1 Soul Survivor (Long Version)
2 Midnight Gambler (Long Version)
3 Backseat Of Your Cadillac (Extended Version)
4 Good Guys Only Win In Movies (Maxi-Version)
5 I Can Lose My Heart Tonight (Maxi-Version)
6 Baby I Need Your Love (Extended Mix)
7 Are You Man Enough (Long Version Muscle Mix)
8 Heaven And Hell (Extended Mix)
9 You Shot A Hole In My Soul (Maxi-Version)
10 Heartbreak Hotel (Room 69-Mix)
11 Jump In My Car (Maxi-Version)
12 Nothing But A Heartache (12” Mix)
13 One Night’s Not Enough (Maxi-Version)
14 Strangers By Night (Maxi-Version)
15 'Cause You Are Young (Maxi-Version)
16 House Of Mystic Lights (Long Version Dance Mix)

C.C. CATCH – Maxi Hit Sensation (2006)
(Nonstop DJ-Mix)

Album „Maxi Hit Sensation” wydany w 2006 roku to kompilacja największych przebojów C.C. Catch w wersjach maxi i extended, zmontowanych w jeden nieprzerwany DJ-mix. Płyta ukazała się w Niemczech nakładem wytwórni Edel i zawiera 16 utworów, będących kwintesencją jej twórczości z lat 80-tych. Album ma charakter elektroniczny i popowy, utrzymany jest w stylach Europop i Synth-pop, co doskonale oddaje brzmienie tego okresu działalności C.C. Catch. To idealna propozycja dla fanów, którzy chcą posłuchać jej klasycznych hitów w dłuższych, tanecznych aranżacjach.

C.C. Catch, właściwie Caroline Catherine Müller, urodziła się 31 lipca 1964 roku w Oss w Holandii. Jej rodzice (matka Holenderka, ojciec Niemiec) wspierali ją w jej muzycznych ambicjach. W późnych latach 70-tych przeprowadziła się z rodziną do Niemiec.

Na początku lat 80-tych Caroline była członkinią dziewczęcego kwartetu Optimal. Punktem zwrotnym w jej karierze było spotkanie z Dieterem Bohlenem (połową duetu Modern Talking) w 1985 roku. Bohlen, pod wrażeniem jej talentu, zaproponował jej współpracę. Wymyślił dla niej pseudonim C.C. Catch (dwie litery „C” od jej imion Caroline Catherine, a „Catch”, ponieważ uważał, że dobrze brzmi i pasuje do inicjałów) i napisał dla niej debiutancki singiel „I Can Lose My Heart Tonight”. Piosenka ta, wydana w lipcu 1985 roku, stała się natychmiastowym hitem, trafiając do Top 20 w kilku krajach europejskich, w tym w Niemczech i Szwajcarii.
Współpraca z Bohlenem była niezwykle owocna. Razem wydali dwanaście singli i cztery albumy studyjne.

W 1989 roku C.C. Catch postanowiła zakończyć współpracę z Bohlenem, ponieważ chciała mieć większy wpływ na proces twórczy i pisać własne utwory, na co Bohlen się nie zgadzał. Po burzliwym sporze sądowym o prawo do pseudonimu artystycznego, który ostatecznie wygrała, wydała album „Hear What I Say” (1989), częściowo wyprodukowany przez Andy’ego Taylora z Duran Duran. Chociaż album zawierał siedem piosenek współtworzonych przez Caroline, nie cieszył się taką popularnością jak poprzednie wydawnictwa, co mogło być spowodowane drastyczną zmianą stylu oraz jednoczesnym wydaniem przez jej dawną wytwórnię kompilacji jej wcześniejszych hitów.

Po tym albumie C.C. Catch na pewien czas wycofała się z branży muzycznej, skupiając się na medytacji. Powróciła na scenę w 1998 roku z albumem „Best Of ’98”, a w 2003 roku wydała singiel „Shake Your Head”, który jednak nie zdobył większego rozgłosu. Mimo wcześniejszych zapowiedzi o zakończeniu kariery w 2012 roku C.C. Catch nadal koncertuje i jest aktywna na scenie muzycznej, ciesząc się niesłabnącą popularnością wśród swoich fanów, szczególnie w Europie Wschodniej.

