• 1. F.L.M.
• 2. Showing Out
• 3. Respectable
• 4. Feel A Whole Lot Better
• 5. I’m The One Who Really Loves You
• 6. More Than Words Can Say
• 7. System
• 8. From A Whisper To A Scream
• 9. Who’s Gonna Catch You
• 10. Showing Out (Freehold Mix)
• 11. Respectable (Extra Beats Version)

Poniedziałek 1.06.2026

MEL & KIM – F.L.M. (1987)

„F.L.M.” to debiutancki i zarazem jedyny studyjny album w dorobku brytyjskiego duetu Mel & Kim, wydany w kwietniu 1987 roku nakładem wytwórni Supreme Records. Płyta jest dziś uważana za jedno z najważniejszych wydawnictw definiujących nurt dance-pop oraz brytyjskie Hi-NRG lat osiemdziesiątych.

Za wszystkie kompozycje, aranżacje i całościową produkcję materiału odpowiadało słynne trio producenckie Stock Aitken Waterman. Dla brytyjskich producentów był to jeden z pierwszych wielkich sukcesów komercyjnych na arenie międzynarodowej, który pomógł im ugruntować ich charakterystyczne, oparte na syntezatorach i automatach perkusyjnych brzmienie.

Tytuł płyty to akronim, który oficjalnie rozwinięto jako Fun, Love and Money. Muzycznie album łączy w sobie europejskie disco, wczesny house oraz przystępny pop. Charakteryzuje się dynamicznym tempem, mocnymi liniami basu, elektronicznymi bębnami i bardzo wyrazistymi, nakładającymi się na siebie partiami wokalnymi sióstr. Wydawnictwo promowały ogromne przeboje, które zdominowały ówczesne dyskoteki. Pierwszym z nich był wydany jeszcze w 1986 roku „Showing Out (Get Fresh at the Weekend)”, który przetarł szlak dla największego, globalnego hitu duetu – utworu „Respectable”. Piosenka ta dotarła na sam szczyt brytyjskiego zestawienia UK Singles Chart i zyskała ogromną popularność w całej Europie. Kolejnymi udanymi singlami były tytułowe „F.L.M”. oraz „I’m the One Who Really Loves You”. Płyta odniosła gigantyczny sukces komercyjny, uzyskując status platynowej w Wielkiej Brytanii oraz docierając do czołówki list sprzedaży w krajach takich jak Niemcy, Szwajcaria, Australia czy Nowa Zelandia.

Mel & Kim to brytyjski duet popowy, który tworzyły rodzone siostry: Melanie Susan Appleby oraz Kim Appleby. Obie urodziły się w londyńskiej dzielnicy Hackney. Kim przyszła na świat 28 sierpnia 1961 roku, natomiast Mel urodziła się 11 lipca 1966 roku. Zanim rozpoczęły karierę muzyczną, pracowały jako modelki. Ich charakterystyczny wizerunek, łączący miejski luz z elegancją i charakterystycznymi nakryciami głowy, stał się wyznacznikiem trendów w ówczesnej modzie ulicznej. W 1985 roku zostały zauważone przez założyciela Supreme Records, Nicka Easta, który dostrzegł w nich potencjał i połączył je z zespołem producenckim Stock Aitken Waterman. Współpraca ta zaowocowała błyskawiczną i niezwykle intensywną karierą w latach 1986–1987.

Ich dynamiczny rozwój został niestety tragicznie przerwany. Pod koniec 1987 roku u Melanie zdiagnozowano rzadką odmianę nowotworu – przyzwojaka. Ze względu na agresywne leczenie duet musiał całkowicie wycofać się z życia publicznego. Mimo długiej walki z chorobą, Melanie Appleby zmarła 18 stycznia 1990 roku w wieku zaledwie 23 lat, w wyniku zapalenia płuc i ogólnego wycieńczenia organizmu po chemioterapii.

Po śmierci siostry Kim Appleby zdecydowała się kontynuować działalność jako artystka solowa. Jeszcze w 1990 roku wydała swój debiutancki album, na którym znalazły się utwory pierwotnie pisane z myślą o kolejnej płycie Mel & Kim. Odniosła duży sukces przebojowym singlem „Don’t Worry.” W kolejnych latach wydawała muzykę rzadziej, angażując się również w aktorstwo i występy telewizyjne, stale jednak pielęgnując pamięć o muzycznym dziedzictwie, które współtworzyła ze swoją siostrą.

