• 1. I’m Alive
• 2. I Love Japan
• 3. Romeo & Juliet
• 4. Laura Don’t Cry
• 5. Chance For Love
• 6. Million Dollar Lady
• 7. One Way Trip To The Moon
• 8. Hello Florida
• 9. Under The Rainbow
• 10. Better In America
• 11. Jekyll & Hyde
• 12. Deep Blue Eyes
• 13. Kingdom Of Desire
• 14. Time For Revolution
• 15. Rocky
• 16. Knights Of Love

Poniedziałek 29.06.2026

Najnowszy album „Seven” to bardzo obszerny, składający się aż z 16 utworów materiał. Klasyfikacja stylistyczna (Euro-Disco w połączeniu z Euro House) wskazuje na to, że duet postanowił nieco unowocześnić swoje brzmienie. Obok klasycznych, pulsujących basów charakterystycznych dla lat osiemdziesiątych, na płycie słychać mocniejsze, bardziej klubowe uderzenie stopy perkusyjnej, typowe dla europejskiej muzyki house.

Analizując same tytuły kompozycji, można zauważyć wyraźny podział na kilka bloków tematycznych, które są absolutną wizytówką stylu Euro-Disco:

Motywy podróżnicze i geograficzne: Utwory takie jak „I Love Japan”, „Hello Florida”, „Better In America” czy kosmiczne „One Way Trip To The Moon” sugerują, że album zabiera słuchacza w taneczną podróż po różnych zakątkach świata.

Klasyczny romantyzm i złamane serca: Piosenki „Romeo & Juliet”, „Laura Don’t Cry” oraz „Knights Of Love” to pewniaki, w których Ron Borsch czaruje swoim głosem, śpiewając o miłości, tęsknocie i przeznaczeniu.

Odrobina mroku i tajemnicy: Tytuł „Jekyll & Hyde” zwiastuje nieco mroczniejszą, bardziej dramatyczną kompozycję z cięższym syntezatorowym motywem.

Warto również zwrócić uwagę na wytwórnię. Płyta ukazała się nakładem Fresh Fox Records, co potwierdza pełną niezależność zespołu. Christian Tesch i Ron Borsch od lat sami wydają swoją muzykę, co daje im całkowitą wolność artystyczną i pozwala na bezpośredni kontakt z bazą najwierniejszych fanów.

Grupa Fresh Fox to niemiecki projekt muzyczny, który na przestrzeni lat wyrósł na jednego z najbardziej solidnych i rozpoznawalnych reprezentantów nowej fali europejskiej muzyki dyskotekowej, znanej często jako New Generation Euro-Disco. Zespół rozpoczął swoją działalność w 2003 roku, stawiając sobie za cel wskrzeszenie i pielęgnowanie złotych brzmień minionych dekad.

Za całym sukcesem formacji stoi zgrany, dwuosobowy zespół twórców, z których każdy odgrywa ściśle określoną rolę:

Chris T. (Christian Tesch) to główny producent, kompozytor i prawdziwy muzyczny mózg operacji. To on w zaciszu studia odpowiada za programowanie syntezatorów, maszyny perkusyjne i całą warstwę aranżacyjną. Jego ogromna wiedza na temat technik produkcyjnych lat osiemdziesiątych sprawia, że utwory zespołu brzmią autentycznie, zachowując specyficzną dla tamtych czasów dynamikę i przestrzeń.

Ron Borsch pełni rolę głównego wokalisty i twarzy zespołu. Jego czysty, mocny i niezwykle przyjemny w odbiorze głos doskonale stapia się z syntetycznymi podkładami tworzonymi przez Christiana. Borsch potrafi w swoich partiach wokalnych połączyć taneczną energię z lekką, bardzo charakterystyczną dla tego gatunku melancholią.

Wspólnie tworzą niezawodny tandem, który od ponad dwóch dekad konsekwentnie udowadnia, że szczera miłość do muzyki disco i szacunek do własnych fanów to najlepsza recepta na artystyczne przetrwanie. Ich twórczość to nie uleganie chwilowym trendom, ale dumnie podnoszona flaga klasycznej muzyki tanecznej.

• A1. I Totally Miss You
• A2. A Train To Nowhere
• A3. Hungry For Love (Radio Edit)
• A4. Kisses And Tears (My One And Only)
• A5. Don’t Walk Away Suzanne
• B1. For Your Love
• B2. L.O.V.E. In My Car
• B3. Save Your Love
• B4. Love Really Hurts Without You

Wtorek 30.06.2026

Wydany w 2018 roku album „Super Hits 2” to naturalna kontynuacja i doskonałe uzupełnienie pierwszej części kompilacji legendarnej formacji Bad Boys Blue. Podobnie jak w przypadku poprzednika, za przygotowanie i dystrybucję tego wydawnictwa odpowiadała wytwórnia Nikitin Music Group, kierująca swój produkt głównie do wiernych fanów w Europie Wschodniej i Środkowej.