1 Massachusetts
2 World
3 Words
4 I’ve Gotta Get A Message To You
5 I Started A Joke
6 Don’t Forget To Remember
7 How Can You Mend A Broken Heart
8 Jive Talkin’
9 You Should Be Dancing
10 How Deep Is Your Love
11 Stayin’ Alive
12 Night Fever
13 Too Much Heaven
14 Tragedy
15 More Than A Woman
16 Love You Inside Out
17 You Win Again
18 Man In The Middle
19 Islands In The Stream
20 Immortality* (Original Demo Version)

BEE GEES – Number Ones (2004)

Album „Number Ones” to kompilacja największych przebojów legendarnej grupy Bee Gees, wydana w 2004 roku. Jest to ostatni album Bee Gees wydany przez Universal Records. Album ten ma szczególne znaczenie, ponieważ zawiera 18 ich największych hitów oraz utwór „Man in the Middle” jako hołd dla zmarłego w 2003 roku członka zespołu, Maurice’a Gibba. Płyta odniosła sukces komercyjny, docierając do drugiego miejsca na liście Billboard Top 200 albums chart w 2004 roku.

Bee Gees to brytyjska grupa muzyczna, która powstała w 1958 roku, założona przez trzech braci: Barry’ego Gibb’a (ur. 1946), oraz bliźniaków Robina Gibb’a (1949-2012) i Maurice’a Gibb’a (1949-2003). Choć urodzili się na Wyspie Man, większość swojego wczesnego życia spędzili w Manchesterze w Anglii, a następnie w Australii, gdzie rozpoczęli swoją karierę muzyczną jako „Brothers Gibb”, „Blue Cats” i „The Rattlesnakes”. Nazwa „Bee Gees” (powszechnie uważa się, że pochodzi od „Brothers Gibb”) narodziła się w Australii.

Zespół odnosił sukcesy przez ponad cztery dekady, a ich kariera dzieli się na dwa główne okresy: Lata 60-te i wczesne 70-te. W tym okresie zespół był znany z harmonijnych ballad i soft rockowych utworów, takich jak „Massachusetts”, „Words”, „I Started A Joke” i „How Can You Mend A Broken Heart”. Ich muzyka charakteryzowała się wyrazistymi, trzema częściowymi harmoniami wokalnymi, z czystym vibrato Robina i falsetem Barry’ego.

Lata 70-te (era disco): Przełom nastąpił w połowie lat 70-tych, kiedy to zespół przyjął bardziej funkowy i dyskotekowy styl, szczególnie widoczny na ścieżce dźwiękowej do filmu „Gorączka sobotniej nocy” (1977). Album ten stał się jednym z najlepiej sprzedających się soundtracków wszech czasów i przyniósł im międzynarodową sławę dzięki hitom takim jak „Stayin’ Alive”, „Night Fever” i „How Deep Is Your Love”. Bee Gees stali się synonimem ery disco i zdobyli pięć nagród Grammy za „Saturday Night Fever”, w tym Album Roku.

Bracia Gibb sami pisali i produkowali większość swoich piosenek, a także tworzyli hity dla innych artystów. W 1997 roku zostali wprowadzeni do Rock and Roll Hall of Fame.

Zespół oficjalnie zakończył działalność w 2003 roku po śmierci Maurice’a Gibba. Po jego odejściu Barry i Robin kilkukrotnie występowali razem, jednak po śmierci Robina w 2012 roku, Barry Gibb pozostał jedynym żyjącym członkiem tria i sporadycznie kontynuuje karierę solową. Ich muzyka nadal jest popularna i ma znaczący wpływ na historię muzyki pop.

1 Frefall
2 Eternities
3 Leonardo’s Dream
4 Flight Of The Dragon (New-Edit)
5 Loneliness
6 Midnight Train
7 Awakening
8 Silent Motion
9 Distant Memories
10 Here We Stand
11 Morning In The Dark
12 Every Day Every Night
13 Mysterious Drawings
14 Skydancer
15 Sensuality

MARCO ROCHOWSKI – Silent Motion (2017)

Album „Silent Motion” Marco Rochowskiego to jego pierwszy solowy projekt, wydany 1 grudnia 2017 roku przez wytwórnię Space Sound Records. Płyta ukazała się w formacie CD w Stanach Zjednoczonych. Album ten, w przeciwieństwie do niektórych wcześniejszych prac Rochowskiego, charakteryzuje się bardziej relaksującym i wolniejszym brzmieniem, choć nadal utrzymany jest w stylistyce space synth, italo disco i synthpopu.

