywności i ewolucji muzycznej zespołu, który po dziesięcioleciach nadal potrafi zaskoczyć nowym materiałem.

Toto to amerykański zespół rockowy założony w 1976 roku w Los Angeles. Został założony z inicjatywy perkusisty Jeffa Porcaro oraz klawiszowca Davida Paicha. Nazwa zespołu, po łacinie oznaczająca „zawierający wszystko” lub „całkowity”, doskonale odzwierciedla różnorodność muzyczną grupy.

Początkowy skład zespołu, który podpisał umowę z CBS Records w 1977 roku, obejmował: Jeff Porcaro (perkusja) – zmarły w 1992 roku; David Paich (instrumenty klawiszowe, wokal); David Hungate (gitara basowa); Steve Lukather (gitara, wokal); Steve Porcaro (instrumenty klawiszowe, wokal); Bobby Kimball (wokal prowadzący).

Przez lata skład zespołu ulegał zmianom, ale kluczowymi postaciami pozostali Steve Lukather, David Paich i Steve Porcaro. Do zespołu dołączył również Joseph Williams (wokal prowadzący), który jest obecnym członkiem. Zespół współpracował z wieloma muzykami sesyjnymi, a ich indywidualne dokonania można usłyszeć na albumach, które sprzedały się w nakładzie przekraczającym pół miliarda egzemplarzy.

Toto odnosiło największe sukcesy w latach 80-tych. Ich muzyka to unikalne połączenie popu, soulu, funku, rocka progresywnego, hard rocka, R&B i jazzu. Mimo tak szerokiego spektrum wpływów, grupa wypracowała własny, rozpoznawalny styl.

Mimo przerw w działalności (np. zawieszenie działalności w 2008 roku i ponowne połączenie w 2010), Toto jest jednym z nielicznych zespołów z lat 70-tych, który do dziś posiada ogromną, wielopokoleniową rzeszę fanów i nadal aktywnie koncertuje.

01 Celebration
02 Get Down On It
03 Fresh
04 Too Hot
05 Take My Heart (You Can Have It If You Want It)
06 Let’s Go Dancin’ (Ooh La, La, La)
07 Misled
08 Cherish (12″ Version)
09 Ladies Night
10 Steppin’ Out
11 Joanna
12 In The Heart
13 Take It To The Top
14 Tonight (12″ Version)
15 No Show
16 Straight Ahead
17 Stone Love

KOOL & THE GANG – Celebration The Best Of Kool & The Gang (1979-1987) (1994)

Album „Celebration: The Best Of Kool & The Gang (1979-1987)” to kompilacja największych przebojów amerykańskiej grupy Kool & The Gang, wydana w 1994 roku przez Mercury Records (w Europie, np. przez Universal Music Polska). Jak sama nazwa wskazuje, album skupia się na twórczości zespołu z lat 1979-1987, czyli okresu ich największej popularności w gatunkach R&B, disco, soul, funk i pop.

Płyta zawiera 17 starannie wyselekcjonowanych utworów, które stały się ikonami muzyki tanecznej i są do dziś rozpoznawalne na całym świecie. Kompilacja jest esencją ich funkowego, optymistycznego i energetycznego brzmienia, które rozgrzewało parkiety w latach 80-tych.

Album „Celebration: The Best Of Kool & The Gang (1979-1987)” to idealna propozycja dla każdego, kto chce przypomnieć sobie lub odkryć na nowo klasyki funku i disco, które na zawsze wpisały się w historię muzyki.

Kool & The Gang to amerykańska grupa muzyczna wykonująca R&B, disco, soul, funk i jazz, założona w 1964 roku w Jersey City w stanie New Jersey. Zespół jest jednym z najbardziej wpływowych i długowiecznych zespołów w historii muzyki, z ponad 60-letnią karierą.

Zespół został założony przez braci: Robert „Kool” Bell (basista); Ronald Bell (saksofonista, zmarły w 2020 roku).
W skład oryginalnego zespołu wchodzili również: Dennis „D.T.” Thomas (saksofonista, zmarły w 2021 roku); Robert „Spike” Mickens (trąbka, zmarły w 2010 roku); Charles Smith (gitara, zmarły w 2023 roku); George Brown (perkusja); Ricky West (klawisze, zmarły w 1985 roku).