Kompilacja „Super Hits 2” została wydana na klasycznych nośnikach cyfrowych oraz na płytach winylowych, w tym w bardzo pożądanych przez kolekcjonerów edycjach limitowanych na kolorowym wosku. Podczas gdy pierwsza część skupiała się na absolutnie największych, ikonicznych wizytówkach zespołu, druga odsłona pozwala zanurzyć się nieco głębiej w bogaty katalog przebojów tworzonych przez Tony’ego Hendrika i Karin van Haaren pod szyldem wytwórni Coconut Records.

Na krążku zgromadzono potężną dawkę pulsującego Euro-Disco z drugiej połowy lat osiemdziesiątych. Tracklista obejmuje takie taneczne klasyki jak „Hungry for Love”, „Kisses and Tears (My One and Only)”, „Gimme Gimme Your Lovin’ (Little Lady)” czy niezwykle nastrojowe „Lovers in the Sand” oraz „Queen of Hearts”. Wydawnictwo to doskonale ukazuje moment ewolucji brzmienia Bad Boys Blue, w którym zespół coraz odważniej korzystał z nowoczesnych, cyfrowych syntezatorów i automatów perkusyjnych, zachowując przy tym swoją charakterystyczną, popową melodyjność i melancholijny klimat. Zremasterowany dźwięk pozwala w pełni docenić wielowarstwowe aranżacje i bogate chórki, które stały się znakiem rozpoznawczym niemieckiej szkoły muzyki tanecznej.

Historia Bad Boys Blue kryje w sobie wiele fascynujących wątków, które wykraczają poza standardowy wizerunek gwiazd dyskotek. Jedną z najciekawszych kwestii jest samo pochodzenie nazwy formacji. Producenci szukali szyldu, który wpadałby w ucho i opierał się na aliteracji, czyli powtórzeniu tej samej litery. Początkowo rozważano nazwę Bad Guys Blue, jednak ostatecznie postawiono na Bad Boys Blue. Słowo blue miało w tym kontekście podwójne znaczenie – z jednej strony nawiązywało do dżinsowych ubrań, w których zespół często występował na początku kariery, a z drugiej odzwierciedlało lekką melancholię i smutek obecne w ich romantycznych tekstach.

Zespołem wstrząsnęła również niezwykle rzadko spotykana w świecie muzyki pop zmiana głównego frontmana w szczytowym momencie kariery. W pierwszych wielkich przebojach, takich jak „You’re A Woman”, główne partie wokalne śpiewał Trevor Taylor, wyróżniający się androgynicznym wizerunkiem i zamiłowaniem do muzyki reggae. Jednak podczas nagrywania utworu „Come Back And Stay” producenci uznali, że niski, bardziej mroczny głos Johna McInerneya lepiej pasuje do kompozycji. Piosenka stała się gigantycznym hitem, co ostatecznie doprowadziło do tego, że to John przejął rolę głównego wokalisty. Trevor Taylor, niezadowolony z marginalizacji swojej roli oraz ogólnego, tanecznego kierunku grupy, ostatecznie opuścił formację.

Kolejną niezwykłą ciekawostką, szczególnie bliską polskim fanom, jest głęboka więź Johna McInerneya z Polską. Zespół zawsze cieszył się nad Wisłą statusem absolutnej legendy, jednak Brytyjczyk poszedł o krok dalej. Ożenił się z Polką, Sylwią, a piosenkarz przez wiele lat na stałe mieszkał w Polsce, w okolicach Łodzi. To właśnie stąd przez długi czas zarządzał trasami koncertowymi po całej Europie Wschodniej, udowadniając, że muzyka Euro-Disco nie zna żadnych granic kulturowych i geograficznych.

