• 01. Serce Pali Się Raz
• 02. Życie Od Nowa
• 03. Powiedz Mi Panie
• 04. Obca Gra
• 05. Świat Starych Map
• 06. Daj Zaczarować Się
• 07. Nie Do Obrony
• 08. Z Tobą Obudzić Się
• 09. Magiczny Kraj, Magiczny Ląd
• 10. Nagle Wszystko Się Skończyło

ZDZISŁAWA SOŚNICKA – Serce (2014)

Album „Serce” Zdzisławy Sośnickiej, wydany ponownie w 2014 roku, jest reedycją materiału z końca lat osiemdziesiątych, który w nowym brzmieniu ukazał pełnię jej wokalnych możliwości. To płyta utrzymana w klimacie popu i synth-popu, z charakterystycznym dla tamtego czasu elektronicznym brzmieniem, ale jednocześnie niosąca emocjonalne ballady i utwory o dużej sile interpretacyjnej. Najważniejszym współtwórcą był Romuald Lipko z Budki Suflera, który skomponował większość repertuaru, a teksty pisał Marek Dutkiewicz. Dzięki remasteringowi album zyskał świeżość i pozwolił nowemu pokoleniu słuchaczy odkryć te nagrania na nowo.

Zdzisława Sośnicka należy do grona najważniejszych polskich wokalistek estradowych. Urodziła się 29 sierpnia 1945 roku w Kaliszu, a muzyczne wykształcenie zdobyła w Poznaniu. Jej kariera rozpoczęła się w latach sześćdziesiątych i szybko przyniosła jej sukcesy na festiwalach w Opolu, Sopocie czy Cannes. Jest znana z niezwykłej skali głosu, elegancji scenicznej i repertuaru, który łączył pop, rock, disco, elementy musicalowe i balladowe. Do jej największych przebojów należą „Aleja gwiazd”, „Julia i ja”, „Żegnaj lato na rok” czy „Dom, który mam”. Współpracowała z wieloma wybitnymi muzykami, w tym z Budką Suflera i Włodzimierzem Nahornym.

„Serce” jest jednym z albumów, które pokazują jej artystyczną wszechstronność i zdolność do łączenia emocji z nowoczesnym, jak na tamte czasy, brzmieniem. Reedycja z 2014 roku przypomniała, że Sośnicka pozostaje jedną z najbardziej charyzmatycznych i cenionych postaci polskiej piosenki, a jej twórczość wciąż inspiruje i zachwyca.

• 01. Gangster Love (Maxi Version)
• 02. Sorry Little Sarah (Maxi Version)
• 03. She’s A Lady (Maxi Version)
• 04. Voodoo Nights
• 05. Love Me More (Maxi Version)
• 06. Emanuelle (Maxi Version)
• 07. Big Boys Don’t Cry (Maxi Version)
• 08. G. T. O.

BLUE SYSTEM – Walking on a Rainbow (1987)

„Walking on a Rainbow” to debiutancki album Blue System, wydany 2 listopada 1987 roku przez Hansa Records. Płyta otworzyła nowy rozdział w karierze Dietera Bohlena po rozpadzie Modern Talking i ugruntowała charakterystyczne brzmienie zespołu – połączenie euro-disco, synth-popu i popu z mocnym akcentem na chórki i elektroniczne aranżacje.

Album „Walking on a Rainbow” zawiera osiem utworów, które wyraźnie pokazują kierunek obrany przez Bohlena. Największym przebojem okazał się singiel „Sorry, Little Sarah”, który dotarł do 14 miejsca na niemieckiej liście przebojów. Obok niego znalazły się takie nagrania jak „Gangster Love”, „She’s a Lady”, „Big Boys Don’t Cry” czy „G.T.O.”. Wiele z nich ukazało się w wersjach maxi, co było typowe dla epoki i pozwalało na klubowe wykorzystanie. Produkcją zajęli się Dieter Bohlen i Luis Rodríguez – duet, który wcześniej odpowiadał za sukcesy Modern Talking. Charakterystyczne dla albumu są mocne linie syntezatorów, rytmiczne bity i chóralne refreny wykonywane przez Rolfa Köhlera, Michaela Scholza i Detlefa Wiedeke, czyli wokalistów, którzy później tworzyli Systems in Blue.