Przez lata skład zespołu ulegał zmianom, ale Robert „Kool” Bell i George Brown pozostają aktywnymi członkami. Do zespołu dołączyli również inni muzycy, tacy jak James „J.T.” Taylor (wokal prowadzący w latach największych sukcesów).

Kool & The Gang początkowo grali jazz, by z czasem ewoluować w kierunku funku, soulu, R&B i disco, a w latach 80-tych włączyli elementy popu. Ich muzyka charakteryzuje się zaraźliwymi rytmami, chwytliwymi melodiami i pozytywną energią. Zespół zdobył dwie nagrody Grammy, siedem American Music Awards, 25 hitów w Top Ten R&B, 9 hitów w Top Ten Pop oraz 31 złotych i platynowych albumów. Ich muzyka rozeszła się w nakładzie ponad 70 milionów egzemplarzy na całym świecie.

W 2018 roku Kool & The Gang zostali wprowadzeni do Songwriters Hall of Fame. 19 października 2024 roku Kool & The Gang zostali wprowadzeni do Rock and Roll Hall of Fame. 24 marca 2021 roku ich ponadczasowy hit „Celebration” został wprowadzony do National Recording Registry Biblioteki Kongresu.

Kool & The Gang to zespół, który nie tylko tworzył hity, ale także inspirował wielu artystów z różnych nurtów muzycznych, a ich dziedzictwo jest nadal żywe.

01 Talk Talk (7″ single version)
02 It’s My Life
03 Without You
04 Strike Up The Band
05 Life’s What You Make It
06 It’s Getting Late In The Evening
07 Pictures Of Bernadette
08 Happiness Is Easy
09 The Last Time
10 I Don’t Believe You
11 It’s You
12 Talk Talk (Demo Version)
13 It’s So Serious
14 The Party’s Over
15 Dum Dum Girl
16 Candy

TALK TALK – The Collection (2000)

Album „The Collection” zespołu Talk Talk to kompilacja wydana w 2000 roku przez Disky Communications Europe B.V. Jak wskazuje tytuł, jest to zbiór utworów, który skupia się na wczesnej, bardziej popowej twórczości zespołu, obejmującej nagrania z lat 1982-1986. Płyta zawiera 16 utworów, w tym singlowe hity oraz kilka mniej znanych, ale cenionych nagrań.

Kompilacja zawiera takie klasyki jak „Talk Talk”, „It’s My Life” czy „Life’s What You Make It”, a także rzadsze utwory, takie jak „Happiness Is Easy” w wersji 12-calowej czy demo „Talk Talk”. Album ten stanowi dobre wprowadzenie do twórczości zespołu dla nowych słuchaczy, choć nie obejmuje ich późniejszych, bardziej eksperymentalnych dzieł z gatunku art rocka i post-rocka. Album ten jest ceniony za prezentację doskonałej, wyrafinowanej muzyki pop-progowej, która wykracza poza proste ramy list przebojów.

Talk Talk to brytyjska grupa muzyczna, aktywna w latach 1981-1991. Zespół przeszedł znaczącą ewolucję stylistyczną, początkowo eksperymentując z synth popem, new wave i new romantic, by później zmierzać w kierunku bardziej złożonych gatunków, takich jak art pop, art rock i post-rock.

Zespół powstał w 1981 roku z inicjatywy Marka Hollisa (wokal, gitara, pianino, organ), który był głównym kompozytorem i autorem tekstów. W pierwszym składzie znaleźli się również: Paul Webb (gitara basowa); Lee Harris (perkusja); Simon Brenner (instrumenty klawiszowe).

Duży wkład w rozwój zespołu miał brat Marka, Ed Hollis, który pomógł w znalezieniu muzyków. W 1983 roku Simon Brenner opuścił zespół, a jego miejsce zajął Tim Friese-Greene, który stał się kluczowym współpracownikiem i producentem, współtworząc z Markiem Hollisem większość materiału.