Wszystkie utwory na płycie zostały napisane przez Marco Rochowskiego, a masteringiem zajął się Damian Lipiński (Lipiński Pro-Audio Mastering). Za oprawę graficzną i projekt odpowiadał Krzysiek Krisstoff Palich, a producentem wykonawczym był Marek Kołodyński. Na albumie gościnnie pojawili się Alicja Wiśniewska (wokale w „Here We Stand”) oraz Daniel Pettersson (wokale w „Skydancer”).

Marco Rochowski urodził się 10 października 1973 roku i mieszka w Gelsenkirchen w Niemczech. Jest niemieckim kompozytorem i producentem muzyki elektronicznej, znany przede wszystkim z tworzenia muzyki w gatunku spacesynth.

Jego przygoda z muzyką rozpoczęła się w młodości, kiedy to brał lekcje gry na keyboardzie, choć większość wiedzy zdobył samodzielnie. Inspiracjami dla jego twórczości byli tacy artyści jak Jean Michel Jarre, Vangelis, Jan Hammer, a także twórcy italo disco, w tym Michiel van der Kuy z Laserdance oraz Koto. Szczególny wpływ na niego wywarł legendarny występ Koto w niemieckim programie muzycznym „Formel Eins”.

Oprócz solowej działalności, Marco Rochowski jest również współzałożycielem niemiecko-szwedzkiego projektu muzycznego Macrocosm, który powstał w 2002 roku we współpracy ze szwedzkim kompozytorem Andersem Lundqvistem. Duet ten wydał dwa albumy: „First Mission” i „Second Voyage”.

W swojej karierze Marco Rochowski współpracował z wieloma artystami, w tym z Peterem Wilsonem. Komponuje nie tylko spacesynth, ale również spokojniejszą muzykę w stylu Jan Hammer, a także utwory z pogranicza dance i trance. Brał również udział w remiksach do albumu „Tribute to Depeche Mode”, co wskazuje na jego szerokie zainteresowania muzyczne i umiejętność łączenia różnych stylów.

Jego muzyka jest ceniona za melodyjność i charakterystyczne brzmienie, które łączy ducha lat 80-tych z nowoczesnymi elementami.

01 You’re A Woman
02 Pretty Young Girl (Extended Version)
03 Kisses And Tears (Remix 94)
04 I Wanna Hear Your Heartbeat – Sunday Girl (Maxi Version)
05 Come Back And Stay (Dance Mix)
06 A World Without You – Michelle (Dance Mix)
07 Hungry For Love (Club Mix)
08 Lady In Black (Shakespearean Mix)
09 A Train To Nowhere (Club Mix)
10 The Turbo – Megamix

BAD BOYS BLUE – In The Mix (2002)

Album „In The Mix” zespołu Bad Boys Blue to kompilacja wydana w 2002 roku (niektóre źródła podają również 2003) przez wytwórnię Ariola Express w Europie. Płyta zawiera zremiksowane i rozszerzone wersje największych hitów grupy, w tym popularny „The Turbo-Megamix” o długości ponad 21 minut. Jest to typowy album kompilacyjny, przeznaczony do odtwarzania w formie ciągłego miksu, idealny dla fanów dyskotekowych brzmień.

Album „In The Mix” charakteryzuje się dynamicznym brzmieniem, typowym dla euro disco i synth-popu lat 80-tych i 90-tych, co pozwala na nowo odkryć klasyczne przeboje zespołu w świeższych aranżacjach.

Bad Boys Blue to międzynarodowy zespół muzyczny, który powstał w Kolonii w Niemczech w 1984 roku. Został założony przez producentów Tony’ego Hendrika i jego żonę Karin van Haaren (znaną również jako Karin Hartmann), którzy szukali alternatywy dla sukcesu Modern Talking.

Oryginalny skład zespołu tworzyli: Andrew Freddie Thomas (ur. 1946, zm. 2009, pochodzenie amerykańskie), Trevor Oliver Taylor (ur. 1958, zm. 2008, pochodzenie jamajskie, był pierwszym wokalistą prowadzącym), John Edward McInerney (ur. 1957, pochodzenie brytyjskie).

