1 Shanghai (Vocal Version)
2 Sayonara (Original Version)
3 To Go Crazy (Extended Version)
4 Cannibals (Ba Bov Ba Bon)
5 Movin’ (Extended Version)
6 Don’t Stop The Music (Vocal Version)
7 Do You Want Me (Let’s Go) (The Real Italian House Mix)
8 Lot To Learn (A Taste Of American Mix)
9 Pain (Dangerous Mix)
10 I Want Your Love (Club Version)
11 Da Da Da

LEE MARROW – Best Of Lee Marrow (2010)

Płyta „Best Of Lee Marrow” wydana w 2010 roku przez wytwórnię ZYX Music to jedna z wielu kompilacji podsumowujących dorobek włoskiego producenta i DJ-a Francesco Bontempiego, znanego pod pseudonimem Lee Marrow. Choć „Best Of” pod tym tytułem miały różne reedycje i wydania w innych krajach (np. Brazylia, Filipiny, czy wcześniejsze wydania niemieckie z 1998 roku), ta z 2010 roku jest istotną częścią jego dyskografii.

Lee Marrow to pseudonim artystyczny Francesco Bontempiego, który urodził się w 1957 roku. Był włoskim DJ-em i producentem, który był jedną z kluczowych postaci sceny Italo Disco i House w latach 80-tych i wczesnych 90-tych. Często bywa też utożsamiany z projektem Corona, który w latach 90-tych odniósł międzynarodowy sukces, szczególnie z hitem „Rhythm of the Night”. Jego twórczość charakteryzowała się połączeniem chwytliwych melodii, tanecznych bitów i innowacyjnego wykorzystania syntezatorów.

Kompilacja „Best Of Lee Marrow” z 2010 roku to zbiór największych przebojów i ważniejszych utworów artysty, które prezentują jego styl i ewolucję muzyczną. Płyta koncentruje się głównie na jego wczesnych, klasycznych nagraniach Italo Disco oraz na przejściu w stronę bardziej house’owych brzmień.

Italo Disco to korzenie Lee Marrow. Charakteryzuje się syntetycznymi brzmieniami, chwytliwymi melodiami, często szybkim tempem i elektronicznymi bitami. Wiele utworów Bontempiego zawierało elementy soulu i funku, które później płynnie przeniknęły do house’u.

Wraz z końcem lat 80-tych i początkiem 90-tych, Lee Marrow, podobnie jak wielu innych artystów Italo Disco, zaczął wplatać w swoją twórczość elementy house’u, co słychać w nowszych wersjach lub remixach jego utworów.

Album ten zawiera 11 utworów, często w rozszerzonych wersjach (Extended Version, Club Version), które były popularne w dyskotekach.

Kompilacja „Best Of Lee Marrow” z 2010 roku jest cennym wydawnictwem dla fanów Italo Disco i wczesnego house’u. Daje przekrojowy obraz twórczości Lee Marrow, prezentując zarówno jego flagowe hity z lat 80-tych, które ukształtowały gatunek Italo Disco, jak i późniejsze utwory, które pokazały jego adaptację do ewoluujących trendów muzyki elektronicznej.

Dla wielu słuchaczy to właśnie na takich „Best Of” kompilacjach odkrywali kunszt Bontempiego i energię jego muzyki, która była nieodłącznym elementem dyskotek w całej Europie w tamtych dekadach. ZYX Music, jako wytwórnia specjalizująca się w tego typu wydawnictwach, zadbała o to, aby ten zbiór był reprezentatywny dla jego najważniejszych dokonań.

1 Ten Years Ago (Dub Version – Intro)
2 So Close
3 I’m Loosing You
4 Eyes Of The Moon
5 And You Are
6 Something More Than This
7 Ten Years Ago
8 Jane
9 Still I’m Loving You
10 So Close (Dub Version – Reprise)
Bonus:
11 And You Are (Extended Version)
12 So Close (Long Version)
13 I’m Loosing You (Extended Version)
14 Stand By Me (wcześniej niepublikowany)
15 Save Me (wcześniej niepublikowany)
16 I’m Loosing You (Dub Version – Outro)

SAVAGE – Ten Years Ago (Twenty Years Later) (2010)

Album „Ten Years Ago (Twenty Years Later…)” włoskiego artysty Savage (Roberto Zanetti) to wydawnictwo szczególne, które ukazało się w 2010 roku nakładem polskiej wytwórni Klub80 Records. Jego historia jest dość ciekawa i wyjaśnia podtytuł „Dwadzieścia lat później”.