Początkowo Talk Talk wyróżniał się brakiem gitary w swoim brzmieniu. W 1982 roku wydali singiel „Talk Talk”, który dotarł do 52 miejsca w Wielkiej Brytanii. Ich debiutancki album „The Party’s Over” ukazał się w lipcu 1982 roku.

Zespół został rozwiązany we wrześniu 1991 roku, a Mark Hollis wycofał się z życia publicznego, aby skupić się na rodzinie. Mimo stosunkowo krótkiej kariery, Talk Talk wywarł ogromny wpływ na muzykę, stając się prekursorem gatunków takich jak post-rock i art pop. Ich muzyka jest ceniona za głębię, innowacyjność i emocjonalność, a Mark Hollis jest uznawany za jedną z najbardziej oryginalnych i tajemniczych osobowości muzycznych. W 2019 roku Mark Hollis zmarł w wieku 64 lat.

01 Avalon
02 More Than This
03 Jealous Guy
04 Over You
05 Same Old Scene
06 Oh Yeah
07 Angel Eyes
08 Dance Away
09 Both Ends Burning
10 Love Is The Drug
11 Out Of The Blue
12 All I Want Is You
13 Mother Of Pearl
14 Street Life
15 Do The Strand
16 Pyjamarama
17 Virginia Plain
18 Re-Make / Re-Model

ROXY MUSIC – The Best Of (2001)

Album „The Best Of Roxy Music” to kompilacja największych przebojów brytyjskiego zespołu art rockowego Roxy Music, wydana 11 czerwca 2001 roku przez wytwórnię Virgin. Album ten został wydany w celu uhonorowania zjednoczenia zespołu na trasie koncertowej w 2001 roku, pierwszej od 25 lat.

Kompilacja zawiera 18 utworów, w tym co najmniej jedną piosenkę z każdego z ośmiu studyjnych albumów zespołu oraz wszystkie trzy ich single niealbumowe. Co ciekawe, utwory są ułożone w odwrotnej kolejności chronologicznej, zaczynając od późniejszych, bardziej dopracowanych hitów, a kończąc na wczesnych, bardziej eksperymentalnych nagraniach. Taki zabieg pozwala słuchaczowi na podróż w czasie przez ewolucję brzmienia zespołu.

Album „The Best Of Roxy Music” to doskonałe podsumowanie kariery zespołu, prezentujące ich wpływ na muzykę pop i rock, od glam rocka po new romantic. Album ten zdobył certyfikat złotej płyty w Belgii (za 25 000 sprzedanych egzemplarzy) i platynowej płyty w Wielkiej Brytanii (za 300 000 sprzedanych egzemplarzy), co świadczy o jego popularności i uznaniu.

Roxy Music to brytyjski zespół rockowy założony w 1971 roku w Londynie. Został założony przez wokalistę Bryana Ferry’ego i klawiszowca Briana Eno. Zespół jest uznawany za jedną z najbardziej wpływowych grup w historii muzyki, która przeszła od brzmień glam rockowych do wyrafinowanego art rocka i stała się wzorem dla wielu wykonawców z nurtu new romantic (m.in. Duran Duran). Dziś zalicza się ich również do proto punka.

Oprócz Bryana Ferry’ego i Briana Eno, w składzie zespołu znaleźli się również: Andy Mackay (saksofon, obój); Phil Manzanera (gitara); Paul Thompson (perkusja); Graham Simpson (gitara basowa, opuścił zespół w 1972 roku, a pozycja basisty często się zmieniała); Brian Eno opuścił zespół w 1973 roku, a jego miejsce zajął Eddie Jobson (syntezator, instrumenty klawiszowe, skrzypce).

Roxy Music szybko zdobyło sukces w Europie i Australii w latach 70-tych. Zespół był pionierem bardziej wyrafinowanych elementów glam rocka, znacząco wpływając na wczesną muzykę punkową w Anglii, a także stanowiąc wzór dla wielu wykonawców new wave. Wprowadzili innowacyjne elementy kompozycji elektronicznych i wyróżniali się charakterystycznym stylem wizualnym i muzycznym, z naciskiem na efektowne mody.