• 1. Pogo The Clown
• 2. Lonesome Cowboy
• 3. Drowning
• 4. Something I Should Know
• 5. Explain The World In A Word
• 6. Love Is So Sensible
• 7. Get Strange
• 8. That Girl
• 9. Limousine
• 10. Under My Skin
• 11. The Picture

Wtorek 2.06.2026

HUBERT KAH – Tensongs (1986)

Wydany w 1986 roku album „Tensongs” to trzeci studyjny krążek niemieckiej formacji Hubert Kah i zarazem jej pierwsze całkowicie anglojęzyczne wydawnictwo, które wyznaczyło nowy, międzynarodowy kierunek w karierze grupy. Płyta ukazała się nakładem wytwórni Blow Up. Materiał stanowił radykalne odejście od wcześniejszej stylistyki nurtu Neue Deutsche Welle na rzecz wysoce dopracowanego, nastrojowego synth-popu oraz Euro-disco. Za produkcję albumu oraz jego luksusowe, przestrzenne i bardzo nowoczesne jak na tamte czasy brzmienie odpowiadali Michael Cretu oraz Armand Volker.

Wpływ Michaela Cretu, znanego ze stworzenia potęgi komercyjnej piosenkarki Sandry, jest tu niezwykle wyraźny. Muzyka opiera się na głębokich pasażach syntezatorów, wyrazistym basie, elektronicznej perkusji i melancholijnych harmoniach wokalnych. Płyta zawiera dziesięć kompozycji, wśród których największy sukces komercyjny odniósł przebojowy singiel „Limousine”. Innymi kluczowymi utworami promującymi to wydawnictwo były „Something I Should Know” oraz „Love Is So Sensible”. Krążek zyskał uznanie w Europie, a także został wydany w Stanach Zjednoczonych i Japonii, ugruntowując pozycję zespołu jako solidnego reprezentanta europejskiej sceny syntezatorowej lat osiemdziesiątych.

Hubert Kah to niemiecki projekt muzyczny, który w okresie swojej największej świetności funkcjonował jako trio. Jego liderem, głównym wokalistą, kompozytorem i twarzą przedsięwzięcia jest Hubert Kemmler, urodzony 22 marca 1961 roku w Reutlingen w Niemczech Zachodnich. Obok niego klasyczny skład zespołu z lat osiemdziesiątych tworzyli gitarzysta i klawiszowiec Markus Löhr oraz basista Klaus Hirschburger.

Kariera grupy rozpoczęła się na początku lat osiemdziesiątych i była początkowo ściśle związana z nurtem Neue Deutsche Welle (Nowa Niemiecka Fala). Zespół zadebiutował w 1982 roku gigantycznymi, krajowymi przebojami „Rosemarie” oraz „Sternenhimmel”, które charakteryzowały się radosnym, lekko prowokacyjnym brzmieniem i ekscentrycznym wizerunkiem scenicznym samego Kemmlera, często występującego w telewizji w koszuli nocnej.

W połowie dekady, poszukując szerszej publiczności i chcąc zerwać z wizerunkiem gwiazd jednego nurtu, formacja nawiązała ścisłą współpracę producencką z Michaelem Cretu. Zaowocowało to nie tylko anglojęzycznymi albumami „Tensongs” (1986) i „Sound of My Heart” (1989), ale także intensywną pracą dla innych artystów. Muzycy zespołu Hubert Kah mieli ogromny udział w wykreowaniu światowych hitów Sandry. Hubert Kemmler współkomponował wiele jej utworów (między innymi „Maria Magdalena”, „Heaven Can Wait”) oraz udzielał się w nich jako charakterystyczny wokalista wspierający, podczas gdy Klaus Hirschburger pisał do nich teksty.

Pod koniec lat osiemdziesiątych, w dużej mierze pod wpływem problemów zdrowotnych i ciężkiej depresji lidera, projekt zawiesił działalność. W kolejnych dekadach Hubert Kemmler kilkukrotnie powracał na rynek muzyczny z nowymi wydawnictwami solowymi pod szyldem Hubert Kah, a także brał udział w niemieckich telewizyjnych programach rozrywkowych, jednak projekt nigdy już nie nawiązał do gigantycznego sukcesu komercyjnego i artystycznego, jakim cieszył się w latach osiemdziesiątych.