Materiał na płytę „Ten Years Ago” został oryginalnie nagrany w latach 1987-1989 i miał zostać wydany na początku 1989 roku przez wytwórnię Baby Records. Promowały go dwa single: „So Close” oraz „I’m Loosing You”. Niestety, wytwórnia Baby Records zakończyła działalność, zanim album ujrzał światło dzienne. W efekcie, fani Savage’a znali jedynie fragmenty tego materiału, które pojawiały się na różnych innych wydawnictwach.

Dopiero po ponad dwudziestu latach, dzięki staraniom Rafała Lachmirowicza i Damiana Lipińskiego z Klub80 Records, materiał ten został zremasterowany i wydany w całości. Stąd właśnie wziął się podtytuł „(Twenty Years Later…)”. Album stanowi więc swego rodzaju „zaginiony rozdział” w dyskografii Savage’a, który nareszcie trafił do słuchaczy.

Album utrzymany jest w charakterystycznym dla Savage’a stylu Italo Disco. Znajdziemy na nim melodyjne, taneczne utwory z wyraźnie zaznaczonymi liniami syntezatorów i romantycznymi tekstami. Jest to muzyka typowa dla późnych lat 80-tych, ale dzięki nowemu remasteringowi brzmi świeżo i dynamicznie.

Płyta wydana przez Klub80 Records zawiera oryginalny materiał z sesji „Ten Years Ago” oraz kilka utworów bonusowych, w tym wcześniej niepublikowane nagrania i rozszerzone wersje znanych już piosenek. Za remastering odpowiadali Damian Lipiński i Rafał Lachmirowicz, co zostało docenione przez fanów i krytyków (np. magazyn „High Fidelity” przyznał wcześniejszemu remasterowi albumu „Tonight” status „Referencja” i nagrodę za dźwięk).

„Ten Years Ago (Twenty Years Later…)” to ważna pozycja w dyskografii Savage’a, szczególnie dla fanów Italo Disco i twórczości tego artysty. Album ten jest świadectwem brzmienia końcówki lat 80. i jednocześnie przykładem starannej pracy reedycyjnej, która pozwoliła ocalić i zaprezentować szerszej publiczności, wartościowy, „zaginiony” materiał.

A1 The Only One
A2 Take A Chance
A3 Taking Me Back (Backing Vocals – Silver Pozzoli)
A4 A New Life
B1 Someday
B2 Movin’ On
B3 It’s Too Late
B4 You Could Change It Again

NOVECENTO – Novecento (1984)

Album „Novecento” wydany w 1984 roku to debiutancka płyta włoskiego zespołu o tej samej nazwie. Jest to kluczowe dzieło w ich dyskografii, które ugruntowało ich pozycję na scenie Italo Disco i Synth-popu lat 80-tych.

Płyta „Novecento” z 1984 roku charakteryzuje się typowym dla tamtych czasów brzmieniem elektronicznym, z dominującymi syntezatorami, chwytliwymi melodiami i tanecznym rytmem, co jest znakiem rozpoznawczym Italo Disco. Wyróżnia się także elementami popu i pop-rocka.

Zespół Novecento składa się z członków rodziny Nicolosi:

• Dora Carofiglio (Dora Nicolosi) – wokal
• Lino Nicolosi – gitara, aranżacje, nagrywanie
• Pino Nicolosi – instrumenty klawiszowe, aranżacje
• Rossana Nicolosi – bas

Album został wyprodukowany przez sam zespół Novecento. Za miks odpowiadał John Fryer (z wyjątkiem utworu „You Could Change It Again”, który zmiksował Alberto Radius). Programowaniem zajmował się Max Costa, a na saksofonie zagrał Claudio Pascoli.

Album zawiera kilka pamiętnych utworów, które stały się wizytówką Novecento. Do najbardziej znanych należą: „Movin’ On” – to singiel, który odniósł spory sukces, sprzedając się w ponad 100 000 egzemplarzy w 1984 roku. Jest to jeden z ich najbardziej rozpoznawalnych hitów. „The Only One” – kolejny popularny utwór z płyty, często kojarzony z nurtem Italo Disco. „Someday” oraz „Taking Me Back„. Te piosenki doskonale oddają syntezatorowe brzmienie i energetyczny styl, za który pokochano Italo Disco.

„Novecento” (1984) to ważny album dla fanów muzyki lat 80-tych, szczególnie gatunków Italo Disco i Synth-pop. Pokazuje wczesne, taneczne oblicze zespołu, zanim ich twórczość ewoluowała w kierunku bardziej jazzowych i funkowych brzmień w późniejszych latach. Płyta jest świadectwem talentu i wszechstronności rodzeństwa Nicolosi, które przez lata współpracowało z wieloma znanymi muzykami, takimi jak Billy Cobham, Stanley Jordan czy Billy Preston.

