1 Do Wah Diddy Diddy
2 Doctor, Doctor (Help Me Please)
3 You Get M On The Run
4 I Don’t Want No Plastic
5 Hing Me, Honey
6 Whe The Boys Come Home
7 Heat Full Of Soul
8 Jimmy Gimme Reggae
9 In The Summer Sun Of Greece
10 Farewell, Farewell to Carlingford
11 Price Of Love
12 Morning Songbird
13 River Blue
14 Haven I The Right
15 On Top Of Old Smokie
16 Tennessee Waltz
17 Cotton Fields
18 Stupid Cupid
19 Tell Him
20 Dong Dong Diki Diki Dong
21 I’m A Believer

A LA CARTE – The Best Of À La Carte (2003)

Album „The Best Of À La Carte” to kompilacja największych przebojów żeńskiej grupy À La Carte, wydana w 2003 roku. Płyta została wydana w Brazylii przez wytwórnię MNF Brazil. Album zawiera 21 utworów, które reprezentują styl Electronic, Rock i Pop, ze szczególnym uwzględnieniem gatunków Synth-pop i Euro-Disco.
Jest to zbiór klasycznych piosenek zespołu, które cieszyły się popularnością w latach 80-tych i stanowią esencję ich twórczości.

Album ten jest doskonałym przeglądem twórczości À La Carte, prezentującym ich charakterystyczne brzmienie i chwytliwe melodie.

À La Carte to dyskotekowa żeńska grupa muzyczna, która powstała w 1978 roku. Została założona przez dwójkę producentów: Tony’ego Hendrika i Karin Hartmann, którzy pracowali dla niemieckiej wytwórni płytowej Hansa International. Zespół był stylizowany na inne czołowe europejskie żeńskie grupy dyskotekowe z końca lat 70-tych, takie jak Maywood, Luv’ (obie z Holandii), Arabesque (Niemcy) czy Baccara (Hiszpania).

Skład zespołu À La Carte ulegał zmianom na przestrzeni lat, ale w początkowym okresie tworzyły go głównie angielskie wokalistki. W 1980 roku zespół rozpoczął nagrywanie w londyńskich studiach, a następnie przeniósł się do Monachium. Ich debiutancki album „Do Wah Diddy Diddy Round” ukazał się w 1980 roku. Jednym z autorów piosenek na tej płycie był m.in. Michael Cretu (później znany z zespołu Enigma). Od stycznia 1981 roku zespół nagrywał w składzie Jeanny Renshaw, Linda Daniels i Joy Martin. W 1982 roku ukazał się ich kolejny longplay, „Viva”.

W 1985 roku zespół zakończył swoją działalność. Choć w 1989 roku Ray Dorset z Mungo Jerry próbował reaktywować grupę, nie odniosło to znaczącego sukcesu. W 2017 roku grupa ponownie się zjednoczyła.

À La Carte jest cenionym przedstawicielem euro disco, a ich muzyka wciąż cieszy się popularnością wśród fanów gatunku.

1 Cecilia
2 Midnight Runners
3 Dancing In The Dark (Remix-Version)
4 Double Trouble (Zeppelin Remix)
5 Here I Am (Megatrain-Short-Mix)
6 Love Spy (Radio Version)
7 Agent Of Liberty (Radio Version)
8 Don’t Talk To The Snake
9 Stand Up
10 Germany
11 Lady Ecstasy
12 Heavy Water
13 Right Into My Heart
14 Love Spy / Back To Spy (The Low-Kik-Airplay-Medley)
15 Talk Show (Radio Cut)
Bonus Tracks:
16 Dancing in the Dark (Galactica-Short-Mix)
17 Double Trouble (Alternative Single Version)
18 Here I Am (Full-Take Single Version)
19 Stand Up (Alternative Single Version)

MIKE MAREEN – The Best Singles (2017)

Album „The Best Singles” Mike’a Mareena to kompilacja wydana w 2017 roku przez wytwórnię Pokorny Music (w Niemczech) oraz ZYX Music (jako „Greatest Hits & Remixes”). Album ten, dostępny w formacie CD, zawiera wybór najlepszych singli artysty, prezentując jego charakterystyczne brzmienie Italo-Disco.

W zależności od wydania, album może zawierać różne wersje utworów, w tym wersje radiowe, instrumentalne oraz rozszerzone remiksy. Na przykład, wydanie „Greatest Hits & Remixes” z 2017 roku to dwupłytowa kompilacja, zawierająca zarówno krótkie wersje singlowe, jak i dłuższe miksy.

