• A1. Modern Love
• A2. China Girl
• A3. Let’s Dance
• A4. Without You
• B1. Ricochet
• B2. Criminal World
• B3. Cat People (Putting Out Fire)
• B4. Shake It

DAVID BOWIE – Let’s Dance (1983)

„Let’s Dance”, wydane 14 kwietnia 1983 roku, to album, który odmienił karierę Davida Bowiego i uczynił go globalną supergwiazdą popu. To płyta, na której Bowie świadomie sięga po taneczne brzmienia, współpracuje z Nile’em Rodgersem i tworzy muzykę bardziej przystępną, ale wciąż pełną stylu i inteligencji.
Album został nagrany w Power Station w Nowym Jorku w grudniu 1982 roku, a w sesjach wziął udział m.in. . młody Stevie Ray Vaughan, którego gitarowe partie nadały całości wyjątkowej energii.

To piętnasty album studyjny Bowiego i jednocześnie jego największy komercyjny sukces. Płyta łączy post‑disco, dance‑rock, new wave i pop, tworząc brzmienie eleganckie, rytmiczne i niezwykle nowoczesne jak na początek lat 80.
Produkcja Nile’a Rodgersa (Chic) sprawiła, że muzyka Bowiego nabrała lekkości i tanecznego pulsu, ale nie straciła charakterystycznej dla niego teatralności i wyrafinowania.

Album otwiera „Modern Love” – utwór szybki, radosny, z saksofonami i energią, która natychmiast porywa. „China Girl”, napisane wcześniej z Iggym Popem, w tej wersji nabiera popowej elegancji. Tytułowe „Let’s Dance” to ponad siedmiominutowy taneczny hymn, zbudowany na funkowym rytmie i gitarze Vaughana.
Dalej pojawiają się mroczniejsze „Cat People (Putting Out Fire)”, melancholijne „Ricochet” i synth‑popowe „Shake It”. Całość trwa niespełna 40 minut, ale jest to 40 minut muzyki, która zdefiniowała brzmienie roku 1983.

„Let’s Dance” było dla Bowiego świadomym zwrotem ku mainstreamowi – i triumfem. Album sprzedał się w milionach egzemplarzy, a Bowie stał się ikoną MTV, światowych tras i nowej ery popu.

David Bowie urodził się 8 stycznia 1947 roku w Londynie. Był jednym z najbardziej wpływowych twórców w historii muzyki – wokalistą, kompozytorem, aktorem, wizjonerem, który potrafił zmieniać swoje wcielenia niczym teatralne maski.
Od glam rocka ery Ziggy’ego Stardusta, przez eksperymenty berlińskie z Brianem Eno, aż po popową elegancję „Let’s Dance” – Bowie nigdy nie stał w miejscu.

Jego kariera to nieustanne poszukiwanie: nowych brzmień, nowych tożsamości scenicznych, nowych sposobów opowiadania o świecie.

Zmarł 10 stycznia 2016 roku, dwa dni po premierze swojego ostatniego albumu „Blackstar”, który okazał się jego artystycznym pożegnaniem.

„Let’s Dance” pozostaje jednym z najważniejszych punktów jego twórczości – momentem, w którym artysta awangardowy stał się gwiazdą globalnego popu, nie tracąc przy tym ani odrobiny swojej wyjątkowości.

• 1. Fade To Grey (Currie, Payne, Ure)
• 2. Chronologie Part 4 (Jean Michel Jarre)
• 3. The Robots (Schneider, Bartos, Hütter)
• 4. The Chase (Giorgio Moroder)
• 5. Axel F (Harold Faltermeyer)
• 6. El Condor Pasa (Peruvian Folk Melody)
• 7. Blade Runner (End Titles) (Vangelis)
• 8. Children (Roberto Milani)
• 9. The Model (Hütter, Bartos, Schult)
• 10. Blue Monday (Morris, Hook, Albrecht-Dickens)
• 11. Fourth Rendez-Vous (Jean Michel Jarre)
• 12. Chariots Of Fire (Vangelis)

MICHIEL VAN DER KUY – Plays World Hits (2026)

„Plays World Hits” to album‑hołd dla największych ikon muzyki elektronicznej, nagrany przez jednego z najważniejszych twórców spacesynthu. Zawiera dwanaście klasyków – od Jarre’a i Kraftwerk po Vangelisa i Morodera – zreinterpretowanych w charakterystycznym, melodyjnym stylu van der Kuya.