• A1. Być Albo Co?
• A2. Dziwy Przyrody
• A3. Pan Tarej
• A4. Serca Na Pętli
• A5. Jaka Piękna Bomba
• A6. Córka Rybaka
• B1. Ring Wolny – Pierwsze Starcie
• B2. Twój Pierwszy Elementarz
• B3. Monika Dziewczyna Ratownika
• B4. Chiński Mur
• B5. Raczej Optymistycznie
• B6. Złote Żniwa

Środa 3.06.2026

WAŁY JAGIELLOŃSKIE – Dziękujemy za umożliwienie (1985)

Wydany w 1985 roku album „Dziękujemy za umożliwienie” to pełnowymiarowe wydawnictwo winylowe gdańskiej formacji kabaretowo-muzycznej Okolicznościowo-Rozrywkowy Syndykat Wały Jagiellońskie. Płyta ukazała się nakładem wytwórni Pronit i stanowiła doskonałe podsumowanie pełnej sukcesów działalności grupy. Materiał na krążek został zarejestrowany na początku 1985 roku, głównie w Studiu ZPR przy krakowskim Teatrze Stu, a częściowo także w studiu Polskiego Radia w Katowicach.

Muzycznie i tekstowo album jest esencją stylu zespołu – to inteligentna, momentami przaśna, ale niezwykle trafna satyra na polską rzeczywistość lat osiemdziesiątych, podana w formie wpadających w ucho kompozycji z pogranicza popu, folku, piosenki autorskiej i kabaretowej.
Na płycie znalazło się dwanaście utworów, z których dwa zyskały status ponadczasowych, ogólnopolskich hitów, śpiewanych do dziś: „Córka rybaka” oraz „Monika, dziewczyna ratownika”. Oprócz nich na krążku można usłyszeć takie kompozycje jak „Być albo co?”, „Dziwy przyrody”, „Pan Tarej” czy „Jaka piękna bomba”. Wydawnictwo wzbogacił udział znakomitych gości ze świata muzyki i filmu. W utworze „Ring wolny – pierwsze starcie” swojego głosu użyczył Piotr Fronczewski, a w warstwie instrumentalnej zespół wsparli między innymi Andrzej Zaucha grający na instrumentach perkusyjnych oraz Andrzej Pawlukiewicz. Za projekt okładki odpowiadał Mirosław Makowski. Płyta do dziś pozostaje najważniejszym i najbardziej rozpoznawalnym wydawnictwem w dyskografii zespołu.

Okolicznościowo-Rozrywkowy Syndykat Wały Jagiellońskie to polska grupa muzyczna założona w 1977 roku w Gdańsku, wywodząca się z trójmiejskiego środowiska studenckiego. Twórczość zespołu od samego początku opierała się na muzycznym pastiszu, żarcie i kabaretowym dystansie do otaczającego świata. Szerokie instrumentarium i różnorodne inspiracje pozwalały im na swobodne żonglowanie gatunkami, od rocka po muzykę country, dzięki czemu ich brzmienie było unikalne na ówczesnym rynku. Grupa błyskawicznie zdobyła ogromną popularność w Polsce, zdobywając laury na najważniejszych przeglądach i festiwalach, w tym na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu.

Główną twarzą, wokalistą i współzałożycielem grupy (obok Grzegorza Bukały) był Rudi Schuberth, a właściwie Rudolf Ryszard Schuberth, urodzony 30 sierpnia 1953 roku w Gdańsku. To niezwykle charyzmatyczny artysta, autor tekstów, kompozytor i satyryk, którego specyficzny humor, energia sceniczna i charakterystyczny głos nadawały ton całej twórczości Wałów Jagiellońskich. Jego działalność nie ograniczała się jednak wyłącznie do tego zespołu. Przez pewien czas współpracował z legendarnym poznańskim Kabaretem Tey, a później regularnie koncertował z orkiestrą Zbigniewa Górnego (między innymi przy projekcie Gala Piosenki Biesiadnej). W latach dwutysięcznych zyskał gigantyczną sympatię widzów jako prezenter telewizyjny, prowadząc wielki hit stacji TVP2 – program Śpiewające fortepiany – a także zasiadając przez kilka edycji w jury polsatowskiego formatu Jak oni śpiewają. Po wybuchu pandemii w 2020 roku Rudi Schuberth oficjalnie zakończył aktywną karierę artystyczną i wycofał się z show-biznesu. Obecnie mieszka na Kaszubach, gdzie wraz z żoną prowadzi gospodarstwo agroturystyczne i zajmuje się produkcją tradycyjnych wędlin.