Album jest doskonałym przeglądem twórczości Mike’a Mareena, pozwalającym fanom na nowo odkryć jego największe hity w odświeżonych wersjach.

Mike Mareen, właściwie Uwe-Michael Wischhof, urodził się 9 listopada 1949 roku w Berlinie. Jest niemieckim muzykiem, producentem i wokalistą, który zdobył dużą popularność w latach 80-tych jako jeden z czołowych przedstawicieli gatunku Italo-Disco.

Jego przygoda z muzyką rozpoczęła się w zespole „Cemetery Institution”, z którym występował m.in. w legendarnym Star-Club w Hamburgu. Następnie wyjechał do Nowego Jorku, gdzie grał w kilku amerykańskich grupach. Po powrocie do Europy zaangażował się w produkcję utworów w konwencji Italo-Disco.

Mike Mareen odniósł znaczący sukces w latach 80-tych dzięki takim przebojom jak: „Dancing In The Dark” (1985) – wydany we współpracy z Chrisem Evansem-Ironsidem, znalazł się na listach przebojów w 27 krajach. „Love Spy” (1986) – ten utwór sprzedał się w nakładzie około 6,5 miliona egzemplarzy, co przyniosło Mike’owi Mareenowi miano „króla Italo-Disco”.

Jego muzyka charakteryzuje się syntetycznymi brzmieniami, chwytliwymi melodiami i tanecznymi rytmami, które idealnie wpisywały się w estetykę lat 80-tych. Mareen często pojawiał się w programach telewizyjnych w Niemczech i Europie Wschodniej.

Mike Mareen kontynuował wydawanie muzyki i współpracę z innymi artystami również po erze Italo-Disco, choć z różnym powodzeniem. Jego twórczość nadal jest ceniona przez fanów gatunku, a jego utwory są często remiksowane i odtwarzane na imprezach tematycznych poświęconych muzyce lat 80-tych.

1 Big In Japan
2 Sounds Like A Melody
3 Sensations
4 The Mysteries Of Love
5 Lassie Come Home
6 Jerusalem
7 Dance With Me
8 For A Million
9 A Victory Of Love
10 The Jet Set
11 Red Rose
12 Romeos
13 Summer Rain
14 Forever Young
15 Big In Japan (Culture Mix)

ALPHAVILLE – First Harvest 1984-92 (1992)

Album „First Harvest 1984-92” to kompilacja największych przebojów niemieckiego zespołu Alphaville, wydana 23 marca 1992 roku przez wytwórnię Warner Music. Jest to zbiór utworów nagranych w latach 1984-1992, prezentujący ich charakterystyczne brzmienie synth-popowe. Album zawiera 15 piosenek, z których niektóre są zamieszczone w zremiksowanych wersjach.

Album odniósł sukces komercyjny, zdobywając złote płyty w Brazylii, Finlandii i Szwecji, a także osiągając 2 miejsce na fińskiej liście albumów.

Alphaville to niemiecki zespół muzyczny, który powstał w 1982 roku w Münsterze. Pierwotnie nazywał się „Forever Young”, ale zmienił nazwę na „Alphaville”, zainspirowany filmem Jean-Luca Godarda z 1965 roku. Zespół szybko zdobył popularność w latach 80-tych dzięki swojemu brzmieniu opartemu na syntezatorach, łączącym elementy rocka, synth-popu, new romantic i rocka elektronicznego.

Początkowy skład zespołu tworzyli: Marian Gold (właśc. Hartwig Schierbaum, wokal), Bernhard Lloyd (właśc. Bernhard Gößling, instrumenty klawiszowe), Frank Mertens (właśc. Frank Sorgatz, instrumenty klawiszowe).

W 1984 roku zespół wydał swój debiutancki album „Forever Young”, który przyniósł im międzynarodową sławę. Z tego albumu pochodzą ich największe i najbardziej rozpoznawalne hity: „Big in Japan”, „Sounds Like a Melody”, „Forever Young”.
W 1984 roku Frank Mertens opuścił zespół, a jego miejsce zajął Ricky Echolette jako gitarzysta i klawiszowiec. W roku 1989 ukazał się album „The Breathtaking Blue”.

W Latach 90-tych i później, zespół kontynuował działalność, wydając albumy takie jak „Prostitute” (1994) i „Salvation” (1997). W 2001 roku wydali „Forever Pop” z nowymi aranżacjami swoich największych hitów.