„Plays World Hits”, wydany w 2026 roku przez Space Sound Records, to projekt wyjątkowy: Michiel van der Kuy bierze na warsztat utwory, które ukształtowały historię muzyki elektronicznej, i przetwarza je przez własną estetykę – przestrzenną, melodyjną, pełną analogowego ciepła. To nie jest zwykła składanka coverów. To album, który brzmi jak list miłosny do całego gatunku.

Na płycie znajdują się m.in.:

• Fade to Grey (Visage)
• Chronologie Part 4 (Jean‑Michel Jarre)
• The Robots i The Model (Kraftwerk)
• The Chase (Giorgio Moroder)
• Axel F (Harold Faltermeyer)
• Blade Runner End Titles i Chariots of Fire (Vangelis)
• Blue Monday (New Order)
• Children (Robert Miles)

Wszystkie te utwory zostały nagrane od nowa, w duchu spacesynthu – z mocnym basem, szerokimi padami, charakterystycznymi leadami i pulsującą rytmiką. Album jest spójny, elegancki i pełen nostalgii, ale jednocześnie brzmi świeżo, jakby klasyki dostały drugie życie.

Michiel van der Kuy to holenderski kompozytor, producent i pionier spacesynthu, urodzony w 1962 roku. Jest jedną z najważniejszych postaci europejskiej muzyki elektronicznej lat 80. i 90.

jego najważniejsze projekty i osiągnięcia, to oczywiście Laserdance – jego najważniejszy projekt, absolutny fundament gatunku spacesynth.
Koto – współtwórca i producent wielu kluczowych nagrań po śmierci Stefano Cundariego.
Rygar, Area 51, Proxyon – kolejne projekty, które ugruntowały jego pozycję.

Charakterystyczny styl: szybkie akordy, szerokie syntezatorowe brzmienia, kosmiczny klimat i niezwykła melodyjność.

Van der Kuy jest jednym z tych twórców, którzy nie tylko stworzyli gatunek, ale też przez dekady go rozwijali. Jego muzyka stała się inspiracją dla całej fali współczesnych twórców synthwave’u i spacesynthu.

„Plays World Hits” to jego ukłon w stronę mistrzów, którzy inspirowali go od początku kariery – i jednocześnie dowód, że wciąż potrafi nadać klasykom własny, niepodrabialny charakter.

• A1. Zabierz Mnie Do Piekła
• A2. Jestem Zajęta, Ciężko Pracuję
• A3. Słodka Maskotka
• A4. Ja Ruchomy Cel
• B1. Mam Dużo Spraw
• B2. Leżę Pod Namiotem
• B3. Nie Lubię Swoich Snów
• B4. Chodzę, Stoję, Siedzę, Leżę
• B5. 43-62-95

GAYGA & DIN – Gayga & Din (1985)

„Gayga & Din” z 1985 roku to album, który dziś uchodzi za jedno z najciekawszych, a jednocześnie najbardziej niedocenionych wydawnictw polskiej nowej fali. To płyta pełna energii, syntezatorowego chłodu, rockowej ostrości i charakterystycznej ekspresji wokalnej Gaygi. Została wydana przez Pronit i nagrana w Studio Polskich Nagrań.

To muzyka, która idealnie oddaje klimat połowy lat 80. – połączenie pop‑rocka, synth‑popu i nowej fali. Brzmienie jest surowe, ale jednocześnie bardzo przebojowe, z wyraźnymi liniami syntezatorów i mocnym rytmem. Album otwiera „Zabierz mnie do piekła”, utwór intensywny, z charakterystycznym dramatyzmem wokalnym. Dalej pojawiają się m.in. . „Jestem zajęta, ciężko pracuję”, „Słodka maskotka”, „Ja ruchomy cel”, a na stronie B bardziej popowe, ale wciąż nowofalowe „Leżę pod namiotem”, „Nie lubię swoich snów” czy „Chodzę, stoję, siedzę, leżę”.

Za brzmienie odpowiadał zespół muzyków związanych z Polskimi Nagraniami:

• Bernard Sołtysik – aranżacje, klawisze,
• Jerzy Macoła – klawisze,
• Krzysztof Sergiel – gitara,
• Mirosław Woźniak – bas,
• Andrzej Lupa – realizacja dźwięku.

Teksty pisali miedzy innymi, Janusz Kondratowicz, Irena Buczek, Krzysztof Drzewiecki.

Album bywa dziś oceniany jako „bardzo dobry i niedoceniony”, sytuujący się stylistycznie między Republiką, Bandą i Wandą a bardziej syntetycznymi projektami epoki.

