STING – Brand New Day (1999)

Album „Brand New Day” wydany w 1999 roku to jeden z największych sukcesów komercyjnych w solowej karierze Stinga. Płyta zdobyła uznanie krytyków i publiczności, a jej styl łączy w sobie elementy popu, folku, jazzu i chilloutu.

Album zadebiutował na 9 miejscu listy Billboard 200, a tytułowy utwór stał się światowym przebojem. Płyta zdobyła dwie nagrody Grammy w 2000 roku, w tym w kategorii Najlepszy Album Wokalny Pop.

Album jest znany z optymistycznego, a zarazem refleksyjnego brzmienia. Sting eksperymentuje z różnymi instrumentami, wprowadzając akordeon w utworze tytułowym oraz korzystając z gościnnych występów, takich jak Stevie Wonder grający na harmonijce ustnej w utworze „Brand New Day”.

Najważniejsze utwory:

• „Brand New Day”: Tytułowy utwór, który jest hymnem nadziei i optymizmu.
• „Desert Rose”: Ten utwór, nagrany z algierskim piosenkarzem Chebem Khaledem, jest idealnym przykładem połączenia popu z world music.
• „A Thousand Years”: Piosenka o miłości, która wykracza poza czas.

Album „Brand New Day” pokazał, że Sting wciąż potrafi tworzyć świeżą i intrygującą muzykę, która dociera do szerokiej publiczności.

Sting, a właściwie Gordon Matthew Thomas Sumner, urodził się 2 października 1951 roku, w Wielkiej Brytanii, to jeden z najbardziej utalentowanych i rozpoznawalnych muzyków na świecie. Zanim zdobył światową sławę, był nauczycielem, a jego muzyczna droga wiodła przez różne lokalne zespoły jazzowe i rockowe. Przełom nastąpił, gdy w 1977 roku założył zespół The Police wraz ze Stewartem Copelandem i Andym Summersem.

Grupa szybko stała się jedną z największych na świecie, łącząc w swojej muzyce elementy punk rocka, new wave i reggae. Ich największe hity to m.in. „Roxanne,” „Every Breath You Take” czy „Message in a Bottle.”

Po rozpadzie zespołu w połowie lat 80. Sting rozpoczął bardzo udaną karierę solową. Jego albumy, takie jak „The Dream of the Blue Turtles” czy „Nothing Like the Sun,” pokazały, że jest wszechstronnym artystą, który swobodnie porusza się między gatunkami. Jego muzyka solowa często zawiera elementy jazzu, muzyki klasycznej i world music, co czyni ją wyjątkową i ponadczasową.

01 A Thousand Years
02 Desert Rose
03 Big Lie, Small World
04 After The Rain Has Fallen
05 Perfect Love… Gone Wrong
06 Tomorrow We’ll See
07 Prelude To The End Of The Game
08 Fill Her Up
09 Ghost Story
10 Brand New Day

VAYA CON DIOS – The Best Of (1996)

„The Best Of” to kompilacyjny album belgijskiego zespołu Vaya Con Dios, wydany przez BMG Ariola Belgium w 1996 roku. Zawiera 16 utworów, które podsumowują dekadę działalności grupy, od debiutu w 1986 roku aż do ich pierwszego rozstania w 1996 roku. Ta kompilacja to prawdziwa perełka dla fanów eleganckiego, melancholijnego popu z nutą jazzu, bluesa i world music.

To utwory, które łączy charakterystyczny styl Vaya Con Dios, zmysłowy wokal, eleganckie aranżacje, wpływy flamenco, jazzu, soulu i muzyki latynoskiej. Album trwa około 55 minut i został wydany w klasycznym pudełku CD z 16-stronicową książeczką.

Zespół został założony w Belgii w 1986 roku przez trójkę muzyków:

• Dani Klein – wokalistka i twarz zespołu, charyzmatyczna i emocjonalna, jej głos jest znakiem rozpoznawczym zespołu.
• Dirk Schoufs – kontrabasista, który wniósł do zespołu jazzowy klimat. Zmarł tragicznie w 1991 roku.
• Willy Lambregt – gitarzysta, później zastąpiony przez Jean-Michela Gielena.

Vaya Con Dios wyróżniał się na tle europejskiej sceny muzycznej lat 80. i 90. dzięki łączeniu różnych gatunków, flamenco, gypsy jazz, soul, blues, chanson. Wokalowi Dani Klein, pełnemu emocji, często śpiewającemu o miłości, samotności i tęsknocie. Eleganckim, akustycznym aranżacjom, które kontrastowały z ówczesnym synthpopem i eurodance’em.

1986–1996 to pierwsza dekada działalności, zakończona wydaniem albumu „The Best Of” i zawieszeniem działalności. W roku 2004 reaktywacja zespołu po ośmiu latach przerwy. Rok 2014 przynośi pożegnalny koncert w Brukseli i wydanie albumu „Thank You All”.