Bernhard Lloyd odszedł z zespołu w 2003 roku. Marian Gold pozostał jedynym stałym członkiem od początku istnienia grupy, będąc głównym wokalistą, kompozytorem i poetą. Obecnie w skład zespołu wchodzą również David Goodes (gitara), Jakob Kiersch (perkusja), Carsten Brocker (instrumenty klawiszowe) i Alexandra Merl (gitara basowa).

Alphaville jest uznawany za jeden z najważniejszych i najbardziej wpływowych zespołów w historii muzyki pop, szczególnie w gatunku synth-pop. Ich utwory nadal cieszą się ogromną popularnością na całym świecie i są często odtwarzane na imprezach i w radiu.

1 Sunny
2 Daddy Cool
3 Ma Baker
4 Rivers Of Babylon
5 Gotta Go Home
6 Rasputin
7 Painter Man
8 No Woman No Cry
9 Brown Girl In The Ring
10 Hooray! Hooray! It’s A Holi-Holiday
11 Kalimba De Luna
12 Felicidad (Miami Ocean Drive Mix)
13 Mary’s Boy Child / Oh My Lord
14 Caribbean Nightfever – Megamix (106 BPM)
14.1 Hooray! Hooray! It’s A Holi-Holiday
14.2 Brown Girl In The Ring
14.3 No Woman No Cry
14.4 The Calendar Song
15 Disco Megamix (130 BPM)
15.1 Daddy Cool
15.2 Ma Baker
15.3 Sunny
15.4 Painter Man
15.5 Rivers Of Babylon
15.6 Belfast
15.7 Gotta Go Home
15.8 Rasputin
16 Sunny (Club Mix)
17 Ma Baker (Club Mix)
18 Daddy Cool (Club Mix)
19 Rivers Of Babylon (Club Mix)
20 Gotta Go Home (Club Mix)

BONEY M. 2000 – 20th Century Hits (1999)

Album „20th Century Hits” to kompilacja największych przebojów legendarnej grupy Boney M., wydana w 1999 roku. Album ten, często określany jako „Boney M. 2000”, zawiera odświeżone wersje ich klasycznych hitów, co miało na celu wprowadzenie ich muzyki w nowe tysiąclecie. Płyta została wydana w Niemczech przez wytwórnię MCI i jest utrzymana w gatunkach Dance i Disco.

Kompilacja zawiera zarówno oryginalne wersje, jak i remiksy, w tym popularne megamixy, które łączą kilka przebojów w jeden utwór, idealny do tańca.

Boney M. to popularny zespół muzyczny, który powstał w 1975 roku w Niemczech Zachodnich z inicjatywy niemieckiego producenta muzycznego Franka Fariana. Farian, który był głównym autorem tekstów i wokalistą w studiu (często nagrywał partie wokalne męskie i niektóre żeńskie), stworzył Boney M. jako projekt mający połączyć elementy disco, funku i muzyki karaibskiej.

Oryginalny skład zespołu (na scenie) tworzyli: Liz Mitchell (z Jamajki, wokalistka prowadząca), Marcia Barrett (z Jamajki, wokalistka), Maizie Williams (z Montserrat, modelka i tancerka, wokalistka na żywo), Bobby Farrell (z Aruby, tancerz i wokalista na żywo).

1975: Zespół zadebiutował singlem „Baby Do You Wanna Bump?”, który odniósł sukces i skłonił Fariana do zatrudnienia grupy artystów, którzy mieli „reprezentować” projekt na scenie.

W Latach 70-tych i 80-tych Boney M. zyskało ogromną popularność na całym świecie, zwłaszcza w Europie, stając się jednym z symboli ery disco. Ich dynamiczne występy, chwytliwe melodie i kolorowe kostiumy przyczyniły się do ich sukcesu. Zespół jest znany z wielu światowych hitów, takich jak: „Daddy Cool” (1976), „Sunny” (1976), „Ma Baker” (1977)”Rivers of Babylon” (1978) – jeden z ich największych hitów, który podbił listy przebojów na całym świecie.

Przełomowe wydarzenia nastąpiły w 1978 roku Boney M. był pierwszym zachodnim zespołem muzycznym zaproszonym do występu w ZSRR przez Leonida Breżniewa, gdzie zaśpiewali dla tysięcy Rosjan na Placu Czerwonym.