Blue System był projektem powołanym przez Dietera Bohlena w 1987 roku, tuż po rozpadzie Modern Talking. Zespół działał do 1998 roku, zdobywając popularność głównie w Niemczech, Europie Wschodniej i Rosji. W odróżnieniu od Modern Talking, Blue System miał nieco bardziej mroczne, mocniejsze brzmienie, choć nadal opierał się na chwytliwych melodiach i tanecznych aranżacjach. Bohlen był nie tylko wokalistą, ale też głównym kompozytorem, producentem i autorem tekstów. W studiu pracował z Rodriguezem i stałą grupą chórzystów, natomiast koncertowy skład zespołu zmieniał się w kolejnych latach.

Dieter Bohlen, urodził się 7 lutego 1954 roku, to jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci niemieckiej muzyki rozrywkowej. Jako współtwórca Modern Talking odniósł międzynarodowy sukces, a dzięki Blue System kontynuował swoją wizję euro-disco w nowej odsłonie. Jego charakterystyczny wokal, produkcyjna precyzja i umiejętność tworzenia przebojowych melodii sprawiły, że Blue System stał się ważnym elementem sceny lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych.

„Walking on a Rainbow” to album, który zdefiniował brzmienie Blue System i pokazał, że Dieter Bohlen potrafi odnaleźć się poza Modern Talking. To płyta pełna tanecznej energii, ale też melancholii, której najlepiej słuchać w kontekście całej epoki euro-disco.

• 01. Zakochane Serca Dwa
• 02. Wanda
• 03. 7 Minut na Miłość
• 04. Trochę Bólu, Trochę Łez
• 05. Myślałem, że Wiem
• 06. Zabawa w Chowanego
• 07. Ślepe Pożądanie
• 08. Kimś Innym Być
• 09. Misie w Głowie
• 10. Walcz
• 11. Przemijające Chwile

ART CAFE – 7 Minut Na Miłość (1995)

„7 Minut Na Miłość” to jedyny pełny album zespołu Art Cafe, wydany w 1995 roku przez Koch International. To płyta utrzymana w stylistyce pop‑disco, charakterystycznej dla polskiej sceny lat 90., z wyraźnym naciskiem na melodyjność, romantyczne teksty i taneczny puls.

Album zawiera jedenaście utworów, w tym tytułowy „7 Minut Na Miłość”, który stał się największym przebojem grupy i był prezentowany w telewizyjnych programach muzycznych, m.in. w „Krajowej Liście Przebojów”. Oprócz niego znalazły się tu takie piosenki jak „Zakochane serca dwa”, „Wanda”, „Trochę bólu, trochę łez”, „Ślepe pożądanie” czy „Misie w głowie”. Całość dobrze oddaje klimat polskiego popu tamtego okresu – prostych, ale chwytliwych melodii, tekstów o miłości i emocjach oraz aranżacji opartych na syntezatorach i rytmach tanecznych.

Art Cafe był zespołem działającym w połowie lat 90., wpisującym się w nurt polskiego popu i disco‑popu. Grupa nie zdobyła tak dużej popularności jak największe gwiazdy disco polo, ale wyróżniała się bardziej popową estetyką i próbą łączenia tanecznych rytmów z balladową wrażliwością. Wokal prowadzący miał wyraźnie romantyczny charakter, a aranżacje, choć proste, były dopracowane i wpisywały się w ówczesne trendy. Zespół pozostawił po sobie przede wszystkim ten jeden album, który dziś funkcjonuje jako ciekawostka i świadectwo muzycznej różnorodności lat 90. w Polsce.

„7 Minut Na Miłość” można traktować jako przykład tego, jak w latach 90. polska scena próbowała balansować między popularnym disco polo a bardziej popowym, melodyjnym podejściem. Art Cafe nie osiągnęło wielkiej kariery, ale ich płyta jest dziś interesującym dokumentem epoki, pokazującym, że nawet mniej znane zespoły potrafiły tworzyć materiał o własnym charakterze.