W roku 2022 powrót zespołu z nowym materiałem, w tym albumem „What’s a Woman”. W bieżącym roku (2025) zespół wydał nowy album „Comme On Est Venu…” nagrany w języku francuskim, inspirowany twórczością Jacques’a Brela, Georges’a Brassensa i Barbary. Dani Klein śpiewa o miłości, bólu i życiu z poetycką głębią. Zespół wystąpił na koncercie w Polsce, co potwierdza ich aktywność na scenie i nieustającą popularność wśród fanów.

01 Don’t Cry For Louie
02 Just A Friend Of Mine
03 Puerto Rico
04 Johnny
05 Something’s Got A Hold On Me
06 Nah Neh Nah
07 I Don’t Want To Know
08 What’s A Woman?
09 Time Flies
10 Farewell Song
11 Heading For A Fall
12 At The Parallel
13 Don’t Break My Heart
14 Stay With Me
15 Lonely Feeling
16 Evening Of Love

PETER WILSON – A Different Picture (2025)

Płyta „A Different Picture” to czternasty album studyjny australijskiego wokalisty i autora piosenek Petera Wilsona, który od lat pozostaje jednym z najbardziej konsekwentnych twórców synthpopu i euro disco. To jego pierwsze wydawnictwo dla polskiego labelu Analog Language, co symbolizuje nowy rozdział w jego karierze, bardziej osobisty, dojrzały i artystycznie odważny. Płyta została wydana 5 września 2025 roku w Polsce, format cyfrowy zawiera 3 bonusowe utwory.

Na płycie znalazły się całkowicie nowe utwory, głównie napisane przez samego Petera w stylu Synthpop, Italo Disco, New Romantic, dance-pop. Album łączy taneczne rytmy z emocjonalną głębią i nostalgią lat 80. Album zawiera również rozszerzone wersje singli „Confidence” i „Heart’s In Danger”, które ukazały się latem 2025 roku.

Peter Wilson to australijski piosenkarz, autor tekstów i producent, urodził się 9 marca 1973 roku w Melbourne.

Jego twórczość jest mocno inspirowana muzyką Italo disco z lat 80. oraz brzmieniem popowym wytwórni PWL (Pete Waterman Limited). Wilson rozpoczął karierę w latach 90., wydając w Australii serię singli, w tym hity takie jak „Into the Night” oraz „I Wanna Dance”. Po pewnym czasie skupił się na pisaniu piosenek dla innych artystów, m.in. Amandy Lear i Samanthy Fox.

Od 2007 roku powrócił do wydawania własnych albumów, zyskując grono fanów w Europie, zwłaszcza w Polsce, dzięki współpracy z polską wytwórnią Analog Language. W jego dyskografii znajduje się kilkanaście albumów, a najnowszy z nich, „A Different Picture”, został wydany 5 września 2025 roku.

01 When I Turn On The Radio
02 Out Of My Mind
03 Two Hearts Collide
04 I’m Not Talking Anymore
05 Confidence
06 The Answer
07 Guilty Pleasure
08 Beat The System
09 Unless You’re Serious
10 Eyes In The Back Of Your Head
11 Truth Behind Your Eyes
12 Heart’s In Danger
13 Happy That You Found Me (Duet With Sean Smith)
14 Unbreakable
15 Confidence (Extended Version)
16 Heart’s In Danger (Extended Version)

ARMY OF LOVERS – Sexodus (2023)

„Sexodus” to piąty album studyjny zespołu Army of Lovers. Pierwotnie został wydany 24 listopada 2023 roku, a w 2024 roku ukazała się reedycja, która zawierała dodatkowe utwory. Zespół, po latach przerwy, powrócił do tworzenia nowej muzyki, a jednym z impulsów do tego była prośba o współpracę ze strony ukraińskiej piosenkarki Oli Polakowej, co zaowocowało utworem „Love Is Blue”.

Album „Sexodus” charakteryzuje się typowym dla Army of Lovers brzmieniem, łączącym eurodance, pop i odrobinę kampu. Na płycie znajdują się zarówno nowe kompozycje, jak i nowe wersje starszych piosenek, m.in. „Israelism 2023” oraz „Clash of the Titans”.

Oryginalne wydanie (2023): Zawierało nowe utwory, a także na nowo nagrane wersje starych hitów.
Reedycja (2024): Została poszerzona o dodatkowe piosenki. W limitowanej edycji, zatytułowanej „Sexodus (Orgasmic Edition)”, znalazła się również bonusowa EP-ka „Remixodus” z remiksami utworów z płyty.

Album „Sexodus” jest dostępny w różnych formatach, w tym na winylu (wydanym w limitowanej, kolorowej edycji) oraz w formie podwójnego digipacku CD. Wydawcą albumu jest estońska wytwórnia Maschina.