• 1. Kids In America
• 2. Chequered Love
• 3. 2-6-5-8-0
• 4. You´ll Never Be So Wrong
• 5. Water On Glass
• 6. Our Town
• 7. Everything We Know
• 8. Boys
• 9. Watching For Shapes
• 10. Action City
• 11. View From A Bridge
• 12. Take Me Tonight
• 13. Cambodia
• 14. Child Come Away
• 15. House Of Salome
• 16. Stay Awhile
• 17. Love Blonde
• 18. Dancing In The Dark
• 19. Sparks
• 20. Sing It Out For Love

Środa 1.07.2026

Wydana w 1996 roku kompilacja „Premium Gold Collection” to doskonałe podsumowanie wczesnego, niezwykle drapieżnego i nowofalowego okresu twórczości brytyjskiej księżniczki synth-popu, Kim Wilde. Seria wydawnicza pod tym szyldem, wypuszczana w latach dziewięćdziesiątych głównie przez europejskie oddziały EMI (w tym EMI Electrola), charakteryzowała się eleganckim wydaniem i skupieniem na konkretnych, zamkniętych rozdziałach z katalogów wielkich wytwórni.

W przypadku Kim Wilde, płyta koncentruje się na jej pierwszych, legendarnych nagraniach zrealizowanych dla wytwórni RAK Records w latach 1981–1983. Z tego powodu kompilacja ta różni się od innych składanek typu „Greatest Hits”, pomijając późniejszy, czysto popowy i taneczny okres amerykański (brak tu m.in. hitów takich jak „You Came”). Zamiast tego, słuchacz otrzymuje absolutną, surową esencję brytyjskiego New Wave przełomu dekad.

Na krążku znajdziemy fundamentalne utwory, które zdefiniowały erę wczesnych lat osiemdziesiątych. Tracklistę napędzają takie hity jak:

„Kids in America” – debiutancki, buntowniczy i niesamowicie energetyczny hymn młodzieży, od którego wszystko się zaczęło „Chequered Love” – pulsująca, gitarowo-syntezatorowa kompozycja o potężnym ładunku koncertowym. „Cambodia” oraz „View from a Bridge” – chłodne, niemal electropopowe i bardzo tajemnicze utwory, które pokazały mroczniejsze, bardziej wyrafinowane oblicze wokalistki.

Album doskonale obrazuje moment przejścia w europejskiej muzyce popularnej – od post-punkowej, zadziornej energii opartej na żywych instrumentach do powolnej dominacji syntezatorów i automatów perkusyjnych.

Historia Kim Wilde (urodzonej jako Kim Smith 18 listopada w 1960 roku w Chiswick na przedmieściach Londynu) to jedna z najciekawszych opowieści w historii brytyjskiej rozrywki. Muzykę miała we krwi od urodzenia – jest córką Marty’ego Wilde’a, ikony brytyjskiego rock’n’rolla lat pięćdziesiątych, oraz Joyce Baker z grupy wokalnej The Vernons Girls. Cała jej kariera była zresztą projektem wysoce rodzinnym. Głównym producentem i kompozytorem większości jej największych hitów był jej brat, Ricky Wilde, a ojciec często wspierał ich w pisaniu tekstów.

Jej kariera wystrzeliła z prędkością światła w 1981 roku za sprawą wspomnianego singla „Kids in America”. Dzięki charyzmie, wspaniałemu głosowi i wizerunkowi nieco chłodnej, niedostępnej dziewczyny w skórzanej kurtce, Kim szybko stała się największą żeńską gwiazdą w Europie.
W drugiej połowie lat osiemdziesiątych zmieniła wytwórnię na MCA Records, a jej wizerunek stał się bardziej zmysłowy i popowy. W 1986 roku jej taneczny, dyskotekowy cover utworu grupy The Supremes – „You Keep Me Hangin’ On” – dotarł na sam szczyt amerykańskiej listy Billboard Hot 100, czyniąc ją globalną gwiazdą. Szczytowym momentem tego okresu był rok 1988, kiedy wydała genialny, multi-platynowy album „Close” (z hitami „You Came”, „Never Trust a Stranger”) i zagrała potężną, europejską trasę koncertową jako support Michaela Jacksona na jego stadionowej trasie „Bad”.

W latach dziewięćdziesiątych, w obliczu zmian na rynku muzycznym (dominacja grunge’u i britpopu), jej popularność zaczęła naturalnie spadać. Kim Wilde udowodniła wtedy, że jest artystką niezwykle nieszablonową. Zamiast walczyć na siłę o listy przebojów, wycofała się z show-biznesu i całkowicie oddała swojej drugiej pasji – ogrodnictwu. Poszła na studia hortikulturowe, wydała kilka książek o projektowaniu ogrodów, prowadziła autorskie programy w brytyjskiej telewizji (np. Garden Invaders), a jej projekty zdobywały złote medale na prestiżowej londyńskiej wystawie Chelsea Flower Show.

