1 Konstytucje
2 Jezu Jak Się Cieszę
3 Niewole
4 Ta Zabawa Nie Jest Dla Dziewczynek
5 Śmielej
6 Ogniowe Strzelby
7 Lola (Chce Zmieniać Świat)
8 Historia Podwodna
9 Nad Ranem Śmierć Się Śmieje
10 O Głowie
11 Dla Twojej Głowy Komfort
12 Tryki Na Start
13 Reformator
14 Jest Jak w Niebie
15 Strzeż Się Tych Miejsc

Gwiazdy Polskiej Muzyki Lat 80. LECH JANERKA (2007)

Album „Gwiazdy Polskiej Muzyki Lat 80. Lech Janerka” to kompilacja wydana 9 października 2007 roku przez The Music Marketeers (TMM Polska) jako część serii „Gwiazdy Polskiej Muzyki Lat 80.” (część 17.). Płyta była dostępna jako dodatek do gazety „Dziennik” i zawiera 15 utworów, które są reprezentatywne dla twórczości Lecha Janerki i jego zespołu Klaus Mitffoch z lat 80-tych.

Album jest utrzymany w gatunku rocka, ze stylami takimi jak Alternative Rock, New Wave i Post-Punk, co doskonale oddaje ducha polskiej muzyki tego okresu. Album ten jest doskonałym przeglądem wczesnej twórczości Lecha Janerki, zarówno solowej, jak i z zespołem Klaus Mitffoch, prezentując jego unikalny styl i teksty.

Lech Andrzej Janerka urodził się 2 maja 1953 roku we Wrocławiu, to polski muzyk rockowy, kompozytor, basista i autor tekstów. Jest uważany za jednego z najoryginalniejszych artystów na polskiej scenie rockowej i jest członkiem Akademii Fonograficznej ZPAV.

Karierę muzyczną rozpoczął pod koniec lat 70tych, debiutując z żoną Bożeną Janerką na festiwalach piosenki studenckiej. W 1979 roku założył zespół Klaus Mitffoch, w którym był wokalistą, basistą, kompozytorem i autorem tekstów (niektóre z tekstów pisała jego żona, Bożena Janerka). Zespół nagrał jeden z najważniejszych albumów w historii polskiego rocka – debiutancki album „Klaus Mitffoch” (1984), który został okrzyknięty „Albumem Lat 80” w plebiscycie magazynu „Tylko Rock”.

W 1984 roku Lech Janerka opuścił zespół Klaus Mitffoch, aby rozpocząć karierę solową. Dwa lata później wydał swój drugi solowy album „Historia podwodna” (1986), który został bardzo dobrze przyjęty zarówno przez krytyków, jak i słuchaczy. Z tego albumu pochodzą takie utwory jak „Konstytucje”, „Niewole” czy „Ta zabawa nie jest dla dziewczynek”.

Lech Janerka jest znany ze swojego niezależnego i oryginalnego podejścia do muzyki. Jego teksty są często proste, ale pełne swobodnych skojarzeń słowno-fonetycznych, groteski, ironii i absurdu. Często opisują stan wojny jednostki ze światem i walki ze zniewoleniem. Janerka bawi się słowem, stosuje aliteracje i tworzy neologizmy. Mimo że sam uważa, że to muzyka nadaje szczególne znaczenie jego prostym tekstom, jego liryczna twórczość jest bardzo ceniona.

Po dłuższej przerwie w nagrywaniu nowych płyt, Lech Janerka powrócił w 2023 roku z albumem „Gipsowy odlew falsyfikatu”, który również spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem i przyniósł mu kolejne Fryderyki. Nadal koncertuje i jest aktywny na scenie muzycznej. Jego żona, Bożena Janerka, również jest muzykiem i wspiera go w twórczości, grając na wiolonczeli i pisząc teksty.

1 Love Things
2 Hey Hey Guy 2000
3 E-Mail Box
4 A Wonderful Love
5 Whatever Love
6 You’re A Woman
7 Tonight 2000
8 Summer Nights (The Groovy Summer Mix)
9 What A Lonely Night
10 When I Fall In Love (7” Ken’s Attack)
11 Video Killed The Radio Star (Radio Edit)
12 What’s Your Love
13 Love Things (Factory Team Mix)
14 Hey Hey Guy 2000 (Long Edit)

KEN LASZLO – Dr. Ken & Mr. Laszlo (1998)

Album „Dr. Ken & Mr. Laszlo” to drugi studyjny album włoskiego artysty Kena Laszlo, wydany 16 listopada 1998 roku. Jest to wydawnictwo utrzymane w stylistyce Italo-Disco i Eurobeat, co jest znakiem rozpoznawczym twórczości Laszlo.