1984: Zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Coconut Records i wydał swój debiutancki singiel „L.O.V.E. in My Car”, który jednak nie odniósł sukcesu na listach przebojów.
1985: Przełom nastąpił wraz z wydaniem singla „You’re a Woman”, który stał się ogromnym hitem w Europie i wprowadził zespół na listy przebojów. Tego samego roku ukazał się ich debiutancki album „Hot Girls, Bad Boys”.
1986-1988: Zespół kontynuował pasmo sukcesów z takimi hitami jak „Pretty Young Girl”, „I Wanna Hear Your Heartbeat (Sunday Girl)”, „Come Back And Stay” (od tego momentu John McInerney często przejmował rolę głównego wokalisty) oraz „A World Without You (Michelle)”.
W 1988 roku Trevor Taylor opuścił grupę, a jego miejsce zajął Trevor Bannister (1989-1993). Później dołączali kolejni członkowie, tacy jak Mo Russel (1995-1999), Kevin McCoy (2000-2003, 2006) oraz Carlos Ferreira (2006-2011).

Bad Boys Blue wydawali albumy i single przez całe lata 90-te i 2000, choć z różnym powodzeniem. Ich muzyka charakteryzowała się melodyjnym synth-popem, euro disco i romantycznymi tekstami.

Po śmierci Trevora Taylora (2008) i Andrew Thomasa (2009), John McInerney pozostał jedynym oryginalnym członkiem zespołu. Obecnie John McInerney kontynuuje występy pod nazwą Bad Boys Blue, często z towarzyszeniem swojej żony Sylwii i jej siostry bliźniaczki Edyty Mariasiewicz, które występują na scenie jako Edith Miracle.

Bad Boys Blue są znani z chwytliwych melodii i charakterystycznego brzmienia, które uczyniło ich jednymi z najbardziej rozpoznawalnych wykonawców europejskiej muzyki tanecznej lat 80-tych i 90-tych.

1 Follow Me
2 Breakdown
3 Mad Desire
4 You Are Danger
5 Talking To The Night
6 Chance To Desire
7 Living With Passion
8 Don’t Take My Coconuts
9 Keep On Music
10 Stop

DOS – 80s Forever (2013)
Vintage Disco Performed by DOS

Album „80s Forever – Vintage Disco Performed by DOS” został wydany 7 marca 2013 roku przez włoską wytwórnię Diverse Onde Sonore (DOS). Jest to album CD, częściowo zmiksowany, utrzymany w stylistyce Italo Dance, Synth-pop i Eurodance, co doskonale odzwierciedla jego tytuł i nawiązuje do brzmień z lat 80-tych.

Płyta zawiera 10 utworów, będących hołdem dla klasycznego disco i muzyki lat 80-tych XX wieku, zreinterpretowanych przez DOS. Wszelkie utwory zostały wykonane przez Carlo Olivę i Thomasa Prioli, którzy są również producentami wykonawczymi albumu. Thomas Prioli odpowiadał także za miksowanie i mastering w Jungle Studio we Włoszech.

Zespół DOS (często stylizowany jako D.O.S., a pełna nazwa wytwórni to Diverse Onde Sonore) to włoski projekt muzyczny, stojący za albumem „80s Forever”. Skład zespołu stanowią Carlo Oliva i Thomas Prioli. Ich twórczość skupia się na muzyce elektronicznej, w szczególności na gatunkach takich jak Italo Dance, Synth-pop i Eurodance, z wyraźnym nawiązaniem do estetyki muzycznej lat 80-tych. Carlo Oliva i Thomas Prioli są nie tylko wykonawcami, ale również głównymi siłami twórczymi stojącymi za projektem, odpowiadającymi za produkcję, miksowanie i mastering.

Ich celem jest przywrócenie i odświeżenie klasycznego brzmienia lat 80-tych, oferując zarówno oryginalne kompozycje, jak i covery, które oddają hołd złotym czasom disco i synth-popu.

Jeśli chcesz usłyszeć wybraną przez Ciebie płytę w Radio Divertimento, w cyklu „Płyta Dnia”, po prostu w komentarzu wpisz jej tytuł i wykonawcę. Komentarze można zamieszczać przez 14 dni od czasu publikacji posta, lub napisać do nas email.

Płyta Dnia. Zgłoś propozycję.

Płyty na podstawie zgłoszeń słuchaczy przygotowuje Arkady.
Audycję realizuje Krzysiek „Michnick„, prezentuje Żaneta i Marek.
Opisy opracował zespół portalu: Info Music Radio Divertimento