Scena upomniała się o nią ponownie w 2003 roku, kiedy wraz z niemiecką wokalistką Neną nagrała dwujęzyczny przebój „Anyplace, Anywhere, Anytime”, który stał się hitem w całej Europie Środkowej. Od tego momentu Kim Wilde powróciła do regularnego koncertowania i wydawania zupełnie nowych, świetnie przyjmowanych albumów (takich jak chociażby „Here Come the Aliens” z 2018 roku), łącząc z powodzeniem status legendy lat osiemdziesiątych z niegasnącą energią sceniczną.

• 1. Little Silverstar
• 2. Chica
• 3. Amigos
• 4. Brothers
• 5. Friendship
• 6. Serenade To Mother Earth
• 7. Vamos A Bailar
• 8. Chaski
• 9. Farewell
• 10. Der Mit Dem Wolf Tanzt
• 11. I’ll Be There
• 12. Now I Feel Alive
• 13. Circle Of Life
• 14. En Aranjuez Con Tu Amor
• 15. Luchando Por Un Sueno
• 16. Runakuna
• 17. El Condor Pasa
• 18. Celeste (Remix By Sash!)

Czwartek 2.07.2026

Wydany 27 marca 2015 roku nakładem wytwórni Ariola i Sony Music album „Das Beste” to muzyczne podsumowanie dotychczasowej, niezwykle udanej kariery ekwadorskiego wirtuoza fletni Pana, Leo Rojasa. Krążek, którego tytuł z języka niemieckiego tłumaczy się jako „To, co najlepsze”, stanowi starannie wyselekcjonowaną kompilację osiemnastu najważniejszych utworów w dorobku artysty. Wydawnictwo doskonale ukazuje gatunkową fuzję, z której słynie twórca – łączy tu on bowiem tradycyjne, mistyczne brzmienia muzyki andyjskiej oraz world music ze współczesnymi, przystępnymi dla szerokiej publiczności aranżacjami popowymi i new age.

Na płycie można usłyszeć zarówno autorskie, pełne emocji kompozycje, takie jak „Little Silverstar”, „Amigos” czy „Chica”, jak i instrumentalne, uduchowione interpretacje znanych klasyków, wśród których wyróżniają się słynne „El Condor Pasa” oraz motyw przewodni z filmu Tańczący z wilkami (Der mit dem Wolf tanzt). Całość zamyka taneczny akcent w postaci zremiksowanej przez producenta SASH! wersji utworu „Celeste”, co dowodzi ogromnej wszechstronności tego materiału.

Za sukcesem krążka stoi Leo Rojas (właściwie Juan Leonardo Santillia Rojas), ekwadorski instrumentalista, którego życiorys to wręcz gotowy scenariusz filmowy. Przed wielkim przełomem Rojas przez lata zarabiał na życie jako artysta uliczny, czarując przechodniów grą na fletni Pana na deptakach niemieckich miast. Jego los odmienił się diametralnie w 2011 roku, kiedy to wziął udział w piątej edycji telewizyjnego show Das Supertalent (niemieckiego odpowiednika formatu Mam talent!). Niezwykła skromność, autentyczność oraz wirtuozeria sprawiły, że bezapelacyjnie wygrał program, natychmiastowo zyskując status gwiazdy europejskiej sceny ethno.

Muzyka Rojasa charakteryzuje się głębokim przywiązaniem do rdzennych korzeni Ameryki Południowej. Dźwięk jego fletni jest naturalny, przestrzenny i kojący, dzięki czemu twórczość artysty często wykorzystywana jest do relaksacji i medytacji. Album „Das Beste” jest swoistym hołdem dla tej muzycznej drogi, dokumentując moment, w którym uliczny grajek stał się pełnoprawnym ambasadorem andyjskiej kultury na świecie.

• 1-1. Heartbreak Hotel (Room 69-Mix)
• 1-2. I Can Loose My Heart Tonight (Extended Club Remix)
• 1-3. 'Cause You Are Young (Maxi-Version)
• 1-4. Are You Man Enough (Long Version – Muscle Mix)
• 1-5. Picture Blue Eyes
• 1-6. Summer Kisses
• 1-7. Little By Little
• 1-8. Like A Hurricane
• 1-9. Midnight Gambler
• 1-10. Nothing But A Heartache
• 1-11. Jump In My Car (Maxi-Version)
• 1-12. One Night’s Not Enough (Maxi-Version)
• 1-13. You Shot A Hole In My Soul
• 1-14. Heaven And Hell
• 1-15. House Of Mystic Lights (Long Version Dance Mix)

Piątek 3.07.2026

Wydana w 2000 roku kompilacja zatytułowana „Heartbreak Hotel” to klasyczne wydawnictwo retrospektywne, podsumowujące największe triumfy C.C. Catch na europejskich listach przebojów. Pierwsza płyta (CD 1) tego zestawienia to absolutna esencja lat osiemdziesiątych i doskonała wizytówka klasycznego, kontynentalnego Euro-Disco.