Płyta zawiera 14 utworów, które prezentują ewolucję brzmienia artysty, jednocześnie zachowując jego charakterystyczny, chwytliwy styl. Warto zauważyć, że na albumie znalazły się również odświeżone wersje jego wcześniejszych przebojów, takich jak „Hey Hey Guy” i „Tonight”, co świadczy o próbie dostosowania ich do ówczesnych trendów muzycznych. Album jest świadectwem trwającej aktywności Kena Laszlo w branży muzycznej, pokazując jego zdolność do adaptacji i tworzenia nowej muzyki, która nadal rezonuje z fanami Italo-Disco.

Ken Laszlo, właściwie Gianni Laszlo Coraini, urodził się 18 lipca 1954 roku we Florencji we Włoszech. Jest włoskim muzykiem, piosenkarzem i autorem tekstów, uznawanym za jedną z ikon nurtu Italo-Disco i Euro Disco. Gianni Coraini już w młodym wieku zainteresował się muzyką. Ukończył akademię muzyczną, a w wieku piętnastu lat zaczął występować jako muzyk w dyskotekach i klubach. Jego kariera nabrała rozpędu w latach 80-tych, kiedy to pod pseudonimem Ken Laszlo wydał swoje pierwsze single.
Pierwsze single artysty rozeszły się w nakładzie miliona kopii, a jego utwory odniosły sukces w Europie, Azji i Wenezueli.

Ken Laszlo to pseudonim artystyczny, ale wiele jego piosenek pojawia się pod własnym nazwiskiem, ale także pod wieloma innymi pseudonimami, takimi jak Ric Fellini, DJ NRG czy Ricky Maltese. Ciekawostką jest, że jego pierwsza piosenka to „Welcome To Rimini” wydana została pod pseudonimem Ric Fellini.
Pseudonim „Ken Laszlo” ma nawiązywać do bohatera filmu „Casablanca”, Victora Laszlo, co dodaje mu pewnej tajemniczości i filmowego sznytu.

Ciekawostka: W oryginalnej, singlowej wersji utworu „Hey Hey Guy” (której niestety nie ma w wersji z teledysku) pojawia się specyficzny dialog telefoniczny napisany przez Marka Towera. Ten dialog rzuca nowe światło na pozornie niewinną piosenkę…
Ken: „Halo” Francuz: „Halo?” Ken: „Och, kochanie, masz telefon” Francuz: „Tak, hej stary, opowiedz mi o swoim manicure” Ken: „Kocham cię i czuję rytm” Francuz: „Powiedz mi o tym, czy to prawda” Ken: „To prawda, tak, to prawda” Francuz: „Nie wygłupiaj się, to niebezpieczne” Ken: „Nie martw się, kochanie, złotko” Francuz: „Wszystko jest takie samo jak zawsze”…

Ken Laszlo nadal jest aktywny muzycznie i regularnie koncertuje na całym świecie, w tym często w Polsce. Ken Laszlo jest cenionym artystą, który wniósł znaczący wkład w rozwój Italo-Disco, a jego muzyka wciąż cieszy się dużą popularnością wśród fanów tego stylu.

1 Gipsy & Queen (Remix)
2 I Love U.S.A.
3 Plaza De Sol
4 Action
5 Love & Passion
6 Touch Me-Feel Me-Kiss Me
7 Call Me
8 Love Is A Dreamland
9 Energy
10 Brown Sugar
11 Love
12 Blackbird
13 Get Into Action

GIPSY & QUEEN – Best Of Gipsy & Queen (1993)

Album „Best Of Gipsy & Queen” to kompilacja największych przebojów włoskiego projektu muzycznego Gipsy & Queen, wydana w 1993 roku przez Loading Bay/Time Records. Płyta jest utrzymana w gatunkach Electronic, Italo-Disco, Eurobeat i Hi NRG, co doskonale oddaje dynamiczne i taneczne brzmienie charakterystyczne dla tego okresu.

Album zawiera wybór utworów, które były popularne w dyskotekach i na listach przebojów, prezentując esencję twórczości Gipsy & Queen. Wszystkie utwory na płycie zostały wyprodukowane przez Giacomo Maioliniego, a licencję na wydanie udzieliła firma TIME SRL z Włoch.
Album „Best Of Gipsy & Queen” jest doskonałym przeglądem ich wczesnej twórczości, oferując fanom zbiór energicznych i melodyjnych utworów, które definiowały brzmienie Italo-Disco lat 90-tych.

Gipsy & Queen to włoski projekt muzyczny, który zyskał popularność w latach 90-tych XX wieku, szczególnie w stylu Italo-Disco, Eurobeat i Hi NRG. Za projektem stoi włoski producent Giacomo Maiolini, który był odpowiedzialny za produkcję wszystkich utworów zespołu.