A1 Give Me Up
A2 Energyse
A3 Please Don’t Go
A4 Gonna Get You
A5 Mia Liberta
B1 Into The Night
B2 And I Know
B3 Gioch De Fortuna
B4 All Right

MICHAEL FORTUNATI – Give Me Up (1987)

Album „Give Me Up” Michaela Fortunatiego to debiutancka płyta tego belgijskiego artysty, która ukazała się w 1987 roku. Chociaż tytułowy singiel, „Give Me Up”, swoją premierę miał już w 1986 roku i zdobył ogromną popularność, to właśnie album z 1987 roku ugruntował pozycję Fortunatiego jako ważnego gracza na scenie Italo Disco i Eurobeat.

Album „Give Me Up” jest esencją brzmienia końca lat 80-tych, charakteryzującego się syntetycznymi melodiami, tanecznymi rytmami i chwytliwymi refrenami. Michael Fortunati, właściwie Michel Nigro, urodził się 4 września 1955 roku w Villa Castelli, Brindisi, Apulia, Włochy. Chociaż urodził się we Włoszech, dorastał w Hem w północnej Francji. W swojej muzyce czerpał garściami z włoskiego disco (Italo Disco) i rozwijał jego energię w kierunku bardziej porywającego i uproszczonego Eurobeatu, który zdobył ogromną popularność, zwłaszcza w Japonii.

Płyta jest spójna stylistycznie, utrzymana w szybkim tempie i dynamicznym klimacie. Dominują na niej syntezatory, automaty perkusyjne i charakterystyczne, często powtarzalne, ale bardzo melodyjne riffy. Teksty piosenek są zazwyczaj proste, często o miłości i tańcu, co idealnie pasuje do klubowego i radiowego przeznaczenia tej muzyki. Album „Give Me Up” zawierał dziewięć utworów, w tym oczywiście hitowy singiel.

Warto zauważyć, że wszystkie utwory na albumie, podobnie jak „Give Me Up”, są utrzymane w podobnym, szybkim tempie i tanecznej stylistyce. To właśnie ta spójność sprawiła, że album stał się ulubieńcem fanów gatunku, choć niektórzy mogli uznać go za nieco monotonny.

Za produkcję i kompozycję większości utworów na albumie odpowiadali Michel De San Antonio oraz Mario Nigro i Pierre Nigro. Album był wydawany przez różne wytwórnie na całym świecie, ale szczególnie ważnym rynkiem była Japonia, gdzie „Give Me Up” i ogólnie Eurobeat cieszyły się gigantyczną popularnością. W Japonii album ukazał się pod szyldem Alfa International i Now Discs, często z dodatkowym podtytułem „~Fortunati’s 1st~”.

Sukces singla „Give Me Up” przełożył się na sprzedaż albumu, który stał się klasykiem gatunku. To właśnie ta płyta otworzyła Fortunatiego na kolejne wydawnictwa i ugruntowała jego pozycję jako jednego z czołowych wykonawców Eurobeatu lat 80-tych i 90-tych.

Album „Give Me Up” pozostaje kamieniem milowym dla miłośników muzyki elektronicznej, zwłaszcza Euro Disco i Italo Disco, i do dziś jest ceniony za swój niepowtarzalny, taneczny klimat.

A1 Al Ritmo Di Beguine (Ti Amo)
A2 L’Amore È
A3 Ciao, Aufwiedersehen Goodbye
A4 Quando Un Amore Se Ne Va
A5 It’s Forever
B1 Canzone Blu
B2 Ci Sarà
B3 Grazie
B4 Leo, Leo
B5 Un’Isola Nella Città
B6 Gli Innamorati

AL BANO & ROMINA POWER – Effetto Amore (1984)

Płyta „Effetto Amore” z 1984 roku, wydana przez Baby Records, stanowi kluczowy moment w karierze włoskiego duetu Al Bano & Romina Power. Jest to album, który umocnił ich pozycję na międzynarodowej scenie muzycznej, szczególnie po ogromnym sukcesie singla „Ci sarà”.

Album „Effetto Amore” to kwintesencja ich charakterystycznego stylu, który można określić jako pop z elementami włoskiej piosenki, ballady i lekkiego italo disco. Muzyka jest niezwykle melodyjna, często z orkiestrowymi aranżacjami i bogatymi harmoniami wokalnymi, które są znakiem rozpoznawczym duetu.