Zespół rozpadł się w 1976 roku, zreformował w 1978 roku i ponownie rozpadł w 1983 roku. Poza zespołem, Bryan Ferry i Brian Eno rozwinęli wpływowe kariery solowe. W 2001 roku Ferry, Mackay, Manzanera i Thompson zjednoczyli się na trasę koncertową. Od tego czasu sporadycznie koncertowali razem, a w 2022 roku zorganizowali trasę z okazji 50 rocznicy ich debiutanckiego albumu (bez Briana Eno). W 2019 roku Roxy Music zostali wprowadzeni do Rock and Roll Hall of Fame.

01 Call Me (Debbie Does Dallas Mix)
02 The Tide Is High
03 Union City Blue
04 Atomic
05 Heroes (Live)
06 Island Of Lost Souls
07 Denis
08 X Offender
09 One Way Or Another
10 Hanging On The Telephone
11 Rip Her To Shreds
12 Rapture (Special Disco Mix)

BLONDIE – Platinum (2008)

Album „Platinum” zespołu Blondie, wydany w 2008 roku, to kompilacja największych przebojów, która prezentuje kluczowe utwory z ich bogatej dyskografii. Płyta zawiera mieszankę singli, wersji live oraz remiksów, obejmujących różne gatunki, w których zespół się poruszał, takie jak pop lat 80-tych, punk i rock. Jest to doskonały przegląd twórczości jednej z najbardziej wpływowych grup w historii muzyki.

Album „Platinum” stanowi przekrojowe spojrzenie na ewolucję brzmienia Blondie, od ich punkowych początków po nowofalowe hity i eksperymenty z disco i hip-hopem. Kompilacja ta jest idealna dla fanów, którzy chcą mieć zbiór najważniejszych utworów Blondie, a także dla tych, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z ich muzyką.

Blondie to amerykański zespół rockowy, założony w 1974 roku w Nowym Jorku. Należy do pionierów punk rocka i był częścią nowojorskiej sceny punkrockowej skupionej wokół klubu CBGB. Później stał się jedną z najpopularniejszych grup reprezentujących gatunek nowej fali.
Zespół został założony przez wokalistkę Debbie Harry i gitarzystę Chrisa Steina. Debbie Harry, z jej charakterystyczną urodą, blond fryzurą (stąd nazwa zespołu „Blondie”) i charyzmą, stała się ikoną mody i muzyki lat 70-tych i 80-tych. W skład zespołu wchodzili również: Clem Burke (perkusja); Jimmy Destri (instrumenty klawiszowe); Gary Valentine (gitara basowa, później zastąpiony przez Franka Infante i Nigela Harrisona, a w późniejszych latach przez Leigh Foxxa).

Blondie wykonywało melodyjne piosenki, niekiedy odwołujące się do hard rocka, ale także eksperymentujące z różnymi gatunkami. Zespół był pionierem w łączeniu rocka z elementami reggae, disco i hip-hopu, co było rzadkością w tamtych czasach.

Po odniesieniu wielkich sukcesów po obu stronach Atlantyku, grupa rozpadła się w 1982 roku z powodu tarć personalnych i choroby Chrisa Steina. W 1998 roku zespół został reaktywowany w oryginalnym składzie na trasę koncertową. Rok później nagrali nowy album „No Exit”, który przyniósł im kolejny hit „Maria”. Od tego czasu Blondie kontynuuje działalność, wydając nowe płyty i koncertując na całym świecie. W 2006 roku zespół został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame. Debbie Harry, jako ikona stylu i muzyki, nadal jest inspiracją dla wielu pokoleń artystek.

Jeśli chcesz usłyszeć wybraną przez Ciebie płytę w Radio Divertimento, w cyklu „Płyta Dnia”, po prostu w komentarzu wpisz jej tytuł i wykonawcę. Komentarze można zamieszczać przez 14 dni od czasu publikacji posta, lub napisać do nas email.

Płyta Dnia. Zgłoś propozycję.

Płyty na podstawie zgłoszeń słuchaczy przygotowuje Arkady.
Audycję realizuje Krzysiek „Michnick„, prezentuje Żaneta i Marek.
Opisy opracował zespół portalu: Info Music Radio Divertimento