Krążek ten koncentruje się na złotym okresie twórczości wokalistki, czyli latach 1985–1988, kiedy to za jej karierę, kompozycje i produkcję odpowiadał w całości Dieter Bohlen (twórca sukcesu formacji Modern Talking). Na pierwszej płycie słuchacze znajdą fundamentalne, najbardziej rozpoznawalne hity, które zdefiniowały brzmienie tamtej dekady. Zestawienie opiera się na potężnych, dyskotekowych szlagierach. Króluje tu oczywiście tytułowy utwór „Heartbreak Hotel”, charakteryzujący się dynamicznym, galopującym basem, dramatycznymi chórkami i wpadającym w ucho syntezatorowym motywem.

W dalszej części tracklisty nie brakuje innych, ikonicznych klasyków, na czele z debiutanckim i przełomowym „I Can Lose My Heart Tonight”, mroczniejszym, niezwykle klimatycznym „Strangers By Night”, czy pulsującym „’Cause You Are Young”. Konstrukcja CD 1 ma za zadanie zaprezentować C.C. Catch u samego szczytu jej komercyjnej popularności – jako artystkę, której każda piosenka stawała się natychmiastowym hitem na parkietach całej Europy. Dzięki odświeżonemu, cyfrowemu masteringowi z przełomu wieków, utwory zyskały na selektywności, a charakterystyczne uderzenia automatów perkusyjnych brzmią niezwykle wyraziście. To płyta będąca gotowym wehikułem czasu do złotych lat europejskich dyskotek.

Pod pseudonimem C.C. Catch kryje się Caroline Catharina Müller, urodzona 31 lipca 1964 roku w holenderskim Oss (jako nastolatka przeniosła się z rodziną do Niemiec Zachodnich). Jej droga na szczyt to doskonały przykład wielkiego talentu, który w odpowiednim momencie trafił pod skrzydła muzycznego wizjonera.

Początki jej kariery były skromne – Caroline śpiewała w żeńskim kwartecie popowym Optimal, który nie odniósł większego sukcesu komercyjnego. Prawdziwy przełom nastąpił w 1985 roku podczas jednego z występów, gdzie jej unikalny, czysty i melodyjny głos przykuł uwagę Dietera Bohlena. Znajdujący się na fali gigantycznego sukcesu z Modern Talking producent natychmiast podpisał z nią kontrakt solowy. To on wymyślił jej chwytliwy pseudonim (litery „C.C.” pochodzą od jej pierwszych imion, a słowo „Catch” dodano dla rynkowego impaktu) i skroił dla niej muzyczny repertuar, który uczynił z niej globalną gwiazdę.

C.C. Catch wyróżniała się na scenie świetnym, naturalnym wokalem oraz charakterystycznym wizerunkiem – natapirowane włosy, odważne makijaże i skórzane kurtki idealnie wpisywały się w estetykę epoki, nadając jej drapieżnego, a jednocześnie bardzo kobiecego charakteru. Choć pod koniec lat osiemdziesiątych Caroline pokłóciła się z Bohlenem (wokalistka pragnęła pisać własne teksty i unowocześnić brzmienie, na co producent nie chciał przystać), a batalia sądowa o prawa do pseudonimu była bardzo burzliwa, artystka wyszła z niej obronną ręką.

Do dziś Caroline Müller jest z dumą nazywana niekwestionowaną „Królową Euro-Disco”. Pozostaje artystką niezwykle szanowaną, od lat z sukcesami koncertującą na całym świecie, gdzie jako headlinerka festiwali retro nieustannie przypomina tysiącom fanów magię lat osiemdziesiątych.

Jeśli chcesz usłyszeć wybraną przez Ciebie płytę w Radio Divertimento, w cyklu „Płyta Dnia”, po prostu w komentarzu wpisz jej tytuł i wykonawcę. Komentarze wyłącznie z propozycjami, jeśli chcesz zostawić nam wiadomość, zapraszamy do formularza kontaktowego lub Księgi Gości. Propozycje pod tym postem można zamieszczać przez 6 dni do czasu publikacji nowego posta, lub napisać do nas email, albo zostawić poniżej w wiadomości GG.

Płyta Dnia – Zgłoś propozycję

Płyty na podstawie zgłoszeń słuchaczy przygotowuje Arkady.
Audycję realizuje Krzysiek „Michnick„, prezentuje Żaneta i Marek.
Opisy opracował zespół portalu: Info Music Radio Divertimento