Gayga, czyli Krystyna Lucyna Stolarska była jedną z najbardziej wyrazistych wokalistek polskiej sceny lat 80. Jej styl łączył rockową zadziorność z nowofalową ekspresją i teatralnym sposobem śpiewania. Wyróżniała się mocnym, lekko chropowatym głosem i sceniczną charyzmą.
Choć jej kariera nie była długa, pozostawiła po sobie kilka utworów, które zyskały status kultowych – a album „Gayga & Din” jest jej najważniejszym dokonaniem.

Krystyna Lucyna Stolarska, urodziła się 30 października 1954 roku w Będzinie, a zmarła 30 lipca 2010 roku w Siemianowicach Śląskich.

Din nie był klasycznym zespołem z ustabilizowanym składem – to raczej projekt studyjno‑koncertowy stworzony specjalnie jako zaplecze muzyczne dla Gaygi. Tworzyli go doświadczeni muzycy sesyjni, którzy potrafili połączyć rockową energię z nowoczesnym, syntezatorowym brzmieniem.
Ich styl to mieszanka: nowej fali, pop‑rocka, synth‑popu, charakterystycznej dla połowy lat 80. estetyki elektronicznej.

• 2-1. Secret Land
• 2-2. Stop For A Minute
• 2-3. Heaven Can Wait
• 2-4. Johnny Wanna Live
• 2-5. Loreen
• 2-6. Around My Heart
• 2-7. You And I (Edit)
• 2-8. Infinite Kiss
• 2-9. Forever
• 2-10. Nights In White Satin
• 2-11. Stay In Touch
• 2-12. You’ll Be Mine
• 2-13. Just Like Diamonds
• 2-14. (Life May Be) A Big Insanity
• 2-15. Midnight Man
• 2-16. Secrets Of Love (Club Mix Radio Edit)
• 2-17. In The Heat Of The Night (Tropical Future Remix 2016 By masQraider)

SANDRA – The Very Best Of (CD2) (2016)

Drugi krążek kompilacji „The Very Best Of Sandra” (2016) jest jak druga część opowieści o Sandrze – tej bardziej dojrzałej, bardziej refleksyjnej, ale wciąż zanurzonej w syntezatorowym świecie Michaela Cretu. Jeśli CD1 było eksplozją jej największych hitów z lat 80., to CD2 jest podróżą przez późniejsze etapy kariery: lata 90., 2000., remiksy, nowe wersje i utwory, które pokazują, jak jej styl ewoluował, nie tracąc charakterystycznej miękkości i elegancji.

Druga płyta jest bardziej różnorodna stylistycznie. To nie tylko kontynuacja hitów, ale też przegląd muzycznych przemian Sandry. Pojawiają się tu utwory z okresu, gdy jej brzmienie stało się bardziej dojrzałe, mroczniejsze, czasem bardziej elektroniczne, a czasem wręcz eteryczne.

Znajdują się tu miedzy innymi:

• „Secret Land” – w wersji, która podkreśla jej melancholijną stronę, z piękną, płynną linią wokalną.
• „Heaven Can Wait” – jeden z jej najbardziej eleganckich popowych utworów, pełen ciepła i lekkości.
• „Around My Heart” – piosenka, która łączy synth‑pop z popową przebojowością końca lat 80.
• „Don’t Be Aggressive” – wejście w lata 90., z bardziej mrocznym, filmowym klimatem.
• „One More Night” – delikatna, romantyczna ballada z elektronicznym tłem.
• „Such a Shame” – cover Talk Talk, w którym Sandra nadaje utworowi miękkości i kobiecej wrażliwości.
• „Innocent Love” – powrót do jej klasycznego brzmienia, ale w nowej, odświeżonej odsłonie.
• „Johnny Wanna Live” – utwór o silnym przekazie, jeden z najbardziej emocjonalnych w jej dorobku.
• „La Vista de Luna” – przykład jej bardziej eksperymentalnego, nastrojowego okresu.

CD2 jest więc bardziej nastrojowa, bardziej introspektywna. To płyta, która pokazuje Sandrę nie tylko jako ikonę synth‑popu, ale jako artystkę, która potrafiła dojrzewać razem ze swoją muzyką.

Jeśli CD1 to „Sandra – ikona lat 80.”, to CD2 to „Sandra – artystka, która dorastała razem ze swoją muzyką”. To piękna, spokojniejsza, bardziej emocjonalna część kompilacji, która pokazuje, że jej twórczość to nie tylko hity, ale też głębia, klimat i elegancja.