• 01. La Carretera
• 02. Cosas De La Vida
• 03. Baila Morena
• 04. Derroche
• 05. El Ultimo Verano
• 06. Agua Dulce, Agua Sala
• 07. Sin Excusas Ni Rodeos
• 08. Mal De Amores
• 09. Rumbas (Medley)
• 10. Vuela Alto

JULIO IGLESIAS – La Carretera (1995)

„La Carretera” to album Julio Iglesiasa wydany w 1995 roku przez Columbia/Sony, nagrany w Miami. To płyta utrzymana w klimacie pop latino, pełna romantycznych ballad i tanecznych rytmów, która zdobyła nominację do nagrody Lo Nuestro w kategorii Pop Album of the Year w 1996 roku.

Album „La Carretera” („Droga”) ukazał się w czerwcu 1995 roku. Zawiera dziesięć utworów, w tym tytułowy „La Carretera”, który stał się jednym z rozpoznawalnych przebojów Iglesiasa w latach 90. Obok niego znalazły się takie piosenki jak „Cosas de la Vida”, „Baila Morena”, „Derroche”, „El Último Verano”, „Agua Dulce, Agua Salá”, „Sin Excusas Ni Rodeos”, „Mal de Amores”, medley „Rumbas” oraz zamykający album „Vuela Alto”. Produkcją zajmowali się m.in. Roberto Livi i Rafael Ferro, a w nagraniach uczestniczyli muzycy z Miami Symphonic Strings pod kierunkiem Humberto Gaticy. Album ukazał się także w wersjach językowych dostosowanych do różnych rynków – np. portugalskiej („A Estrada”), francuskiej („Vers la frontière”) czy włoskiej („Su questa strada”).

„La Carretera” jest typowym przykładem stylu Iglesiasa – łączy romantyczne ballady z latynoską energią, a jego charakterystyczny głos nadaje całości elegancji i emocjonalnej głębi. Płyta była częścią intensywnego okresu twórczości artysty, pomiędzy albumem „Crazy” (1994) a „Tango” (1996), i potwierdziła jego status międzynarodowej gwiazdy.

Julio José Iglesias de la Cueva, urodził się 23 września 1943 roku w Madrycie, jest jednym z najbardziej znanych i cenionych wokalistów w historii muzyki rozrywkowej. Zanim rozpoczął karierę muzyczną, był bramkarzem w drużynie Realu Madryt, jednak kontuzja zakończyła jego sportowe plany. W latach 60. zaczął śpiewać i szybko zdobył popularność, wygrywając festiwal w Benidormie. Od tamtej pory sprzedał ponad 300 milionów płyt w 14 językach, co czyni go jednym z najlepiej sprzedających się artystów wszech czasów. Jego repertuar obejmuje romantyczne ballady, pop latino, adult contemporary i dance-pop, a jego sceniczną marką stała się elegancja, charyzma i magnetyczna obecność.

Iglesias jest laureatem niezliczonych nagród, a jego koncerty odbywały się na wszystkich kontynentach – ponad 5000 występów dla 60 milionów widzów. Jest ojcem ośmiorga dzieci, w tym Enrique Iglesiasa, który sam stał się światową gwiazdą popu.

„La Carretera” to album, który łączy klasyczny romantyzm Iglesiasa z latynoską energią lat 90., a sam artysta pozostaje ikoną muzyki popularnej, której twórczość wykracza daleko poza granice językowe i kulturowe.

• 01. Oxygene Part 4
• 02. Equinoxe Part 6
• 03. Magnetic Fields Part 2
• 04. Souvenir Of China
• 05. Zoolook
• 06. Second Rendez-Vous Part 2
• 07. Wooloomooloo
• 08. Revolution, Revolutions
• 09. September
• 10. Calypso
• 11. Chronologie Part 4
• 12. Fishing Junks At Sunset
• 13. Oxygene Part 13

JEAN MICHEL JARRE – The Classic Jean Michel Jarre (1997)

„The Classic Jean Michel Jarre” to kompilacyjny album wydany w 1997 roku, prezentujący najważniejsze utwory francuskiego mistrza muzyki elektronicznej. To swoista wizytówka jego twórczości, ukazująca charakterystyczne brzmienia syntezatorowe, które zdefiniowały gatunek i uczyniły Jarre’a jednym z najbardziej rozpoznawalnych artystów na świecie.