Wiele utworów to wzruszające ballady o miłości, przyjaźni i codziennym życiu, co było stałym elementem ich twórczości. Przykładem jest „L’amore è” czy „Grazie”.
Obok ballad, na płycie znajdują się także bardziej rytmiczne i dynamiczne piosenki, które czerpią z popularnych wówczas trendów muzyki dyskotekowej i popu. Tytułowy „Al ritmo di beguine (Ti amo)” czy „Leo, Leo” to przykłady lżejszych, tanecznych numerów.
Unikalne połączenie mocnego, tenorowego głosu Al Bano z delikatniejszym, melodyjnym wokalem Rominy tworzyło spójną i rozpoznawalną całość. Ich harmonie wokalne są jednym z najbardziej wyróżniających się elementów.

Mimo międzynarodowego sukcesu, muzyka Al Bano i Rominy Power zawsze zachowywała głęboko zakorzenioną włoską wrażliwość, zarówno pod względem melodii, jak i tematyki tekstów.

Chociaż Al Bano Carrisi i Romina Power są głównymi wykonawcami, za sukcesem albumu stoją także inni twórcy.

Al Bano Carrisi (Al Bano): Oprócz bycia wokalistą, Al Bano był również kluczowym kompozytorem i aranżerem wielu utworów na płycie. Jego wkład w tworzenie muzyki był fundamentalny, często pełnił rolę lidera projektu. Jego mocny, emocjonalny głos dodawał dramatyzmu i głębi piosenkom.

Romina Power: Choć jej rola była często bardziej wokalna i sceniczna, Romina również wnosiła swój wkład w proces twórczy, zarówno w warstwie tekstowej, jak i melodycznej. Jej anglojęzyczne korzenie i delikatny, eteryczny głos dodawały międzynarodowego sznytu.

Na album pracowało wielu innych autorów i kompozytorów, co było standardem w branży muzycznej tamtych lat. Jednym z najważniejszych twórców był Dario Baldan Bembo, współkompozytor megahitu „Ci sarà”. Inni współtwórcy tekstów i muzyki często zmieniali się w zależności od utworu. Włoska scena muzyczna była wówczas pełna utalentowanych autorów, którzy współpracowali z Baby Records.
Za produkcję i aranżacje odpowiadał zespół wewnętrzny Baby Records, często pod nadzorem Pino Massary, który był kluczową postacią w wytwórni i często pełnił rolę producenta wykonawczego dla wielu artystów Baby Records. Starannie dopracowane aranżacje, łączące syntezatory z żywymi instrumentami (zwłaszcza smyczkowymi i dętymi), były charakterystyczne dla ich brzmienia.

Album „Effetto Amore” to ważne świadectwo ich muzycznej drogi w latach 80-tych. Był to album, który nie tylko umocnił ich sławę po San Remo, ale również zaoferował fanom spójny zbiór piosenek, które do dziś są chętnie słuchane i stanowią kanon włoskiej muzyki pop.

Al Bano Carrisi urodził się 20 maja 1943 roku w Cellino San Marco, Włochy, a Romina Power urodziła się 2 października 1951 roku w Los Angeles, USA, to włoski duet muzyczny, który zdobył międzynarodową sławę, szczególnie w latach 80-tych. Ich muzyka to połączenie włoskiego popu, ballad i elementów italo disco.

Poznali się w 1967 roku na planie filmu, a pobrali się w 1970 roku. Wspólnie nagrali wiele hitów, takich jak „Sharazan”, „Felicità”, „Ci sarà” czy „Libertà!”. Ich piosenki charakteryzowały się melodyjnością, harmoniami wokalnymi (mocny głos Al Bano i delikatniejszy Rominy) oraz optymistycznymi tekstami.

Ich życie osobiste było naznaczone tragedią, w tym zaginięciem ich najstarszej córki, Ylenii, w 1994 roku w Nowym Orleanie. Zdarzenie to doprowadziło do ich rozwodu. Mimo rozstania, w 2013 roku powrócili na scenę, ponownie koncertując razem.

Jeśli chcesz usłyszeć wybraną przez Ciebie płytę w Radio Divertimento, w cyklu „Płyta Dnia”, po prostu w komentarzu wpisz jej tytuł i wykonawcę. Komentarze można zamieszczać przez 14 dni od czasu publikacji posta, lub napisać do nas email.

Płyta Dnia. Zgłoś propozycję.

Płyty na podstawie zgłoszeń słuchaczy przygotowuje Arkady.
Audycję realizuje Krzysiek Michnick, prezentuje Żaneta i Marek.
Opisy opracował zespół portalu: InfoMusic 80902k.pl