• 1. Don Quichotte
• 2. Rendez-Vous Sur La Costa Del Sol
• 3. Pancho Villa
• 4. Playa Del Amor
• 5. Hasta Luego Trinidad
• 6. Florida Mix
• 7. Traffic – Vos Papiers
• 8. Seasonkonancluzo
• 9. Sigmund Freundschaft
• 10. 3615 Tap’ Connexion
• 11. Sir Walter Gimmick
• 12. Pancho Villa (Instrumental Version)
• 13. Don Quichotte (Instrumental Version)
• 14. Tap’ Connexion (Maxi)
• 15. Traffic – Vos Papiers (Maxi)
• 16. Don Quichotte (Maxi)
• 17. Rendez-Vous Sur La Costa Del Sol (Maxi)
• 18. Pancho Villa (Maxi)

Czwartek 4.06.2026

MAGAZINE 60 – Référence 80 (2011)

Wydany w 2011 roku album kompilacyjny „Référence 80” zespołu Magazine 60 to obszerny zbiór podsumowujący największe sukcesy tej francuskiej formacji. Płyta ukazała się na nośniku CD nakładem francuskich wytwórni LM Music oraz PIAS France. Wydawnictwo to jest częścią większej, cenionej przez kolekcjonerów serii Référence 80, która miała na celu cyfrowe zarchiwizowanie i przypomnienie twórczości najpopularniejszych artystów europejskiej sceny pop, synth-pop i disco lat osiemdziesiątych.

Kompilacja składa się z osiemnastu utworów, co czyni ją jednym z najbardziej kompletnych podsumowań dorobku grupy. Na płycie znalazły się przede wszystkim nagrania z lat 1984–1989, kiedy to zespół święcił największe triumfy. Znajdziemy tu zarówno standardowe, radiowe wersje ich największych przebojów, jak i poszukiwane przez fanów gatunku wydłużone wersje klubowe (maxi-single) oraz specjalne remiksy.

Płytę otwierają najsłynniejsze kompozycje formacji: globalny hit „Don Quichotte (No Están Aquí)”, „Rendez-Vous Sur La Costa Del Sol” oraz „Pancho Villa”. Oprócz nich na krążku umieszczono między innymi takie utwory jak „Playa Del Amor”, „Hasta Luego Trinidad”, „Seasonkonancluzo” czy „Florida Mix”.

Pod względem brzmieniowym wydawnictwo jest esencją europejskiego syntezatorowego disco połowy lat osiemdziesiątych, łącząc w sobie pulsujące, elektroniczne bity z charakterystycznymi dla tego zespołu latynoskimi, hiszpańskojęzycznymi wstawkami i niezwykle chwytliwymi melodiami. Obecnie płyta ta jest uznawana za rarytas kolekcjonerski, poszukiwany przez miłośników muzyki Italo disco i Euro disco.

Magazine 60 to francuska grupa muzyczna założona w 1981 roku w okolicach Lille. Głównym twórcą, pomysłodawcą i producentem odpowiedzialnym za brzmienie formacji był niezależny kompozytor i aranżer Jean-Luc Drion. Początkowo współpracował on z rodzeństwem Delval (Yves, Marc i Danielle). Jednak w okresie największej popularności zespołu, w połowie lat osiemdziesiątych, trzon wykonawczy stanowili wokaliści: Pierre Mastro (znany też jako Dit El Chico), Dominique Régiacorte oraz Véronique Olivier. To właśnie ich głosy można usłyszeć w najbardziej znanych hitach formacji.

Kariera zespołu dzieli się na dwa wyraźne etapy. Na początku działalności grupa nagrywała głównie potpourri (wiązanki) ze znanymi przebojami z lat sześćdziesiątych – stąd wzięła się nazwa Magazine 60. Przyniosło im to sporą popularność we Francji na początku dekady. Prawdziwy, międzynarodowy przełom nastąpił jednak po zmianach w składzie na przełomie lat 1983 i 1984, kiedy to Jean-Luc Drion zdecydował się zmienić styl zespołu na zyskujący ogromną popularność synth-pop i Euro disco.

Wydany w 1984 roku singiel „Don Quichotte (No Están Aquí)” okazał się gigantycznym przebojem. Piosenka dotarła do pierwszej dziesiątki list przebojów we Francji, a w 1986 roku odniosła duży sukces w Stanach Zjednoczonych, plasując się w pierwszej sześćdziesiątce zestawienia Billboard Hot 100, co dla europejskiego zespołu śpiewającego po hiszpańsku i francusku było ogromnym osiągnięciem. Zespół wylansował jeszcze kilka hitów, intensywnie koncertował i wydawał muzykę do końca lat osiemdziesiątych, ostatecznie kończąc działalność na początku lat dziewięćdziesiątych. Do dziś Magazine 60 pozostaje jedną z najbardziej rozpoznawalnych francuskich formacji ery syntezatorowego disco.