• A1. Intro The Great Adventure
• A2. The Great Adventure
• A3. Without You
• A4. Sombrero
• A5. We Make A Change
• A6. Eldorado
• A7. You Are My Life
• B1. Dancing On The Ceiling Tonight
• B2. Queens & Kings
• B3. Big Ben
• B4. Let Your Dreams Come Alive
• B5. Fire & Ice
• B6. SIng It
• B7. Celebrating Under The Stars

DJ BOBO – The Great Adventure (2026)

„The Great Adventure” z 2026 roku to album, który w karierze DJ-a Bobo pełni rolę symbolicznego powrotu do jego najbardziej epickiego, musicalowego stylu – tego, który przyniósł mu światową popularność w latach 90. To płyta pełna energii, pozytywnego przekazu i charakterystycznej dla niego mieszanki eurodance’u, popu i teatralnych aranżacji. Wydawnictwo ukazało się w roku jego kolejnej dużej trasy koncertowej i od razu zostało odebrane jako „nowy rozdział, ale z sercem w dawnych czasach”.

Album jest zbudowany jak podróż – tytuł nie jest przypadkowy. DJ Bobo wraca tu do swojej ulubionej narracji: muzyki jako wyprawy, w której słuchacz ma poczuć się częścią większej historii.
Brzmieniowo to powrót do jego klasycznego stylu: szybkie tempo, mocne beaty, chóralne refreny, duże syntezatorowe przestrzenie i charakterystyczne duety wokalne z żeńskimi głosami.

Na płycie znajdują się między innymi:

• „The Great Adventure” – utwór tytułowy, zbudowany jak hymn otwierający show, pełen energii i motywacyjnego przekazu.
• „Shine Forever” – piosenka w duchu „Love Is All Around”, z jasnym, pozytywnym refrenem.
• „Heroes of Tomorrow” – dynamiczny numer, który łączy eurodance z nowoczesną elektroniką.
• „Dancing Through the Universe” – lekko kosmiczny, melodyjny kawałek, przypominający jego styl z albumu „Planet Colors”.
• „We Are One Again” – utwór w duchu jego wielkich hymnów jedności, z chóralnym finałem.

Całość jest bardzo spójna: to album, który mógłby być ścieżką dźwiękową do spektaklu – i w pewnym sensie jest, bo DJ Bobo od lat tworzy swoje płyty z myślą o widowiskowych trasach koncertowych.

DJ Bobo, czyli René Baumann, urodził się 5 stycznia 1968 roku w Kölliken w Szwajcarii. Jest jednym z najważniejszych artystów europejskiego eurodance’u – twórcą, który w latach 90. sprzedał miliony płyt i stworzył styl rozpoznawalny na całym świecie.

Najważniejsze cechy jego twórczości to połączenie rapu i śpiewu – jego znak firmowy od „Somebody Dance With Me”. Wielkie, musicalowe aranżacje – szczególnie od albumu „World in Motion” (1996). Motywacyjne teksty – jedność, nadzieja, energia, pozytywne przesłanie. Spektakularne trasy koncertowe – DJ Bobo jest znany z widowisk, które przypominają show Cirque du Soleil połączone z koncertem pop.

Debiutował w 1992 roku. Największe hity: „Freedom”, „Pray”, „Love Is All Around”, „There Is a Party”, „Everybody”. Zdobył ponad 200 nagród muzycznych w Europie. Reprezentował Szwajcarię na Eurowizji 2007. Od roku 2010 tworzy albumy koncepcyjne i spektakularne trasy tematyczne.

„The Great Adventure” wpisuje się w tę tradycję – to album, który łączy jego klasyczne brzmienie z nowoczesną produkcją i teatralnym rozmachem.

Jeśli chcesz usłyszeć wybraną przez Ciebie płytę w Radio Divertimento, w cyklu „Płyta Dnia”, po prostu w komentarzu wpisz jej tytuł i wykonawcę. Komentarze wyłącznie z propozycjami, jeśli chcesz zostawić nam wiadomość, zapraszamy do formularza kontaktowego lub Księgi Gości. Propozycje pod tym postem można zamieszczać przez 6 dni do czasu publikacji nowego posta, lub napisać do nas email, albo zostawić poniżej w wiadomości GG.

If you would like to request an album to be featured on Radio Divertimento’s „Album of the Day” series, simply leave a comment below with the title and artist. Please only use the comments for album requests. If you’d like to leave us a message, please use our contact form or guestbook. You can submit your suggestions on this post for 6 days until a new one is published, or you can email us or leave a message on GG.

Płyta Dnia – Zgłoś propozycję

Płyty na podstawie zgłoszeń słuchaczy przygotowuje Arkady.
Audycję realizuje Krzysiek „Michnick„, prezentuje Żaneta i Marek.
Opisy opracował zespół portalu: Info Music Radio Divertimento