Chociaż szczegółowe informacje na temat składu wokalnego i instrumentalnego Gipsy & Queen są ograniczone, typowe dla wielu projektów Italo-Disco z tamtego okresu było, że wokaliści i muzycy sesyjni byli zatrudniani do nagrań, a głównym twórcą i siłą napędową był producent.

Muzyka Gipsy & Queen charakteryzuje się szybkim tempem, syntetycznymi brzmieniami, chwytliwymi melodiami i energicznymi wokalami. Ich utwory były stworzone z myślą o parkietach tanecznych, łącząc elementy disco z bardziej nowoczesnymi brzmieniami elektronicznymi.

Oprócz tych zawartych na kompilacji „Best Of”, Gipsy & Queen jest znany z innych singli, które cieszyły się popularnością w erze Italo-Disco. Ich twórczość jest ceniona przez fanów gatunku za swoją taneczność i pozytywną energię.

1 When The Going Gets Tough, The Tough Get Going
2 Licence To Chill
3 Caribbean Queen (No More Love On The Run)
4 There’ll Be Sad Songs (To Make You Cry)
5 Loverboy
6 Suddenly
7 Get Outta My Dreams, Get Into My Car
8 Love Zone
9 Here’s To You
10 I Sleep Much Better (In Someone Else’s Bed)
11 The Colour Of Love
12 Calypso Crazy
13 Mystery Lady

BILLY OCEAN – Greatest Hits (1989)

Album „Greatest Hits” Billy’ego Oceana to kompilacja największych przebojów brytyjskiego artysty, wydana w 1989 roku przez wytwórnię Jive Records. Jest to jeden z jego najlepiej sprzedających się albumów, który osiągnął status platynowej płyty zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i w USA. Album zawiera utwory z jego najbardziej płodnego okresu kariery, głównie z lat 80-tych, charakteryzujące się mieszanką synth-popu, disco i R&B.

Album ten jest doskonałym podsumowaniem jego największych sukcesów, które podbiły listy przebojów na całym świecie i uczyniły go jednym z najbardziej rozpoznawalnych głosów lat 80-tych.

Billy Ocean, właściwie Leslie Sebastian Charles, urodził się 21 stycznia 1950 roku w Fyzabad na Trynidadzie i Tobago. Jest jednym z pierwszych karaibskich wykonawców muzyki pop i R&B, który zdobył ogromną popularność w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, stając się jednym z pierwszych czarnoskórych artystów szeroko promowanych przez MTV w połowie lat 80-tych.

W wieku ośmiu lat Billy Ocean przeniósł się z rodziną do Anglii. Jako nastolatek regularnie śpiewał w londyńskich klubach. Swój pierwszy singiel wydał w 1972 roku pod pseudonimem Les Charles. Około 1976 roku przyjął pseudonim Billy Ocean i nagrał swój debiutancki album „Billy Ocean”, z którego pochodzi jego pierwszy wielki przebój „Love Really Hurts Without You”, który osiągnął 2 miejsce na brytyjskich listach przebojów i 22 w USA.

Największy sukces Billy Ocean odniósł w połowie lat 80., wydając serię hitów, które podbiły listy przebojów po obu stronach Atlantyku: „Caribbean Queen (No More Love on the Run)” (1984) – ten utwór przyniósł mu nagrodę Grammy za najlepszy wokal R&B. „Loverboy” (1984), „Suddenly” (1984), „When the Going Gets Tough, the Tough Get Going” (1986) – piosenka przewodnia z filmu „Klejnot Nilu”. „There’ll Be Sad Songs (To Make You Cry)” (1986) – numer 1 w USA. „Get Outta My Dreams, Get Into My Car” (1988) – kolejny numer 1 w USA.
Jego albumy „Suddenly” (1984) i „Love Zone” (1986) również odniosły ogromny sukces, zdobywając statusy platynowych płyt.

Billy Ocean kontynuuje karierę muzyczną, koncertując i nagrywając. W 2002 roku Uniwersytet Westminster w Londynie przyznał mu honorowy tytuł doktora muzyki. Jest patronem Tech Music Schools w Londynie i regularnie prowadzi tam warsztaty dla studentów. Mieszka w hrabstwie Essex w Anglii z żoną Judy i trójką dzieci. Jego późniejsze albumy to m.in. „Because I Love You” (2009) i „One World” (2020).

Billy Ocean jest uznawany za jednego z najważniejszych artystów, którzy przyczynili się do popularyzacji muzyki R&B i popu na skalę światową, a jego przeboje do dziś są chętnie odtwarzane.