• 1. Living Proof
• 2. Love And Money
• 3. Trouble Or Nothing
• 4. What A Night
• 5. Karma
• 6. Never Gonna Let You Go
• 7. Na Na
• 8. Voodoo
• 9. Don’t Tempt me
• 10. Let It Rain

Piątek 5.06.2026

ROBIN BECK – Living Proof (2026)

Płyta „Living Proof” to jedenasty studyjny album w dorobku Robin Beck, który ukazał się 15 maja 2026 roku nakładem wytwórni Frontiers Music Srl. Wydawnictwo stanowi esencję klasycznego melodyjnego rocka oraz AOR(*), łącząc wpadające w ucho motywy z nowoczesną i selektywną produkcją. Na krążku znajduje się dziesięć kompozycji, które artystka określa jako dźwiękową mozaikę i osobisty portret własnego życia.

Album otwiera utwór tytułowy o lekko country rockowym zabarwieniu, po którym następują przebojowe „Love and Money” oraz mocno osadzone w rockowej tradycji „Trouble or Nothing”. Środkowa część płyty przynosi bardziej przystępne, gotowe na podbój stacji radiowych „What A Night” i „Karma”, a także bardzo emocjonalny punkt kulminacyjny w postaci utworu „Never Gonna Let You Go”. Druga połowa materiału to mieszanka zróżnicowanych nastrojów, od energetycznego „Na Na Na”, przez mroczniejsze, bluesujące „Voodoo” i zadziorne „Don’t Tempt Me”, aż po zamykającą całość, refleksyjną balladę „Let It Rain”.

Głos Robin Beck zachował w tych nagraniach charakterystyczną chrypkę, siłę i pasję. Za produkcję materiału odpowiada życiowy partner wokalistki, James Christian, wspierany przez Peppy’ego Castro. Na brzmienie ogromny wpływ mieli znani inżynierowie dźwięku. Legendarny Chris Lord-Alge zmiksował utwory „Living Proof” oraz „What A Night”, do którego dołożył też swoje pomysły producenckie. Resztę materiału zmiksował Dennis Ward. W nagraniach wzięli udział świetni muzycy sesyjni, między innymi gitarzysta Tommy Denander, Steve Bondy oraz perkusista Johan Kullberg.

Robin Beck to amerykańska piosenkarka urodzona 7 listopada 1954 roku w nowojorskim Brooklynie. Od kilku dekad jest uznawana za jedną z czołowych i najbardziej rozpoznawalnych kobiecych postaci na scenie melodyjnego rocka.

Jej muzyczna droga rozpoczęła się pod koniec lat siedemdziesiątych. Początkowo pracowała jako wzięta chórzystka, wspomagając w studiu i na koncertach takich wykonawców jak Chaka Khan, Melissa Manchester czy Leo Sayer. Swój pierwszy solowy album, zatytułowany „Sweet Talk”, wydała w 1979 roku, prezentując na nim repertuar z pogranicza popu i muzyki tanecznej. Prawdziwy, globalny przełom w jej karierze nastąpił w 1988 roku za sprawą utworu „First Time”, który został nagrany na potrzeby wielkiej telewizyjnej kampanii reklamowej marki Coca-Cola. Piosenka błyskawicznie stała się ogromnym przebojem, docierając na same szczyty list sprzedaży między innymi w Wielkiej Brytanii, Niemczech, Szwajcarii i Norwegii. Sukces ten pozwolił jej wydać w 1989 roku świetnie przyjętą płytę „Trouble or Nothing”, która ostatecznie zdefiniowała jej drapieżny, rockowy styl. W kolejnych dekadach Robin Beck nie zeszła ze sceny, regularnie współpracując z czołowymi przedstawicielami gatunku AOR. Konsekwentnie koncertowała i nagrywała kolejne albumy studyjne, takie jak „Wonderland”, „Do You Miss Me”, „The Great Escape” czy „Love Is Coming”, udowadniając swoją doskonałą formę wokalną i na stałe zapisując się w historii kobiecego rocka.

(*) AOR – Album-Oriented Rock

Jeśli chcesz usłyszeć wybraną przez Ciebie płytę w Radio Divertimento, w cyklu „Płyta Dnia”, po prostu w komentarzu wpisz jej tytuł i wykonawcę. Komentarze wyłącznie z propozycjami, jeśli chcesz zostawić nam wiadomość, zapraszamy do formularza kontaktowego lub Księgi Gości. Propozycje pod tym postem można zamieszczać przez 6 dni do czasu publikacji nowego posta, lub napisać do nas email, albo zostawić poniżej w wiadomości GG.

Płyta Dnia – Zgłoś propozycję

Płyty na podstawie zgłoszeń słuchaczy przygotowuje Arkady.
Audycję realizuje Krzysiek „Michnick„, prezentuje Żaneta i Marek.
Opisy opracował zespół portalu: Info Music Radio Divertimento