Album „The Classic Jean Michel Jarre” ukazał się w formie płyty CD jako wydawnictwo promocyjne. Nie jest to regularny album studyjny, lecz kompilacja największych klasyków Jarre’a, przygotowana w latach dziewięćdziesiątych, kiedy jego muzyka była już uznawana za kanon elektroniki. Znalazły się na nim fragmenty z takich przełomowych płyt jak „Oxygène” (1976), „Équinoxe” (1978), „Magnetic Fields” (1981), „Rendez-Vous” (1986) czy „Chronologie” (1993). Dzięki temu słuchacz otrzymuje przekrój twórczości – od ambientowych pejzaży dźwiękowych po dynamiczne, rytmiczne kompozycje, które stały się fundamentem muzyki elektronicznej.

Ten album był skierowany do osób, które chciały poznać Jarre’a w pigułce – zestawienie „klasyków” miało charakter promocyjny i edukacyjny, podkreślając jego status jako pioniera syntezatorowej rewolucji. Choć nie zawiera nowych nagrań, jego wartość polega na tym, że ukazuje ewolucję stylu artysty na przestrzeni dwóch dekad.

Jean-Michel Jarre, urodził się 24 sierpnia 1948 roku w Lyonie, jest francuskim kompozytorem, producentem i wykonawcą, uznawanym za jednego z ojców muzyki elektronicznej. Jego ojcem był Maurice Jarre – słynny kompozytor muzyki filmowej („Lawrence z Arabii”, „Doktor Żywago”), co sprawiło, że Jean-Michel dorastał w artystycznym środowisku. Już w latach 70. zaczął eksperymentować z syntezatorami i sekwencerami, a jego album „Oxygène” z 1976 roku stał się przełomem – sprzedał się w milionach egzemplarzy i wprowadził szeroką publiczność w świat muzyki elektronicznej.

Jarre zasłynął nie tylko z nagrań, ale również z spektakularnych koncertów plenerowych, które gromadziły setki tysięcy, a nawet miliony widzów. Występował m.in. w Houston (1986), Moskwie (1997) czy Paryżu, łącząc muzykę z pokazami laserów, fajerwerków i multimediów. Jego twórczość obejmuje ambient, new age, synth-pop, techno i muzykę eksperymentalną. Sprzedał ponad 85 milionów płyt na całym świecie, a jego wpływ na rozwój elektroniki jest porównywany do roli Kraftwerk czy Tangerine Dream.

„The Classic Jean Michel Jarre” to kompilacja, która w syntetyczny sposób pokazuje najważniejsze etapy kariery artysty. Jarre pozostaje ikoną muzyki elektronicznej – twórcą, który nie tylko nagrywał przełomowe albumy, ale też zmienił sposób, w jaki muzyka może być prezentowana na żywo, łącząc dźwięk z wizualnym spektaklem.

Jeśli chcesz usłyszeć wybraną przez Ciebie płytę w Radio Divertimento, w cyklu „Płyta Dnia”, po prostu w komentarzu wpisz jej tytuł i wykonawcę. Komentarze wyłącznie z propozycjami, jeśli chcesz zostawić nam wiadomość, zapraszamy do formularza kontaktowego lub Księgi Gości. Propozycje pod tym postem można zamieszczać przez 7 dni do czasu publikacji nowego posta, lub napisać do nas email, albo zostawić poniżej w wiadomości GG.

If you would like to request an album to be featured on Radio Divertimento’s „Album of the Day” series, simply leave a comment below with the title and artist. Please only use the comments for album requests. If you’d like to leave us a message, please use our contact form or guestbook. You can submit your suggestions on this post for 7 days until a new one is published, or you can email us or leave a message on GG.

Płyta Dnia. Zgłoś propozycję.

Płyty na podstawie zgłoszeń słuchaczy przygotowuje Arkady.
Audycję realizuje Krzysiek „Michnick„, prezentuje Żaneta i Marek.
Opisy opracował zespół portalu: Info Music Radio Divertimento