1 To Się Nie Sprzeda Pani Geppert
2 Nie Wierzę Piosence
3 Nie Wierz Mi
4 Cień Księżyca
5 Niewysłowiona
6 Pamiętna Wycieczka
7 Zdradzonym i Bezbronnym
8 Dzień Pierwszy
9 Niekochane Dziewczyny
10 Jaka Róża Taki Cierń
11 Nie Jest Źle
12 Jak To Dobrze, Że To Tak
13 Nietutejsza
14 Na Krakowskim Czy W Nohant

EDYTA GEPERT – Wierzę Piosence (2002)

Album „Wierzę Piosence” Edyty Geppert został wydany 18 listopada 2002 roku przez Universal Music Polska. Jest to płyta charakteryzująca się różnorodnością stylistyczną, gdzie utwory lekkie i żartobliwe przeplatają się z refleksyjnymi i dramatycznymi. Album jest klasyfikowany w gatunkach Pop/Synth Pop/Dance oraz Muzyka Polska, ze stylami Ballad i Vocal. Był to również ostatni album Edyty Geppert, który ukazał się w formie kasety magnetofonowej.

Teksty na płycie są autorstwa znakomitych twórców, takich jak Jacek Cygan, Marek Dagnan, Jadwiga Has i Asia Łamtiugina. Muzykę skomponowali renomowani kompozytorzy, w tym Włodzimierz Korcz, Seweryn Krajewski, Andrzej Rybiński i Tadeusz Woźniak. Na albumie znalazł się również poetycki tekst legendarnego czeskiego barda Jaromira Nohavicy w tłumaczeniu Renaty Putzlacher-Buchty, a także przebojowa kompozycja Rogera Candy’ego (francuskiego przyjaciela artystki, którego piosenki Geppert nagrała wcześniej na płycie „Follow The Call”).

Album „Wierzę Piosence” to świadectwo wszechstronności i głębi artystycznej Edyty Geppert, prezentujące jej umiejętność interpretacji różnorodnych tekstów i stylów muzycznych.

Edyta Urszula Geppert-Loretz urodziła się 27 listopada 1953 roku w Nowej Rudzie. Jest jedną z najbardziej cenionych i rozpoznawalnych polskich piosenkarek, znana z wyjątkowej interpretacji piosenki poetyckiej, choć sama nie lubi szufladkowania swojej twórczości. Jest byłą członkinią Akademii Fonograficznej ZPAV.

Edyta pochodzi z muzykalnej rodziny – jej matka była Węgierką, co wpłynęło na jej zamiłowanie do czardaszów. Już w wieku pięciu lat dziadek kupił jej akordeon. Swoją przygodę z piosenką rozpoczęła w Zespole Pieśni i Tańca „Nowa Ruda”. Jest absolwentką Wydziału Piosenki Państwowej Średniej Szkoły Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Co ciekawe, języka polskiego nauczyła się dopiero w szkole.

Po raz pierwszy zaprezentowała się szerszej publiczności w 1984 roku na piątym Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu. W czerwcu tego samego roku zdobyła nagrodę główną im. Karola Musioła na 21 Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu za wykonanie utworu „Jaka róża, taki cierń”, który stał się jednym z jej najbardziej kultowych przebojów. Opolski sukces powtórzyła jeszcze dwukrotnie – w 1986 roku (Grand Prix za „Och, życie kocham cię nad życie”) i w 1995 roku (pierwsza nagroda za „Nie, nie żałuję” i „Idź swoją drogą”). Jest również laureatką wielu nagród zagranicznych i posiadaczką trzech złotych płyt.

Od 1985 roku artystka jest żoną Piotra Loretza, aktora i pedagoga. Mają syna Mieczysława. Edyta Geppert preferuje własny recital jako najlepszą formę kontaktu z publicznością i w swojej karierze dała około 3 tysięcy recitali na żywo. W ostatnich latach koncertuje i nagrywa z pianistami Krzysztofem Herdzinem lub Piotrem Matuszczykiem, trębaczem Jerzym Szareckim oraz zespołem Kroke. Jej dyskografia obejmuje kilkanaście albumów, a jej przeboje, takie jak „Szukaj mnie” (z filmu „Kogel Mogel”) czy „Och życie, kocham cię nad życie”, są nadal bardzo popularne.

Jeśli chcesz usłyszeć wybraną przez Ciebie płytę w Radio Divertimento, w cyklu „Płyta Dnia”, po prostu w komentarzu wpisz jej tytuł i wykonawcę. Komentarze można zamieszczać przez 14 dni od czasu publikacji posta, lub napisać do nas email.

Płyta Dnia. Zgłoś propozycję.

Płyty na podstawie zgłoszeń słuchaczy przygotowuje Arkady.
Audycję realizuje Krzysiek „Michnick„, prezentuje Żaneta i Marek.
Opisy opracował zespół portalu: Info Music Radio Divertimento