Army of Lovers to szwedzki zespół dance-pop, założony w 1987 roku w Sztokholmie. Grupa zasłynęła z wyrazistego wizerunku, kiczowatych i kampowych teledysków oraz tekstów piosenek, które często poruszały tematykę erotyki i prowokacji.

Nazwa zespołu została zaczerpnięta z tytułu niemieckiego filmu dokumentalnego „Armee der Liebenden oder Revolte der Perversen”.

Początkowy skład zespołu to: Alexander Bard (który założył także m.in. zespoły Vacuum i Bodies Without Organs), Jean-Pierre Barda i Camilla Henemark (La Camilla). W późniejszym okresie w składzie pojawiły się również inne wokalistki, m.in. Michaela Dornonville de la Cour oraz Polka, Dominika Peczynski. Skład często ulegał zmianom.

Największy sukces grupa odniosła na początku lat 90., wydając przeboje takie jak „Crucified”, „Obsession” czy „Israelism”.

A1 Sexodus
A2 Love Is Blue
A3 What’s That Look
A4 Romanism
A5 Bring Your Love
A6 Israelism 2023
B1 Clash Of The Titans
B2 Tragedy
B3 Signed On My Tattoo
B4 People Are Lonely
B5 Rockin’ The Ride
B6 Crashing Down

BLUE SYSTEM – Obsession (1990)

„Obsession” to czwarty album studyjny zespołu Blue System, wydany w październiku 1990 roku nakładem wytwórni Hansa Records. Płyta kontynuuje muzyczny styl znany z poprzednich wydawnictw, oferując dziesięć utworów w klimacie euro disco. Album odniósł sukces komercyjny w Niemczech, gdzie dotarł do 14 miejsca na liście przebojów.

Największymi przebojami z albumu były single „Love Is Such a Lonely Sword” i „48 Hours”. Do obu utworów nakręcono teledyski, z których ten drugi, filmowany w Kenii, jest jednym z najbardziej znanych wideoklipów zespołu. Płyta „Obsession” utrwaliła pozycję Blue System na europejskiej scenie muzyki tanecznej, a jej styl stał się ikoniczny dla lat 90.

Blue System to niemiecki zespół muzyczny, założony w 1987 roku przez Dietera Bohlena po pierwszym rozpadzie duetu Modern Talking. Był to solowy projekt Bohlena, w którym pełnił on funkcję głównego wokalisty, kompozytora, autora tekstów i producenta. Chociaż Bohlen był sercem projektu, na scenie i w teledyskach towarzyszyli mu różni muzycy i tancerze. W skład zespołu na koncertach wchodzili m.in. tacy muzycy jak Rolf Köhler (który był głównym wokalem w chórkach), Michel Rollin (perkusja) i Joachim Vogel (gitara).

Muzyka Blue System charakteryzuje się typowym dla Bohlena stylem euro disco i synth popu. Utwory w dużej mierze oparte były na syntetycznych brzmieniach, z użyciem automatu perkusyjnego i charakterystycznych chórków. Zespół cieszył się dużą popularnością, zwłaszcza w Niemczech, w Europie Wschodniej oraz w Rosji, gdzie dorównywał popularnością Modern Talking. Blue System zakończył działalność w 1998 roku, gdy Bohlen reaktywował Modern Talking.

01 Love Is Such A Lonely Sword
02 When Sarah Smiles
03 Behind The Silence
04 2000 Miles
05 Two Hearts Beat As One
06 48 Hours
07 I’m Not That Kind Of Guy
08 Try The Impossible
09 Another Lonely Night
10 I’m The Pilot Of Your Love

Jeśli chcesz usłyszeć wybraną przez Ciebie płytę w Radio Divertimento, w cyklu „Płyta Dnia”, po prostu w komentarzu wpisz jej tytuł i wykonawcę. Komentarze wyłącznie z propozycjami, jeśli chcesz zostawić nam wiadomość, zapraszamy do formularza kontaktowego lub Księgi Gości. Propozycje pod tym postem można zamieszczać przez 7 dni do czasu publikacji nowego posta, lub napisać do nas email, albo zostawić poniżej w wiadomości GG.

If you would like to request an album to be featured on Radio Divertimento’s „Album of the Day” series, simply leave a comment below with the title and artist. Please only use the comments for album requests. If you’d like to leave us a message, please use our contact form or guestbook. You can submit your suggestions on this post for 7 days until a new one is published, or you can email us or leave a message on GG.

Płyta Dnia. Zgłoś propozycję.

Płyty na podstawie zgłoszeń słuchaczy przygotowuje Arkady.
Audycję realizuje Krzysiek „Michnick„, prezentuje Żaneta i Marek.
Opisy opracował zespół portalu: Info Music Radio Divertimento