Skład zespołu ulegał zmianom na przestrzeni lat. Bobby Farrell opuścił grupę w 1981 roku, ale powrócił w 1984. Zespół oficjalnie zakończył działalność w 1986 roku, ale od tego czasu różne składy, często z Liz Mitchell jako wokalistką prowadzącą, kontynuują występy na całym świecie. Bobby Farrell (ur. 6.10.1949) zmarł w wieku 61 lat, 30 grudnia 2010 roku.

Boney M. pozostaje jednym z najbardziej wpływowych zespołów disco, a ich muzyka nadal cieszy się ogromną popularnością i jest odtwarzana na całym świecie.

1 Sun Of Jamaica
2 Aloha-Oe, Until We Meet Again
3 Eldorado
4 Seven Tears
5 Take Me Home To Jamaica
6 Kalimba De Luna
7 Aruba – So Sweet
8 Queen Of The Island
9 Barbados
10 Sing Little Children
11 Sunshine Reggae
12 Yellow Bird
13 Caribbean Sunshine
14 I See The Moon

GOOMBAY DANCE BAND – The Very Best Of (1996)

Album „The Very Best Of” zespołu Goombay Dance Band, wydany w 1996 roku przez wytwórnię Go On Deluxe, to kompilacja największych przebojów tej niemieckiej grupy. Płyta zawiera wybór ich najbardziej znanych utworów, które charakteryzują się unikalnym połączeniem popu, soca, calypso i zachodniego popu, tworząc egzotyczne i radosne brzmienie.

Choć istnieje wiele kompilacji „The Best Of” zespołu Goombay Dance Band wydanych w różnych latach, ta konkretna edycja z 1996 roku jest cenionym zbiorem ich klasycznych nagrań.

Album ten jest doskonałym wprowadzeniem do twórczości Goombay Dance Band i pozwala na nowo odkryć ich słoneczne, karaibskie rytmy.

Goombay Dance Band to niemiecki zespół muzyczny założony w 1979 roku w Hamburgu przez wokalistę i producenta Olivera Bendta. Nazwa zespołu pochodzi od małej zatoczki Goombay na karaibskiej wyspie Saint Lucia, gdzie Oliver Bendt mieszkał przez trzy lata, inspirując się lokalnymi dźwiękami i egzotycznymi rytmami.

Muzyka Goombay Dance Band to charakterystyczna mieszanka popu z elementami soca, calypso i reggae, tworząca unikalny, słoneczny i wakacyjny klimat. Oprócz Olivera Bendta, w skład zespołu wchodzili również członkowie jego rodziny, w tym Alicia Bendt, Dorothy Hellings, Wendy Doorsen, „Dizzy” Daniel Moorehead i Mario Slijngaard. Wcześniej z zespołem współpracowały także Beverlee Wallace i Wendy Walker.

W roku 1979 zespół wydał singiel „Sun of Jamaica”, który stał się ich największym przebojem. Utwór przez dziewięć tygodni zajmował pierwsze miejsce na niemieckich listach przebojów w 1980 roku i zdobył dużą popularność w całej Europie i Afryce Południowej. W 1980 roku wydają kolejny singiel, „Aloha-Oe, Until We Meet Again”, oparty na kompozycji Liliuokalani, również odniósł sukces, docierając do pierwszej piątki europejskich list przebojów. 1981 przynosi zespołowi kolejny album „Holiday in Paradise”, na którym znalazł się utwór „Seven Tears”. W 1982 roku „Seven Tears” stał się przełomowym hitem zespołu na rynku brytyjskim, gdzie przez trzy tygodnie zajmował pierwsze miejsce na liście singli i sprzedał się w milionach egzemplarzy.

Goombay Dance Band odnosił największe sukcesy komercyjne na początku lat 80-tych, zdobywając szeroką bazę fanów w Europie i Afryce Południowej. Ich muzyka, pełna pozytywnej energii i egzotycznych rytmów, jest do dziś symbolem wakacyjnego, beztroskiego brzmienia. Zespół jest aktywny do dziś, kontynuując występy i wydawanie muzyki.

Jeśli chcesz usłyszeć wybraną przez Ciebie płytę w Radio Divertimento, w cyklu „Płyta Dnia”, po prostu w komentarzu wpisz jej tytuł i wykonawcę. Komentarze można zamieszczać przez 14 dni od czasu publikacji posta, lub napisać do nas email.

Płyta Dnia. Zgłoś propozycję.

Płyty na podstawie zgłoszeń słuchaczy przygotowuje Arkady.
Audycję realizuje Krzysiek „Michnick„, prezentuje Żaneta i Marek.
Opisy opracował zespół portalu: Info Music Radio Divertimento